तेक्वान्दोमा सेनालाई १६ स्वर्ण

skoda
  • Get News Alerts

united
tata

झापाको दमकमा आज सम्पन्न सातौँ राष्ट्रिय खेलकुद प्रतियोगिताअन्तर्गतको आइटिएफ तेक्वान्दो खेलमा नेपाली सेनाको टोलीले १६ स्वर्ण पदक जितेका छन्। सोसहित सेनाले चार रजत र दुई कास्य जित्न सफल भएका छन्।

मध्यमाञ्चलले तीन स्वर्ण, छ रजत र सात कास्य पदक हात पारेका छन् भने सशस्त्र प्रहरीको एफिएफले तीन स्वर्ण, तीन रजत र एक कास्य जित्न सफल भएका छन्।

यसैगरी पूर्वाञ्चलले तीन स्वर्ण, दुई रजत र तीन कास्य तथा पश्चिमाञ्चलले दुई स्वर्ण, १० रजत र छ कास्य पदक प्राप्त गरेका छन्।

चार दिनअघि दमकमा सुरु भएको खेलमा मध्यपश्चिमाञ्चल र सुदुरपश्चिमाञ्चलले भने स्वर्ण पदक हात पार्न सकेनन्। मध्यपश्चिमाञ्चलले दुई रजत र चार कास्य पदक तथा सुदूरपश्चिमाञ्चलले कुनै समूहमा रजत हात पार्न नसके पनि छ कास्य पदक भने प्राप्त गरेका छन्।

आज भएको खेलमा पुरुष स्पाईरिंग तर्फ ६६ देखि ७० किलो तौल समूहमा मध्यमाञ्चलका हनक सुब्बाले स्वर्ण, सेनाका लिलाधर बस्नतेले रजत र मध्यपश्चिमाञ्चलका रोशन रैदास तथा पश्चिमाञ्चलका दानकुमार सारु मगरले कास्य पदक प्राप्त गरेका छन्। त्यस्तै ७१ देखि ७५ किलो तौलमा सशस्त्रका हर्कलाल राजबंशी स्वर्ण, सेनाका भीमबहादुर बस्नेत रजत र पश्चिमाञ्चलका शिव जिसी तथा पूर्वाञ्चलका सदिया तामाङ कास्य पदक हात पारेका छन्। ७६ देखि ८० तौल समूहमा सेनाका विजय सुनुवार स्वर्ण, एपिएफका कृष्ण थापा रजत र मध्यमाञ्चलका असिम गोवा तथा सुदूरपश्चिमाञ्चलका अनिल नेपाली कास्य पदक हात पारेका छन्।

त्यसैगरी ८१ देखि ८५ किलो तौल समूहमा पश्चिमाञ्चलका साजन पश्चभैया स्वर्ण, एपिएफका लवबहादुर ऐरी रजत र मध्यमाञ्चलका शेरबहादुर मगार तथा सेनाका प्रमोद शाहुले कास्य पदक प्राप्त गरेका छन् भने ८४ किलोमाथि तौल समूहमा सेनाका चाउची डंगोल स्वर्ण, पश्चिमाञ्चलका सुदिप आचार्य रजत र सुदूरपश्चिमाञ्चलका सुमित सुनुवार कास्य पदक हात पारेका छन्।

यसैगरी ग्रुप प्याटनतर्फको पुरुष खेलमा सेनाले स्वर्ण र मध्यमाञ्चलले रजत हात पारें भने महिलातर्फ मध्यमाञ्चलले स्वर्ण तथा सेनाले रजत हात पारें।

Hundai
fasino
sagoon

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

थप समाचार

  • विभागीय टोलीको वर्चश्वमा सातौं राष्ट्रिय खेलकुद सकियो, कसले कति पदक पाए?

    विभागीय टोलीको वर्चश्वमा सातौं राष्ट्रिय खेलकुद सकियो, कसले कति पदक पाए?

    आठौं राष्ट्रिय खेलकुद प्रतियोगिता मध्यपश्चिमाञ्चलको नेपालगन्जमा हुने घोषणा गर्दै सातौँ राष्ट्रिय खेलकुद प्रतियोगिता शुक्रबार समापन भएको छ । प्रतियोगिताको आज सुनसरीको धरानस्थित एन्फा टेक्निकल खेल मैदानमा समापन गर्दै उपराष्ट्रपति नन्दबहादुर पुनले विभिन्न कठिनाइ र भौतिक पूर्वाधार अभाव भए पनि राष्ट्रको गौरव राख्नेगरी खेलाडीले विभिन्न कीर्तिमान राख्न सफल भएकामा खुसी व्यक्त गरे।

  • मध्यमाञ्चलका मदनकृष्ण र आर्मीकी मोनालीसालाई बुद्धिचालमा स्वर्ण

    मध्यमाञ्चलका मदनकृष्ण र आर्मीकी मोनालीसालाई बुद्धिचालमा स्वर्ण

    मध्यमाञ्चलका मदनकृष्ण कायस्थ तथा नेपाल आर्मी क्लबकी क्यान्डिडेट मास्टर मोनालीसा खम्बु सातौं राष्ट्रिय खेलकुदअन्तर्गत बुद्धिचाल खेलमा स्वर्ण पदक प्राप्त गर्न सफल भएका छन्। शुक्रबार सम्पन्न नवौं चरणको खेलमा एपिएफ क्लबका सुमितसँग बराबरीको नतिजा हात पारेका मदनकृष्ण मध्यमाञ्चलकै अर्का प्रत्याशी रिजेन्द्र राजभण्डारीलाई हेडटुहेड रिजल्टका आधारमा पछि पार्दै २० औं राष्ट्रिय बुद्धिचाल च्याम्पियन समेत बनेका हुन्।

  • क्रिकेटमा आर्मीलाई ४९ रनले हराउँदै एपिएफले जित्यो स्वर्ण

    क्रिकेटमा आर्मीलाई ४९ रनले हराउँदै एपिएफले जित्यो स्वर्ण

    पूर्वाञ्चलमा जारी वृहत सातौं राष्ट्रिय खेलकुद अन्तर्गत पुरुष क्रिकेटको आज भएको खेलमा एपिएफले स्वर्ण पदक हात पारेको छ। मोरङको झापा बैजनाथपुरको खेल मैदानमा भएको फाइनल खेलमा एपिएफले आर्मीलाई ४९ रनले पराजित गरी स्वर्ण पदक हात पारेको हो।

  • आठौं राष्ट्रिय खेलकुद मध्यपश्चिममा हुने

    आठौं संस्करणको राष्ट्रिय खेलकुद प्रतियोगिता मध्यपश्चिमाञ्चलमा हुने भएको छ। पूर्वाञ्चलमा जारी सातौं संस्करणको समापन कार्यक्रममा मध्यपश्चिमाञ्चलाई केहीबेर पछि झण्डा हस्तान्तरण गर्ने कार्यक्रम छ।

  • आर्मीलाई हराउँदै एपिएफले जित्यो फुटबलमा स्वर्ण

    आर्मीलाई हराउँदै एपिएफले जित्यो फुटबलमा स्वर्ण

    पूर्वाञ्चलमा जारी सातौं संस्करणको राष्ट्रिय खेलकुद अन्तर्गत फुटबलमा एपिएफले स्वर्ण पदक जितेको छ। धरानस्थित एन्फा टेक्निकल सेन्टरमा भएको फाइनलमा आर्मीलाई २-०ले हराउँदै फुटबलमा स्वर्ण जितेको हो।

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट