म अझै असुरक्षित छु आमा

yamaha
  • Get News Alerts

united
( गोविन्द गौतम को सम्झना )
tata

आमा ! म गोबिन्द बोल्दैछु,

मेरो घरको भिरमाथि, दुस्मन को तिरले मलाई

र तिमीलाई पिर परेको बेला

लड्न गएको थिएँ आमा, यही वर्ष,

तिम्रा हातहरू च्यापिएका बेला,

मेरै छिमेकमा तिम्रो घर र मेरो बारी

रक्षाका लागि बसेका सुरक्षाकर्मी छँदा छँदै

मेरो शरीरमा बिदेसीको गोलीले मेरो बोलि

असुरक्षित भएको थियो आमा यही वर्ष,

 

शायद बिर्सेउ हौली तिमीले मेरो दुःख

सम्हाल्दा सम्हाल्दै तिम्रा लाखौ पिडाहरु

दुनिया स्वर्गको पर्खाईमा हुन्छ,

तर

म अझै पनि नर्क मा छु जस्तो लाग्छ

पुगे पनि स्वर्गमा

म यहाँ अझै पनि असुरक्षित छु आमा !

दिन भरी बिदेशीका भारि बोकी

सुको पैसा कमाउँछु आमा

तर थाहा नैछ तिमीलाई जस्तो त्यहाँ छ, त्यसै छ यहाँ पनि

सूर्य पनि उसको छ

पानी पनि उसको छ

तिर्नुपर्छ हप्तै पिच्छे ऋण

जुन तापेको घाम, अनि खाएको पानीको

बोल्ने कोही छैन आमा

छन मेरा नजिक कोही नेपालीहरू त

तर, उनीहरु पल्लो गाउँमा,

भारू र डलर कमाउन गएका छ,

म त बसेको छु दिनभरी मेरा पल्लाघरे बुढा बा

अनि आमा र भूकम्पले पठाएका घाउमा मल्हम लगाउँदै,

बेलुका दुई चारजना दाजुभाई त आउँछन् 

यो गोविन्द नजिक

तर पानीपुरी बेचेर फर्किन्छन्,

कैयौं पटक त कुट्छन् आमा मलाई ति बिदेशी हरुले

सुन्ने कोही छैन आमा यहाँ

हेरी बस्छन्

म यहाँ अझै पनि असुरक्षित छु आमा!

 

मलाई भक्कानु फुटाउँदै रून मन लाग्छ

जब अनयासै मेरो फुलबारी धुझा-धुजा पार्छन्

मध्यरातमा

फेरि फर्किन मन थियो आमा त्यो देश मा

तर अब फर्किन पनि लाज लाग्छ,

जब सुनाउँछन् त्यहाँको खबर हिजो आएका बा'ले

मेरो मृत्युमा तोपका सलामी सुन्दै

मलामी फर्केका थिए अरे,

मेरो सरकार मुकदर्शक भइ मेरा मलामी गंदैथ्यो अरे

सायद विदेश भन्दा कम भएहोलान मलामीहरू

त्यसैले उ चुपचाप छ

 

मैले मेरा छोरा-छोरीलाई आफैं पढाउने सामर्थ्यले जन्माएको हुँ आमा

तर मेरो मृत्यु मेरा सन्तानको उज्जल भविष्य भयो अरे,

साच्चै भक्कानु फुटाइ रुन मन छ,

यो खुसीमा कि, मा यस्तो ठाउँबाट टाढा भए

जहाँ, असुरक्षित सुरक्षा छ,

निदाएको सरकार छ,

नेत्र बिहिन समुदाय छ

यो दुःखमा कि, मेरो मृत्यु अर्थबिहिन भयो!!

Hyundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • हिउँ पर्‍यो, उठ सन्दकपू! (फोटोफिचर) हिउँ पर्‍यो, उठ सन्दकपू! (फोटोफिचर)

    खिड्कीबाट बाहिर हेरे। केही देखिएन। टर्च बालेर हेरेँ सेम रिजल्ट। टोइलेट पसेँ। त्यहाँ कुनामा सेतो हिउँजस्तै देखे। रूमबाट सोझै निस्किएर मूलढोका बिस्तारै उघारेँ। मास्तिरबाट खसेको सानु हिउँको ढिस्कनाले चिण्डे तालुलाई फुस्स छोयो। टर्चले बाहिर चारैतिर नियाले। म हेरेको हेर्यै भएँ। एकचोटी आँखा मिचेँ। चाँदीको स्वर्गमा एकदुई पाइला चालेँ। टेक्नु पनि माया लाग्नेखाले!

    विकास आले

  • साथीको नाममा त्यो चिठी साथीको नाममा त्यो चिठी

    लिम्बु संस्कारअनुसार धान नाच नाचियो। धेरै केटीहरुसँग धान नाच्ने नाममा चिनजान गरियो। अनि उट्पट्याङ गफ हानियो। यसरी दुई दिन धान नाच्ने अनि ख्यालठट्टा गर्ने नाममा राई साथीको मन त एउटा युवतीसँग आकृष्ट भएछ। सायद ऊ आफ्नो भावना पोख्ने बााटो खोजिरहेको थियो। यही उपायको खोजीमा तेश्रो दिनको साँझ उसले एउटा प्रस्ताव राख्यो। प्रस्ताव थियो– दुवै मिलेर त्यो गाउँकी दुइटी केटीलाई प्रेमपत्र लेखेर छोड्ने।

    भानु बोखिम

  • सामुदायिक विकासको सपना सामुदायिक विकासको सपना

    हुनत यसलाई केही नगर्ने भन्दा, गर्ने नै बढी विवादमा हुन्छन् भन्न पनि सकिएला तर कुरा त्यति भनेर मात्र अब ढाट्न र टार्न हुँदैन। सामुदायिक विकास तथा जिविकोपार्जनका नाममा संघसंस्थाहरुले कहिलेसम्म कनिका छर्ने हो? अब यस्को जवाफ नदिई धरै छैन।

    कृष्ण प्र. पौडेल 

साहित्यपाटी

  • र, एउटा एस्ट्रे र, एउटा एस्ट्रे

    निभाउँछु उही एस्ट्रेमा ठुटो चुरोट
    र, प्रश्न गर्छु आफैलाई
    मनभित्र एकान्तमा कतै किन चिच्याउँदैछ बच्चु कैलाश?
    ‘टाढा टाढा जानु छ साथी, एकफेर हाँसीदेऊ’

    भोलि त सबेरै छोडेर जानु छ।

    सौरभ कार्की

  • मिठा बरफ मिठा बरफ

    रगत छाद्ने रोगले उसका बा वितेपछि उनीहरु निकै दुखी र असहाय बने। खानै नपाएर मर्नुपर्ने स्थिति बन्दै गएपछि उनीहरु सुकुम्वासी टोल छोडेर कमला नदि तटको सानो बजारको साहुकहाँ आश्रय लिन पुगेका थिए। साहुले गोरु गोठसँगै छ्वालीले बारेर आमा छोरीलाई बस्ने व्यवस्था गरिदिएका थिए। वस्न खान दिएवापत घरका भाँडाकुँडा सरसफाइ देखि सवै काम गरिदिनुपथ्र्यो। उ रोगी पनि भएकाले धेरै काम गर्न सक्तिनथी। सुखी देवी हरेक दिन आफू सरहकि सिमरनको ब्याग बोकेर नजिकैको स्कुल जाने आउने गर्थी। बुढेसकालको सन्तान भएर हो कि साहुसाहुनी सिमरनलाई असाध्य मायाँ गर्थे। स्कुल धेरै टाढा नभए पनि हरेक दिन सुखी देवीलाई ब्याग बोक्न लगाएर पठाउँथे।

    लक्ष्मण अधिकारी

  • आमाको देश आमाको देश

    कस्तो अचम्म कसैसँग सल्लाहै नगरी फालेको प्रस्तावमा कतै कुनै बिरोध नभइ समर्थन बर्सिए । सायद नेपालको इतिहासमा कुनै बैठकको कुनै प्रस्तावमा यस्तो सहमति आएको थिएन होला । साशनबाट आफैँलाई अलग्याउने आफ्नो प्रस्तावका पक्षमा पुरुषहरुको सभा सहमत भएको देखेर खुशीले फुलेल मन्त्रीका आँखा निरन्तर बगिरहेका थिए । रुमालले पटकपटक आँसु पुछिरहेका उतिरै रहेको सहभागीको ध्यान खिच्दै प्रधानमन्त्री फेरि बोले –बाँकी दलका सभापतिजीहरुको प्रष्ट बिचार पाऊँ ।

    शम्भु सुस्केरा

पाठक विचार

  • नयाँ वर्ष प्रण

    रित्तो बोतल र खाली शिशाहरूले सामुहिक आत्महत्या गरे। ऊ परऽऽको एक कुनामा हेर त? एक थुप्रो लासहरू जस्तै डंगुर लडिराछ।   चीत्कार तिरस्कार अपहेलना बित...

    इन्द्र थेगिम

  • मजबुत स्थानीय सरकारका लागि सक्षम जनप्रतिनिधि

    जनप्रतिनिधिहरुको अवधि समाप्त भएपछि कर्मचारीको शासन सुरु भयो। कर्मचारीको उद्देश्य र प्रवृत्ति भनेकै जागिर खाने र पैसा कमाउने हो। देशकै कर्मचारीको उच्च पदमा पुगेका व्यक्ति मुख्यसचिव जस्तो पद प्राप्त गरेको व्यक्ति त पद त भै हाल्यो पैसा पनि कमाउनु प¥यो भनेर विदेश हिँड्ने अवस्था छ भने त्यसभन्दा तलका कर्मचारीको हालत के होला? सहजै अनुमान गर्न सकिन्छ। यसको मतलब सबै कर्मचारी पैसाकै लागि काम लाग्दछन् भन्ने होइन।

    रमाकान्त शर्मा

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट