प्रेमको लम्बाई

चुनाव
  • Get News Alerts

tata

मामुबाबाको अघि केही नभ’को देखाउनु झन् कस्तो कष्ट मलाई? परिवारका चारै जना भेला हुने उही बेलुकीको खाना खाने समय। यो दश मिनेटमा आफूमा कुनै पनि किसिमको वेदना लुकेको छैन भन्ने देखाउने प्रयत्न मेरो। गालाहरू तन्काएर हाँसोको भाव र अभिनय मुहारमा उतार्ने प्रयास मेरो। भित्र एकथोक बाँचेर बाहिर अर्को रूप देखाउनु जत्तिको कष्टप्रद अभिनय अर्को नहोला सायद। 

कोठाभित्र पस्नासाथ मुक्ति मिल्यो मलाई, त्यो कष्टप्रद अभिनयबाट। मान्छे आफू जे हो, त्यही बाँच्नुमै आनन्द पाउँदो रहेछ। अब मलाई घोप्टो परेर रुनमै ‘थ्यो आनन्द। नानाथरी कल्पना आए दिमागमा। नरोई एक क्षण पनि नसक्ने रहन।

ऋतुलाई समेत बदली हुन केही महिना चाहिन्छ। दिन रातमा र रात दिनमा ढल्किन पनि धेरै पला र सुईहरू घुम्नुपर्छ तर छिनको छिनमै छेपारोको रङ्गभन्दा झिमिक्क बदली भयौ तिमी। किन? कति पक्का ढलान ठान्थेँ प्रेमको? एक्कासि गलम्र्म ढलिगयौ तिमी। कसरी?

अस्तिसम्मको मेरो राजा, मेरो हिरो, मेरो मायालु तिमीलाई अब निठुरी, धोकेबाज र पापीको दर्जा दिँदै सम्झन थालेँ। जथाभावी खेल्ने कुराको मैदान भो मन। आफूखुशी सोच्ने छुटको फाइदा लुट्न व्यस्त भो दिमाग।

लेखक संग्रौला

भड्किएको उक्त दिमागलाई तह लगाउने ज्ञान खोई ममा? साढे तेह्र वर्षे स्कुले जीवनमा मलाई धेरै ज्ञान दिलाइयो। म पनि सिकेको भानमा कत्ति रमिरहेँ तर खोई कहाँ काम आए ती ज्ञानहरू? प्रेमको यो अवस्थिति आउँदा सुल्झाउने तरिका खोई कसले सिकायो? जिन्दगी नै अन्त्य गर्छु भनेर निर्णय गर्न लागेको मूर्ख दिमागलाई अल्मल्याउने ज्ञानको औजार खोई कसले आविष्कार ग¥यो?

साँच्चै! मृत्युको प्वाल बिस्तारै बढ्दै थियो। त्यो प्वालबाट छिरेको सानो प्रकाशले मलाई उन्मुक्तिको बाटो देखाइरहेको भान हुँदै‘थ्यो। योभन्दा अर्को विकल्पको बाटो भेट्याउन मन असफल हुँदै‘थ्यो।

कति रुनु? कति पिट्नु यो कमलो छाती? कति टोक्नु ठुटे भइसकेका यी नङ? कति अह्रयाउनु मुठीहरू? आँखा चिम्म गरेर कति चुडाउनै खोज्नु आँखाका नसाहरू? कति सासै रोकेर फुटाउन खोज्नु मुटु? सारा प्रयत्नहरूसँग हार मानेँ मैले। यिनै हारहरूको टेको टेकेर उद्धार गर्न अगाडि आइपुग्यो मृत्यु।

दिमागमा अचानक पहिले कतै पढेको समाचार झुल्कियो। मेरै ब्याचमा एसएलसी फेल भएर देशभरिका चार जनाले आत्महत्या गरेका थिए। कति काँतर सम्झेकी थिएँ, तिनीहरूलाई त्यसबखत मैले? जाबो एसएलसीमा फेल हुने तिनीहरू? तर यहाँ प्रेममा फेल भएँ म। जिन्दगी नै गुल्टिएको लाग्यो मलाई। कसरी सम्हालिऊँ अब म?

सासै फेर्दा पनि सकस हुन्छ भने बाँच्नुको के अर्थ? तर्क पनि आफ्नै किसिमको निकाल्यो कच्चा दिमागले। तिनै तर्कनामा मनलाई मच्चाउँदै डायल गरिरहेँ तिम्रो नम्बर। दर्जनौँचोटि एउटै कुरा झर्को नमानी भनिरहने त्यो महिलाको स्वर सुनेर दाह्रा किट्दै थेँ म। खालि उपलब्ध हुन सकेन। मलाई तिम्रो उपलब्धिसँग मतलब भएन अब। मात्र चाहियो, एउटै प्रश्नको उत्तर। किन चुपचाप यति निठुरी बन्यौ तिमी? कसरी बुन्न सक्यौ, त्यति सशक्त झूटो प्रेमजालो? भलै मैबाट सुरु भएको थियो, धागो बाटिन। म त त्यो कहिल्यै नचुँडिनेमा विश्वस्त थिएँ। तिमीले त त्यसलाई डल्लो पारेर एकैचोटि कता मिल्काइदियौ कता! किन?

उता प्रेमको त्यो धागो चुँडियो, यता म मृत्युको धागो उन्न थालेँ। तीनवटा सल एकआपसमा दोहोरी पारेर गाँठो पारेपछि निकै दह्रो भो। कुर्सीमा चढेर फ्यानका लागि निकालिएको हुकमा सजिलै बाँध्न सकिने लम्बाइको भयो त्यो।

कुर्सीमा चढेँ बिस्तारै। खुट्टा कामे लुगलुगी। कतिसम्म कमजोर भइछु म? नातागतले कुर्सीबाटै ढलाउलाजस्तो भो तर त्यसलाई परास्त गर्ने तागत जसरी पनि निकाल्नु ‘थ्यो मलाई। नत्र कसरी पार पाउनु मैले, त्यो कष्टदायी जिन्दगीबाट? सारा जिन्दगी अँध्यारोमा रुमलिइरहेका बेला उज्यालोको सानो अंश बोकर आएको मृत्युलाई नअँगालूँ कसरी?

जेनतेन सलहरूले बनेको त्यो लठारोलाई हुकमा कसेँ। त्यसपछि कुर्सीमै उभिएर सललाई सुर्कनी पार्न थालेँ। दाम्लोको यस्तै सुर्कनी पारेर मामाले बोको बाँध्नुहुथ्यो। मृत्युको मुखमा कहाँबाट मावल सम्झिएँ फेरि? तर त्यता धेरै बेर अलमलिनु थिएन मलाई, सिवाय सुर्कनी।

अभरै परेपछि देखेको दृश्य पनि ज्ञान भएर आउँदो रहेछ। एकै प्रयासमा सुर्कनी तयार पार्न सफल भएँ। अब लठारो झुन्डियो तुर्लुङ्ग। कुर्सीमा उभिएर मात्र भेटियो अब त्यो।
यसमा टाउको छिराएर कुर्सी ठेलेपछि कुनै पनि हालतमा भुइँ नछोइने अड्कल गरेँ मैले।

अब तयार भएँ, म तिम्लाई सजायँ दिन। ढुक्क भएँ मेरो मृत्युको खबर सुनेपछि तिमी तड्पिएको दृश्य सम्झेर। लाग्यो, अब केही बेरमा सारा तनाव र कष्टबाट मुक्त हुँदै छु।
साथसाथै लिँदै छु, प्रेमको प्रतिशोध पनि।

(बुकहिलद्वारा प्रकाशित चैत्र २३ गते सार्वजनिक हुने उपन्यास पर्पलाको अंश।)

Hyundai
nic asia
mahindra

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • अमेरिकामा तालिम अमेरिकामा तालिम

    (तिब्बतबाट नेपाल आएपछि गोम्पोले पुनः विवाह गरे। सन् २००८ मा पनि मैले उनलाई भेटेको थिएँ। तिब्बती संस्कारमा मृतक व्यक्तिको नाम नभन्ने चलन छ। त्यो कुरा मलाई त्यतिबेलासम्म थाहा थिएन, थाहा भएको भए सोध्ने पनि थिइनँ। तिब्बती संस्कार थाहा पाएपछि मैले तिब्बतीसँग कुरा गर्दा नाम बताउन मिल्ने भए मात्र बताउनु होला भन्ने गरेको छु। गोम्पोले मृतक आमा र छोरीको नाम बताउँदा आँखाभरि आँसु लिएका थिए। मैले उनको पुरानो घाउ कोट्याएर दुःख दिएँ। मेरै कारण टलपलाएको थियो गोम्पोको आँखामा आँसु। क्षमा गर साङ्गे गोम्पो!)

    श्रीभक्त खनाल

  • कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा? कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा?

    म फेरि भन्छु हामी झापाली हुनुभन्दा अघि नेपाली हौं। नेपालको हित हुनसके झापाको पनि हित भइ हाल्छ। तर, हाम्रो सपनाको नेपाल भनेको सबै नेपाली काठमाडौंको भूगोलमा थुप्रने भन्ने होइन। आ-आफ्नो जिल्ला र गाउँ बनाउन दत्तचित्त हुनु भनेको पनि नेपाल बनाउन योगदान गर्नु हो। एक ‘राजनेता’ हुनुको हैसियतमा तपाईँको ब्यक्तित्वले शहरलाई होइन गाउँलाई केन्द्र बनाउन अपिल गर्नुपर्दथ्यो। गाउँको माटोलाई छाडेर शहरको धुलोमा देश खोज्न निरुत्साहित गर्नु पर्दथ्यो। कमरेड आफ्नै पिताजीलाई शोध्नुस् किन उहाँलाई प्रधानमन्त्री छोराको बालुवाटारमा भन्दा झापा गाउँको बालुवा र धुलोको बसाइ उचित लाग्यो?

  • उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन

    मलाई सबैभन्दा बढी आनन्द चराहरू खिच्दा मिल्छ। यिनै चराहरूले मलाई सम्झाइरहन्छन् कि, म उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन। चराहरूले पनि बसाइ सर्छन्। सबै चराहरूको फर्किने ठेगाना हुँदैन। सिमाना नै नभएका चराहरूसँग पनि जीवन संघर्षका कथाहरू छन्। आफूलाई बोकेको डुंगा पल्टिँदा जसरी मर्छन् हरेक दिन शरणार्थीहरू, चराहरू पनि आकाशबाटै फुत्त झर्छन् धर्तीमा आफ्नो जीवनको गती गुमाएर।

    निष्प्रभ सजी

साहित्यपाटी

पाठक विचार

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट