म्यादी सपना

चुनाव
  • Get News Alerts

लघुकथा
tata
 
काठमाडौं प्रहरी परिसर टेकुको आँगनमा दुई युवती हिक्कहिक्क रोइरहेका छन्। अनुहार हेर्दा लाग्छ, उनीहरू दिदीबहिनी हुन्।  भर्खरै दुई जना युवाले आपसमा कुरा गरे, ‘कठै बिचरा बहिनीहरू, मेरो जागिर यिनीहरूलाई दिन मिल्ने भए कस्सम म दिइदिन्थेँ।’
 
केही समयपछि रिजल्ट हेर्न आएकाहरू घर फर्के। ती दुई दिदीबहिनीले पनि दोपट्टाको छेउले एकले अर्काको आँशु पुछे। अनि केही नबोली हिँडे कोठातिर। 
 
हिजो राति दिदीले भनेकी थिई, ‘बुझिस् कान्छी, म्यादी प्रहरी भयो भने त दुई महिनामै ३०/३५ हजार कमाइ हुन्छ रे। सहकारीमा दिनभरी पसल–पसलबाट पैसा उठाउँदा जम्मा ७ हजार दिन्छ।’
 
‘पैसा पाएँ भने सबभन्दा पहिला त्यो अगाडिको पसलको साहुको उधारो तिरिदिन्छु। सामान लिन जाँदा कस्तो खाउँलाझैं घुरेर हेर्छ। अनि आमालाई यत्ति धेरै फलफूल ल्याइदिन्छु। भाइलाई मोटुपत्लुवाला झोला पनि किन्दिन्छु।’
 
कान्छीले भनेकी थिई, ‘बाबाको स्टकोट च्यातिएको कति दिन भइसक्यो। म त बाबालाई एउटा स्टकोट किन्दिन्छु। कलेजको तीन महिनाको फिस तिरिदिन्छु। अनि पैसा बच्यो भने यो साल तीजमा लगाउन एउटा लेहंगा किन्छु। कान्छो मान्छेलाई जेठो मान्छेको जति दायित्व हुन्न नि है दिदी।’
 
भुइँमा सुतेकी छोरीहरूका कुरा सुनेर पलङमा पल्टेका बाबाले  खोकेजस्तो गरे। 
 
उनीहरू भोलिपल्ट हिँडेरै सोह्रखुट्टे पुगे। कोठामा पोहोरको भूँइचालोमा परी शरीरको तल्लो भाग नचल्ने भएकी आमा छोरीहरूको बाटो कुरेर बसेकी थिइन्। कोठामा पुग्नासाथ भाइले दिदीहरूको ब्याग खोतल्यो। दिदी अगाडिको पसलमा गई र साँझ पकाउन उधारोमा चामल र सोयबिन बोकेर आई।
 
छोरीहरूको रिजल्ट सुन्न बा आज अलि चाँडै कामबाट फर्के। कोठाको कुनामा नाम्लो फाले। बाबाको उत्सुक अनुहार देखेर छोरीहरूले फेरि आफ्नो मन थाम्न सकेनन्। हिक्कहिक्क गर्दै दुवैले बाबालाई अँगालो हाले। 
 
बाबाले मैलिएको ढाकाटोपी पलङमा राखे। दुई हातले दुई छोरीको टाउको सुम्सुम्याउँदै भने, ‘गरिबको जिन्दगीमा सपनाहरू म्यादी हुन्छन् छोरी, आज देखिन्छन् पानीको फोका जसरी, भोलि फेरि प्याट्ट फुटी बिलाइजान्छन्।’
 
बाबाको कुराले छोरीहरुको हिक्हिकी झन् बढ्यो। कार्पेटमा आँशुका थोपा खसिरहे– तप्प...तप्प...तप्प...
Hyundai
nic asia
mahindra

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • अमेरिकामा तालिम अमेरिकामा तालिम

    (तिब्बतबाट नेपाल आएपछि गोम्पोले पुनः विवाह गरे। सन् २००८ मा पनि मैले उनलाई भेटेको थिएँ। तिब्बती संस्कारमा मृतक व्यक्तिको नाम नभन्ने चलन छ। त्यो कुरा मलाई त्यतिबेलासम्म थाहा थिएन, थाहा भएको भए सोध्ने पनि थिइनँ। तिब्बती संस्कार थाहा पाएपछि मैले तिब्बतीसँग कुरा गर्दा नाम बताउन मिल्ने भए मात्र बताउनु होला भन्ने गरेको छु। गोम्पोले मृतक आमा र छोरीको नाम बताउँदा आँखाभरि आँसु लिएका थिए। मैले उनको पुरानो घाउ कोट्याएर दुःख दिएँ। मेरै कारण टलपलाएको थियो गोम्पोको आँखामा आँसु। क्षमा गर साङ्गे गोम्पो!)

    श्रीभक्त खनाल

  • कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा? कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा?

    म फेरि भन्छु हामी झापाली हुनुभन्दा अघि नेपाली हौं। नेपालको हित हुनसके झापाको पनि हित भइ हाल्छ। तर, हाम्रो सपनाको नेपाल भनेको सबै नेपाली काठमाडौंको भूगोलमा थुप्रने भन्ने होइन। आ-आफ्नो जिल्ला र गाउँ बनाउन दत्तचित्त हुनु भनेको पनि नेपाल बनाउन योगदान गर्नु हो। एक ‘राजनेता’ हुनुको हैसियतमा तपाईँको ब्यक्तित्वले शहरलाई होइन गाउँलाई केन्द्र बनाउन अपिल गर्नुपर्दथ्यो। गाउँको माटोलाई छाडेर शहरको धुलोमा देश खोज्न निरुत्साहित गर्नु पर्दथ्यो। कमरेड आफ्नै पिताजीलाई शोध्नुस् किन उहाँलाई प्रधानमन्त्री छोराको बालुवाटारमा भन्दा झापा गाउँको बालुवा र धुलोको बसाइ उचित लाग्यो?

  • उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन

    मलाई सबैभन्दा बढी आनन्द चराहरू खिच्दा मिल्छ। यिनै चराहरूले मलाई सम्झाइरहन्छन् कि, म उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन। चराहरूले पनि बसाइ सर्छन्। सबै चराहरूको फर्किने ठेगाना हुँदैन। सिमाना नै नभएका चराहरूसँग पनि जीवन संघर्षका कथाहरू छन्। आफूलाई बोकेको डुंगा पल्टिँदा जसरी मर्छन् हरेक दिन शरणार्थीहरू, चराहरू पनि आकाशबाटै फुत्त झर्छन् धर्तीमा आफ्नो जीवनको गती गुमाएर।

    निष्प्रभ सजी

साहित्यपाटी

पाठक विचार

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट