केसीविरुद्धको प्रपञ्च व्यावसायिकता मार्ने षडयन्त्र

skoda
  • Get News Alerts

united
डा. गोविन्द केसीको जीवनरक्षा निम्ति नागरिक आवाज
tata

डा. गोविन्द केसी सदाचार, मानवीयता र व्यावसायिक निष्ठाका प्रतिमूर्ति हुनुहुन्छ। लोभ–लालचले उहाँको जीवनलाई कहिल्यै छुन सकेन। गाउँ–सहर, देश–विदेश, भूकम्प–बाढी सबै ठाउँ र अवस्थामा रहेका बिरामीको सेवामा उहाँ जीवनभर तल्लीन रहनुभयो। स्वास्थ्य शिक्षाको सुलभता र उच्च गुणस्तर तथा त्यसमार्फत् आमजनताले पाउने लाभ र सुख उहाँको जीवनको ध्येय रह्यो।

आज तिनै गोविन्द केसी सदाचार, मानवीयता र स्वास्थ्य शिक्षा तथा सेवाको सुलभता र गुणस्तरविरुद्ध सञ्चालन भइरहेको तह–तहको प्रपञ्चविरुद्ध सत्याग्रहमा जुट्नुभएको छ। जाहेर छ, यस्ता प्रपञ्च कामयाब हुँदा आमनेपालीको औषधोपचार महँगो र कम गुणस्तरको हुनेछ। ग्रामीण भेगमा औषधोपचार पाउन मुश्किल पर्नेछ।

आजको भोलि नै उच्च नाफा खोज्ने छट्टु व्यापारीले त यस्तो स्थितिमा चलखेल गर्ने नै भए। धेरै दुःखलाग्दो पक्ष के भने, यस्ता व्यापारी सँगसँगै राजनीतिक दलका धेरै सदस्य नेता, उच्च कर्मचारी, सांसद, मन्त्री आदिको गठवन्धन पनि बलियो हुँदै गयो। यसले त्यस्ता व्यापारी नीति–नियम छलेर नाजायज फाइदा लिने तहमा मात्रै बस्ने भएनन्। बरु उच्च कर्मचारी, दलका नेता, सांसद लगायतसँग अनैतिक र गैरकानुनी साँठगाँठ गरी नीति–नियम नै आफूलाई मात्र मिल्दो किसिमको बनाउने तहमा उक्लिन थाले। अझ पर गएर नीति–नियम बनाउने सांसद नै व्यापारी बन्न थाले। र, आफ्नो व्यापारलाई सघाउने खालको नीति–नियम बनाउन थाले।

यस्तो साँठगाँठ स्वास्थ्य क्षेत्रमा मात्र नभएर सबै क्षेत्रमा हाबी हुन थाल्यो। संविधान, कानुन र अन्ततोगोत्वा देश बनाउने जिम्मा मूलतः सांसद, नेता र सरकारकै हो। तर, किसान, उद्यमी, पुँजीपति, व्यवसायी, श्रमिक, कर्मचारी आदिको लगनबिना यो सम्भव हुँदैन। यो त्यस्तो अवस्थामा मात्रै सम्भव हुन्छ, जब यी विभिन्न क्षेत्र, समूह, व्यक्तिहरूले नीति–नियमभित्र रहेर स्वायत्त रूपले आफ्नो व्यवसाय सञ्चालन गर्न पाउँछन्। दलीय वा अन्य शक्तिका आडमा हनन् भइरहने स्थितिमा उनीहरूको व्यावसायिक स्वायत्तता सबल रहिरहन सक्दैन। स्वायत्तता सबल रहँदा मात्र स्वाभिमान, जाँगर, लगानी, व्यावसायिकता आदि बाँच्छन् र देश विकास हुन्छ।

डा. केसीविरुद्धको प्रपञ्च यो स्वाभिमान, जाँगर, लगानी र व्यावसायिकता मार्ने षडयन्त्र पनि हो। उहाँको सत्याग्रह सफल बन्दा अति–दलीयताबाट जन्मेको र हुर्किसकेको यस्तो प्रपञ्चको परिपाटीलाई स्वास्थ्यबाहेक अन्य क्षेत्रहरूमा पनि कमजोर तुल्याउन बल मिल्नेछ।

डा. गोविन्द केसी सत्याग्रहका क्रममा आज १७ औं दिनको आमरण अनसनमा हुनुहुन्छ। सत्यको पक्षमा निष्काम रूपले ज्यान हत्केलामा राखेर एक्लै ठिंग उभिएका यस्ता जोदाहा नागरिक र निष्ठावान पेसाकर्मीको जीवनमा तलमाथि पर्न गए त्यसलाई कुनै पनि परिभाषाअन्तर्गत स्वाभाविक र स्वैच्छिक अशक्तता वा मृत्यु मान्न सकिने छैन। त्यस्तो अवस्था आइपरे प्रधानमन्त्री र मन्त्री, सांसद, राजनीतिक दल, त्रिभुवन विश्वविद्यालय सबैले जानीजानी र देखादेखी अशक्तता वा मृत्युवरण गर्न दिएको दबाब मान्नुपर्ने हुन्छ।

अझै पनि आस गरौं, यी संस्था र नेताहरूले यस्तो विपत्ति टार्नेछन् र अपराधबाट जोगिनेछन्।

यो पनि हेर्नुहोस्ः

राज्यको निम्ति अप्ठेरो बनेका सत्याग्रही

मरण होइन, हत्या हुनेछ

बोल बोल

के खेल्छ डा. केसीका मनमा?

Hundai
fasino
sagoon

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट