म्यादी सपना

yamaha
  • Get News Alerts

united
लघुकथा
tata
 
काठमाडौं प्रहरी परिसर टेकुको आँगनमा दुई युवती हिक्कहिक्क रोइरहेका छन्। अनुहार हेर्दा लाग्छ, उनीहरू दिदीबहिनी हुन्।  भर्खरै दुई जना युवाले आपसमा कुरा गरे, ‘कठै बिचरा बहिनीहरू, मेरो जागिर यिनीहरूलाई दिन मिल्ने भए कस्सम म दिइदिन्थेँ।’
 
केही समयपछि रिजल्ट हेर्न आएकाहरू घर फर्के। ती दुई दिदीबहिनीले पनि दोपट्टाको छेउले एकले अर्काको आँशु पुछे। अनि केही नबोली हिँडे कोठातिर। 
 
हिजो राति दिदीले भनेकी थिई, ‘बुझिस् कान्छी, म्यादी प्रहरी भयो भने त दुई महिनामै ३०/३५ हजार कमाइ हुन्छ रे। सहकारीमा दिनभरी पसल–पसलबाट पैसा उठाउँदा जम्मा ७ हजार दिन्छ।’
 
‘पैसा पाएँ भने सबभन्दा पहिला त्यो अगाडिको पसलको साहुको उधारो तिरिदिन्छु। सामान लिन जाँदा कस्तो खाउँलाझैं घुरेर हेर्छ। अनि आमालाई यत्ति धेरै फलफूल ल्याइदिन्छु। भाइलाई मोटुपत्लुवाला झोला पनि किन्दिन्छु।’
 
कान्छीले भनेकी थिई, ‘बाबाको स्टकोट च्यातिएको कति दिन भइसक्यो। म त बाबालाई एउटा स्टकोट किन्दिन्छु। कलेजको तीन महिनाको फिस तिरिदिन्छु। अनि पैसा बच्यो भने यो साल तीजमा लगाउन एउटा लेहंगा किन्छु। कान्छो मान्छेलाई जेठो मान्छेको जति दायित्व हुन्न नि है दिदी।’
 
भुइँमा सुतेकी छोरीहरूका कुरा सुनेर पलङमा पल्टेका बाबाले  खोकेजस्तो गरे। 
 
उनीहरू भोलिपल्ट हिँडेरै सोह्रखुट्टे पुगे। कोठामा पोहोरको भूँइचालोमा परी शरीरको तल्लो भाग नचल्ने भएकी आमा छोरीहरूको बाटो कुरेर बसेकी थिइन्। कोठामा पुग्नासाथ भाइले दिदीहरूको ब्याग खोतल्यो। दिदी अगाडिको पसलमा गई र साँझ पकाउन उधारोमा चामल र सोयबिन बोकेर आई।
 
छोरीहरूको रिजल्ट सुन्न बा आज अलि चाँडै कामबाट फर्के। कोठाको कुनामा नाम्लो फाले। बाबाको उत्सुक अनुहार देखेर छोरीहरूले फेरि आफ्नो मन थाम्न सकेनन्। हिक्कहिक्क गर्दै दुवैले बाबालाई अँगालो हाले। 
 
बाबाले मैलिएको ढाकाटोपी पलङमा राखे। दुई हातले दुई छोरीको टाउको सुम्सुम्याउँदै भने, ‘गरिबको जिन्दगीमा सपनाहरू म्यादी हुन्छन् छोरी, आज देखिन्छन् पानीको फोका जसरी, भोलि फेरि प्याट्ट फुटी बिलाइजान्छन्।’
 
बाबाको कुराले छोरीहरुको हिक्हिकी झन् बढ्यो। कार्पेटमा आँशुका थोपा खसिरहे– तप्प...तप्प...तप्प...
Hyundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • हिउँ पर्‍यो, उठ सन्दकपू! (फोटोफिचर) हिउँ पर्‍यो, उठ सन्दकपू! (फोटोफिचर)

    खिड्कीबाट बाहिर हेरे। केही देखिएन। टर्च बालेर हेरेँ सेम रिजल्ट। टोइलेट पसेँ। त्यहाँ कुनामा सेतो हिउँजस्तै देखे। रूमबाट सोझै निस्किएर मूलढोका बिस्तारै उघारेँ। मास्तिरबाट खसेको सानु हिउँको ढिस्कनाले चिण्डे तालुलाई फुस्स छोयो। टर्चले बाहिर चारैतिर नियाले। म हेरेको हेर्यै भएँ। एकचोटी आँखा मिचेँ। चाँदीको स्वर्गमा एकदुई पाइला चालेँ। टेक्नु पनि माया लाग्नेखाले!

    विकास आले

  • साथीको नाममा त्यो चिठी साथीको नाममा त्यो चिठी

    लिम्बु संस्कारअनुसार धान नाच नाचियो। धेरै केटीहरुसँग धान नाच्ने नाममा चिनजान गरियो। अनि उट्पट्याङ गफ हानियो। यसरी दुई दिन धान नाच्ने अनि ख्यालठट्टा गर्ने नाममा राई साथीको मन त एउटा युवतीसँग आकृष्ट भएछ। सायद ऊ आफ्नो भावना पोख्ने बााटो खोजिरहेको थियो। यही उपायको खोजीमा तेश्रो दिनको साँझ उसले एउटा प्रस्ताव राख्यो। प्रस्ताव थियो– दुवै मिलेर त्यो गाउँकी दुइटी केटीलाई प्रेमपत्र लेखेर छोड्ने।

    भानु बोखिम

  • सामुदायिक विकासको सपना सामुदायिक विकासको सपना

    हुनत यसलाई केही नगर्ने भन्दा, गर्ने नै बढी विवादमा हुन्छन् भन्न पनि सकिएला तर कुरा त्यति भनेर मात्र अब ढाट्न र टार्न हुँदैन। सामुदायिक विकास तथा जिविकोपार्जनका नाममा संघसंस्थाहरुले कहिलेसम्म कनिका छर्ने हो? अब यस्को जवाफ नदिई धरै छैन।

    कृष्ण प्र. पौडेल 

साहित्यपाटी

  • र, एउटा एस्ट्रे र, एउटा एस्ट्रे

    निभाउँछु उही एस्ट्रेमा ठुटो चुरोट
    र, प्रश्न गर्छु आफैलाई
    मनभित्र एकान्तमा कतै किन चिच्याउँदैछ बच्चु कैलाश?
    ‘टाढा टाढा जानु छ साथी, एकफेर हाँसीदेऊ’

    भोलि त सबेरै छोडेर जानु छ।

    सौरभ कार्की

  • मिठा बरफ मिठा बरफ

    रगत छाद्ने रोगले उसका बा वितेपछि उनीहरु निकै दुखी र असहाय बने। खानै नपाएर मर्नुपर्ने स्थिति बन्दै गएपछि उनीहरु सुकुम्वासी टोल छोडेर कमला नदि तटको सानो बजारको साहुकहाँ आश्रय लिन पुगेका थिए। साहुले गोरु गोठसँगै छ्वालीले बारेर आमा छोरीलाई बस्ने व्यवस्था गरिदिएका थिए। वस्न खान दिएवापत घरका भाँडाकुँडा सरसफाइ देखि सवै काम गरिदिनुपथ्र्यो। उ रोगी पनि भएकाले धेरै काम गर्न सक्तिनथी। सुखी देवी हरेक दिन आफू सरहकि सिमरनको ब्याग बोकेर नजिकैको स्कुल जाने आउने गर्थी। बुढेसकालको सन्तान भएर हो कि साहुसाहुनी सिमरनलाई असाध्य मायाँ गर्थे। स्कुल धेरै टाढा नभए पनि हरेक दिन सुखी देवीलाई ब्याग बोक्न लगाएर पठाउँथे।

    लक्ष्मण अधिकारी

  • आमाको देश आमाको देश

    कस्तो अचम्म कसैसँग सल्लाहै नगरी फालेको प्रस्तावमा कतै कुनै बिरोध नभइ समर्थन बर्सिए । सायद नेपालको इतिहासमा कुनै बैठकको कुनै प्रस्तावमा यस्तो सहमति आएको थिएन होला । साशनबाट आफैँलाई अलग्याउने आफ्नो प्रस्तावका पक्षमा पुरुषहरुको सभा सहमत भएको देखेर खुशीले फुलेल मन्त्रीका आँखा निरन्तर बगिरहेका थिए । रुमालले पटकपटक आँसु पुछिरहेका उतिरै रहेको सहभागीको ध्यान खिच्दै प्रधानमन्त्री फेरि बोले –बाँकी दलका सभापतिजीहरुको प्रष्ट बिचार पाऊँ ।

    शम्भु सुस्केरा

पाठक विचार

  • नयाँ वर्ष प्रण

    रित्तो बोतल र खाली शिशाहरूले सामुहिक आत्महत्या गरे। ऊ परऽऽको एक कुनामा हेर त? एक थुप्रो लासहरू जस्तै डंगुर लडिराछ।   चीत्कार तिरस्कार अपहेलना बित...

    इन्द्र थेगिम

  • मजबुत स्थानीय सरकारका लागि सक्षम जनप्रतिनिधि

    जनप्रतिनिधिहरुको अवधि समाप्त भएपछि कर्मचारीको शासन सुरु भयो। कर्मचारीको उद्देश्य र प्रवृत्ति भनेकै जागिर खाने र पैसा कमाउने हो। देशकै कर्मचारीको उच्च पदमा पुगेका व्यक्ति मुख्यसचिव जस्तो पद प्राप्त गरेको व्यक्ति त पद त भै हाल्यो पैसा पनि कमाउनु प¥यो भनेर विदेश हिँड्ने अवस्था छ भने त्यसभन्दा तलका कर्मचारीको हालत के होला? सहजै अनुमान गर्न सकिन्छ। यसको मतलब सबै कर्मचारी पैसाकै लागि काम लाग्दछन् भन्ने होइन।

    रमाकान्त शर्मा

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट