प्रेमको लम्बाई

yamaha
  • Get News Alerts

united
tata

मामुबाबाको अघि केही नभ’को देखाउनु झन् कस्तो कष्ट मलाई? परिवारका चारै जना भेला हुने उही बेलुकीको खाना खाने समय। यो दश मिनेटमा आफूमा कुनै पनि किसिमको वेदना लुकेको छैन भन्ने देखाउने प्रयत्न मेरो। गालाहरू तन्काएर हाँसोको भाव र अभिनय मुहारमा उतार्ने प्रयास मेरो। भित्र एकथोक बाँचेर बाहिर अर्को रूप देखाउनु जत्तिको कष्टप्रद अभिनय अर्को नहोला सायद। 

कोठाभित्र पस्नासाथ मुक्ति मिल्यो मलाई, त्यो कष्टप्रद अभिनयबाट। मान्छे आफू जे हो, त्यही बाँच्नुमै आनन्द पाउँदो रहेछ। अब मलाई घोप्टो परेर रुनमै ‘थ्यो आनन्द। नानाथरी कल्पना आए दिमागमा। नरोई एक क्षण पनि नसक्ने रहन।

ऋतुलाई समेत बदली हुन केही महिना चाहिन्छ। दिन रातमा र रात दिनमा ढल्किन पनि धेरै पला र सुईहरू घुम्नुपर्छ तर छिनको छिनमै छेपारोको रङ्गभन्दा झिमिक्क बदली भयौ तिमी। किन? कति पक्का ढलान ठान्थेँ प्रेमको? एक्कासि गलम्र्म ढलिगयौ तिमी। कसरी?

अस्तिसम्मको मेरो राजा, मेरो हिरो, मेरो मायालु तिमीलाई अब निठुरी, धोकेबाज र पापीको दर्जा दिँदै सम्झन थालेँ। जथाभावी खेल्ने कुराको मैदान भो मन। आफूखुशी सोच्ने छुटको फाइदा लुट्न व्यस्त भो दिमाग।

लेखक संग्रौला

भड्किएको उक्त दिमागलाई तह लगाउने ज्ञान खोई ममा? साढे तेह्र वर्षे स्कुले जीवनमा मलाई धेरै ज्ञान दिलाइयो। म पनि सिकेको भानमा कत्ति रमिरहेँ तर खोई कहाँ काम आए ती ज्ञानहरू? प्रेमको यो अवस्थिति आउँदा सुल्झाउने तरिका खोई कसले सिकायो? जिन्दगी नै अन्त्य गर्छु भनेर निर्णय गर्न लागेको मूर्ख दिमागलाई अल्मल्याउने ज्ञानको औजार खोई कसले आविष्कार ग¥यो?

साँच्चै! मृत्युको प्वाल बिस्तारै बढ्दै थियो। त्यो प्वालबाट छिरेको सानो प्रकाशले मलाई उन्मुक्तिको बाटो देखाइरहेको भान हुँदै‘थ्यो। योभन्दा अर्को विकल्पको बाटो भेट्याउन मन असफल हुँदै‘थ्यो।

कति रुनु? कति पिट्नु यो कमलो छाती? कति टोक्नु ठुटे भइसकेका यी नङ? कति अह्रयाउनु मुठीहरू? आँखा चिम्म गरेर कति चुडाउनै खोज्नु आँखाका नसाहरू? कति सासै रोकेर फुटाउन खोज्नु मुटु? सारा प्रयत्नहरूसँग हार मानेँ मैले। यिनै हारहरूको टेको टेकेर उद्धार गर्न अगाडि आइपुग्यो मृत्यु।

दिमागमा अचानक पहिले कतै पढेको समाचार झुल्कियो। मेरै ब्याचमा एसएलसी फेल भएर देशभरिका चार जनाले आत्महत्या गरेका थिए। कति काँतर सम्झेकी थिएँ, तिनीहरूलाई त्यसबखत मैले? जाबो एसएलसीमा फेल हुने तिनीहरू? तर यहाँ प्रेममा फेल भएँ म। जिन्दगी नै गुल्टिएको लाग्यो मलाई। कसरी सम्हालिऊँ अब म?

सासै फेर्दा पनि सकस हुन्छ भने बाँच्नुको के अर्थ? तर्क पनि आफ्नै किसिमको निकाल्यो कच्चा दिमागले। तिनै तर्कनामा मनलाई मच्चाउँदै डायल गरिरहेँ तिम्रो नम्बर। दर्जनौँचोटि एउटै कुरा झर्को नमानी भनिरहने त्यो महिलाको स्वर सुनेर दाह्रा किट्दै थेँ म। खालि उपलब्ध हुन सकेन। मलाई तिम्रो उपलब्धिसँग मतलब भएन अब। मात्र चाहियो, एउटै प्रश्नको उत्तर। किन चुपचाप यति निठुरी बन्यौ तिमी? कसरी बुन्न सक्यौ, त्यति सशक्त झूटो प्रेमजालो? भलै मैबाट सुरु भएको थियो, धागो बाटिन। म त त्यो कहिल्यै नचुँडिनेमा विश्वस्त थिएँ। तिमीले त त्यसलाई डल्लो पारेर एकैचोटि कता मिल्काइदियौ कता! किन?

उता प्रेमको त्यो धागो चुँडियो, यता म मृत्युको धागो उन्न थालेँ। तीनवटा सल एकआपसमा दोहोरी पारेर गाँठो पारेपछि निकै दह्रो भो। कुर्सीमा चढेर फ्यानका लागि निकालिएको हुकमा सजिलै बाँध्न सकिने लम्बाइको भयो त्यो।

कुर्सीमा चढेँ बिस्तारै। खुट्टा कामे लुगलुगी। कतिसम्म कमजोर भइछु म? नातागतले कुर्सीबाटै ढलाउलाजस्तो भो तर त्यसलाई परास्त गर्ने तागत जसरी पनि निकाल्नु ‘थ्यो मलाई। नत्र कसरी पार पाउनु मैले, त्यो कष्टदायी जिन्दगीबाट? सारा जिन्दगी अँध्यारोमा रुमलिइरहेका बेला उज्यालोको सानो अंश बोकर आएको मृत्युलाई नअँगालूँ कसरी?

जेनतेन सलहरूले बनेको त्यो लठारोलाई हुकमा कसेँ। त्यसपछि कुर्सीमै उभिएर सललाई सुर्कनी पार्न थालेँ। दाम्लोको यस्तै सुर्कनी पारेर मामाले बोको बाँध्नुहुथ्यो। मृत्युको मुखमा कहाँबाट मावल सम्झिएँ फेरि? तर त्यता धेरै बेर अलमलिनु थिएन मलाई, सिवाय सुर्कनी।

अभरै परेपछि देखेको दृश्य पनि ज्ञान भएर आउँदो रहेछ। एकै प्रयासमा सुर्कनी तयार पार्न सफल भएँ। अब लठारो झुन्डियो तुर्लुङ्ग। कुर्सीमा उभिएर मात्र भेटियो अब त्यो।
यसमा टाउको छिराएर कुर्सी ठेलेपछि कुनै पनि हालतमा भुइँ नछोइने अड्कल गरेँ मैले।

अब तयार भएँ, म तिम्लाई सजायँ दिन। ढुक्क भएँ मेरो मृत्युको खबर सुनेपछि तिमी तड्पिएको दृश्य सम्झेर। लाग्यो, अब केही बेरमा सारा तनाव र कष्टबाट मुक्त हुँदै छु।
साथसाथै लिँदै छु, प्रेमको प्रतिशोध पनि।

(बुकहिलद्वारा प्रकाशित चैत्र २३ गते सार्वजनिक हुने उपन्यास पर्पलाको अंश।)

Hyundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • हिउँ पर्‍यो, उठ सन्दकपू! (फोटोफिचर) हिउँ पर्‍यो, उठ सन्दकपू! (फोटोफिचर)

    खिड्कीबाट बाहिर हेरे। केही देखिएन। टर्च बालेर हेरेँ सेम रिजल्ट। टोइलेट पसेँ। त्यहाँ कुनामा सेतो हिउँजस्तै देखे। रूमबाट सोझै निस्किएर मूलढोका बिस्तारै उघारेँ। मास्तिरबाट खसेको सानु हिउँको ढिस्कनाले चिण्डे तालुलाई फुस्स छोयो। टर्चले बाहिर चारैतिर नियाले। म हेरेको हेर्यै भएँ। एकचोटी आँखा मिचेँ। चाँदीको स्वर्गमा एकदुई पाइला चालेँ। टेक्नु पनि माया लाग्नेखाले!

    विकास आले

  • साथीको नाममा त्यो चिठी साथीको नाममा त्यो चिठी

    लिम्बु संस्कारअनुसार धान नाच नाचियो। धेरै केटीहरुसँग धान नाच्ने नाममा चिनजान गरियो। अनि उट्पट्याङ गफ हानियो। यसरी दुई दिन धान नाच्ने अनि ख्यालठट्टा गर्ने नाममा राई साथीको मन त एउटा युवतीसँग आकृष्ट भएछ। सायद ऊ आफ्नो भावना पोख्ने बााटो खोजिरहेको थियो। यही उपायको खोजीमा तेश्रो दिनको साँझ उसले एउटा प्रस्ताव राख्यो। प्रस्ताव थियो– दुवै मिलेर त्यो गाउँकी दुइटी केटीलाई प्रेमपत्र लेखेर छोड्ने।

    भानु बोखिम

  • सामुदायिक विकासको सपना सामुदायिक विकासको सपना

    हुनत यसलाई केही नगर्ने भन्दा, गर्ने नै बढी विवादमा हुन्छन् भन्न पनि सकिएला तर कुरा त्यति भनेर मात्र अब ढाट्न र टार्न हुँदैन। सामुदायिक विकास तथा जिविकोपार्जनका नाममा संघसंस्थाहरुले कहिलेसम्म कनिका छर्ने हो? अब यस्को जवाफ नदिई धरै छैन।

    कृष्ण प्र. पौडेल 

साहित्यपाटी

  • र, एउटा एस्ट्रे र, एउटा एस्ट्रे

    निभाउँछु उही एस्ट्रेमा ठुटो चुरोट
    र, प्रश्न गर्छु आफैलाई
    मनभित्र एकान्तमा कतै किन चिच्याउँदैछ बच्चु कैलाश?
    ‘टाढा टाढा जानु छ साथी, एकफेर हाँसीदेऊ’

    भोलि त सबेरै छोडेर जानु छ।

    सौरभ कार्की

  • मिठा बरफ मिठा बरफ

    रगत छाद्ने रोगले उसका बा वितेपछि उनीहरु निकै दुखी र असहाय बने। खानै नपाएर मर्नुपर्ने स्थिति बन्दै गएपछि उनीहरु सुकुम्वासी टोल छोडेर कमला नदि तटको सानो बजारको साहुकहाँ आश्रय लिन पुगेका थिए। साहुले गोरु गोठसँगै छ्वालीले बारेर आमा छोरीलाई बस्ने व्यवस्था गरिदिएका थिए। वस्न खान दिएवापत घरका भाँडाकुँडा सरसफाइ देखि सवै काम गरिदिनुपथ्र्यो। उ रोगी पनि भएकाले धेरै काम गर्न सक्तिनथी। सुखी देवी हरेक दिन आफू सरहकि सिमरनको ब्याग बोकेर नजिकैको स्कुल जाने आउने गर्थी। बुढेसकालको सन्तान भएर हो कि साहुसाहुनी सिमरनलाई असाध्य मायाँ गर्थे। स्कुल धेरै टाढा नभए पनि हरेक दिन सुखी देवीलाई ब्याग बोक्न लगाएर पठाउँथे।

    लक्ष्मण अधिकारी

  • आमाको देश आमाको देश

    कस्तो अचम्म कसैसँग सल्लाहै नगरी फालेको प्रस्तावमा कतै कुनै बिरोध नभइ समर्थन बर्सिए । सायद नेपालको इतिहासमा कुनै बैठकको कुनै प्रस्तावमा यस्तो सहमति आएको थिएन होला । साशनबाट आफैँलाई अलग्याउने आफ्नो प्रस्तावका पक्षमा पुरुषहरुको सभा सहमत भएको देखेर खुशीले फुलेल मन्त्रीका आँखा निरन्तर बगिरहेका थिए । रुमालले पटकपटक आँसु पुछिरहेका उतिरै रहेको सहभागीको ध्यान खिच्दै प्रधानमन्त्री फेरि बोले –बाँकी दलका सभापतिजीहरुको प्रष्ट बिचार पाऊँ ।

    शम्भु सुस्केरा

पाठक विचार

  • नयाँ वर्ष प्रण

    रित्तो बोतल र खाली शिशाहरूले सामुहिक आत्महत्या गरे। ऊ परऽऽको एक कुनामा हेर त? एक थुप्रो लासहरू जस्तै डंगुर लडिराछ।   चीत्कार तिरस्कार अपहेलना बित...

    इन्द्र थेगिम

  • मजबुत स्थानीय सरकारका लागि सक्षम जनप्रतिनिधि

    जनप्रतिनिधिहरुको अवधि समाप्त भएपछि कर्मचारीको शासन सुरु भयो। कर्मचारीको उद्देश्य र प्रवृत्ति भनेकै जागिर खाने र पैसा कमाउने हो। देशकै कर्मचारीको उच्च पदमा पुगेका व्यक्ति मुख्यसचिव जस्तो पद प्राप्त गरेको व्यक्ति त पद त भै हाल्यो पैसा पनि कमाउनु प¥यो भनेर विदेश हिँड्ने अवस्था छ भने त्यसभन्दा तलका कर्मचारीको हालत के होला? सहजै अनुमान गर्न सकिन्छ। यसको मतलब सबै कर्मचारी पैसाकै लागि काम लाग्दछन् भन्ने होइन।

    रमाकान्त शर्मा

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट