रित्तिँदै छन् बस्तीहरू, ओसारेर जवानीको भारी
ब्युँझिँदै छन् सपनाहरू, सिमानाका काँडेतार नाघ्ने गरी
दलालका रङ्गिन शब्द–जालमा अल्झिएका ती सोझा आँखा
खोज्दै छन् गन्तव्यको जून, तर भेट्छन् केवल अन्धकारका पाखा।
कुन भूगोलको कारावास हो यो, जहाँ आफ्नै छायासँग डराउनुपर्छ?
कुन मृगतृष्णाको प्यास हो यो, जहाँ जिउँदै मर्नुपर्छ?
मेक्सिकोको मरुभूमिमा पुरिएका ती करोडौँका आकांक्षा
‘डिपोर्ट’को ठप्पाले क्षत–विक्षत भएका ती आत्म–समीक्षा!
लाखौँको ऋणले थिचिएको निधार, अनि शून्य फर्किएका ती हत्केला
कति निर्मम छ यो राष्ट्रिय नियति, कति कठिन छ यो बेला!
जहाँ शासकका भाषणमा ‘समृद्धि’का बुट्टा भरिन्छन्
तर विमानस्थलमा दिनहुँ सपनाका लासहरू झारिन्छन्।
ए राज्य! तिम्रो मौनताले दलालको मनोबल कतिन्जेल पाल्ने?
कहिल्यै ननिभ्ने गरी गरिबको चुल्होमा कहिलेबाट आगो बाल्ने?
अब जर्जरताको डोजर होइन, न्यायको खड्ग चलाऊ
जवानी लिलाम गर्ने ती तस्करका जालोहरू जलाऊ।
परदेशको उधारो ऐश्वर्यभन्दा स्वदेशको धुलो नै विशिष्ट छ
श्रमको सम्मान नहुने माटोमा, केवल विद्रोह नै अवशिष्ट छ
फर्किएका ती रित्ता हातहरूमा सीपको रङ भरिदेऊ
आफ्नै धरतीको कोखभित्र, पौरख गर्ने वातावरण बनाइदेऊ।
युवा हो! भ्रमको खेती गर्ने ती दलालका पाउ नढोगौँ
वैधानिक मार्ग मात्र हिँडौँ, आफ्नै अस्तित्व नगुमाऊँ
जब पसिनाको धाराले आफ्नै भूगोल सिञ्चित हुनेछ
तब मात्र ‘नेपाल’ बन्नेछ, अनि संसारले चिन्नेछ।
-1746009348.jpg)
