म अझै असुरक्षित छु आमा

चुनाव
  • Get News Alerts

( गोविन्द गौतम को सम्झना )
tata

आमा ! म गोबिन्द बोल्दैछु,

मेरो घरको भिरमाथि, दुस्मन को तिरले मलाई

र तिमीलाई पिर परेको बेला

लड्न गएको थिएँ आमा, यही वर्ष,

तिम्रा हातहरू च्यापिएका बेला,

मेरै छिमेकमा तिम्रो घर र मेरो बारी

रक्षाका लागि बसेका सुरक्षाकर्मी छँदा छँदै

मेरो शरीरमा बिदेसीको गोलीले मेरो बोलि

असुरक्षित भएको थियो आमा यही वर्ष,

 

शायद बिर्सेउ हौली तिमीले मेरो दुःख

सम्हाल्दा सम्हाल्दै तिम्रा लाखौ पिडाहरु

दुनिया स्वर्गको पर्खाईमा हुन्छ,

तर

म अझै पनि नर्क मा छु जस्तो लाग्छ

पुगे पनि स्वर्गमा

म यहाँ अझै पनि असुरक्षित छु आमा !

दिन भरी बिदेशीका भारि बोकी

सुको पैसा कमाउँछु आमा

तर थाहा नैछ तिमीलाई जस्तो त्यहाँ छ, त्यसै छ यहाँ पनि

सूर्य पनि उसको छ

पानी पनि उसको छ

तिर्नुपर्छ हप्तै पिच्छे ऋण

जुन तापेको घाम, अनि खाएको पानीको

बोल्ने कोही छैन आमा

छन मेरा नजिक कोही नेपालीहरू त

तर, उनीहरु पल्लो गाउँमा,

भारू र डलर कमाउन गएका छ,

म त बसेको छु दिनभरी मेरा पल्लाघरे बुढा बा

अनि आमा र भूकम्पले पठाएका घाउमा मल्हम लगाउँदै,

बेलुका दुई चारजना दाजुभाई त आउँछन् 

यो गोविन्द नजिक

तर पानीपुरी बेचेर फर्किन्छन्,

कैयौं पटक त कुट्छन् आमा मलाई ति बिदेशी हरुले

सुन्ने कोही छैन आमा यहाँ

हेरी बस्छन्

म यहाँ अझै पनि असुरक्षित छु आमा!

 

मलाई भक्कानु फुटाउँदै रून मन लाग्छ

जब अनयासै मेरो फुलबारी धुझा-धुजा पार्छन्

मध्यरातमा

फेरि फर्किन मन थियो आमा त्यो देश मा

तर अब फर्किन पनि लाज लाग्छ,

जब सुनाउँछन् त्यहाँको खबर हिजो आएका बा'ले

मेरो मृत्युमा तोपका सलामी सुन्दै

मलामी फर्केका थिए अरे,

मेरो सरकार मुकदर्शक भइ मेरा मलामी गंदैथ्यो अरे

सायद विदेश भन्दा कम भएहोलान मलामीहरू

त्यसैले उ चुपचाप छ

 

मैले मेरा छोरा-छोरीलाई आफैं पढाउने सामर्थ्यले जन्माएको हुँ आमा

तर मेरो मृत्यु मेरा सन्तानको उज्जल भविष्य भयो अरे,

साच्चै भक्कानु फुटाइ रुन मन छ,

यो खुसीमा कि, मा यस्तो ठाउँबाट टाढा भए

जहाँ, असुरक्षित सुरक्षा छ,

निदाएको सरकार छ,

नेत्र बिहिन समुदाय छ

यो दुःखमा कि, मेरो मृत्यु अर्थबिहिन भयो!!

Hyundai
nic asia
mahindra

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • अमेरिकामा तालिम अमेरिकामा तालिम

    (तिब्बतबाट नेपाल आएपछि गोम्पोले पुनः विवाह गरे। सन् २००८ मा पनि मैले उनलाई भेटेको थिएँ। तिब्बती संस्कारमा मृतक व्यक्तिको नाम नभन्ने चलन छ। त्यो कुरा मलाई त्यतिबेलासम्म थाहा थिएन, थाहा भएको भए सोध्ने पनि थिइनँ। तिब्बती संस्कार थाहा पाएपछि मैले तिब्बतीसँग कुरा गर्दा नाम बताउन मिल्ने भए मात्र बताउनु होला भन्ने गरेको छु। गोम्पोले मृतक आमा र छोरीको नाम बताउँदा आँखाभरि आँसु लिएका थिए। मैले उनको पुरानो घाउ कोट्याएर दुःख दिएँ। मेरै कारण टलपलाएको थियो गोम्पोको आँखामा आँसु। क्षमा गर साङ्गे गोम्पो!)

    श्रीभक्त खनाल

  • कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा? कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा?

    म फेरि भन्छु हामी झापाली हुनुभन्दा अघि नेपाली हौं। नेपालको हित हुनसके झापाको पनि हित भइ हाल्छ। तर, हाम्रो सपनाको नेपाल भनेको सबै नेपाली काठमाडौंको भूगोलमा थुप्रने भन्ने होइन। आ-आफ्नो जिल्ला र गाउँ बनाउन दत्तचित्त हुनु भनेको पनि नेपाल बनाउन योगदान गर्नु हो। एक ‘राजनेता’ हुनुको हैसियतमा तपाईँको ब्यक्तित्वले शहरलाई होइन गाउँलाई केन्द्र बनाउन अपिल गर्नुपर्दथ्यो। गाउँको माटोलाई छाडेर शहरको धुलोमा देश खोज्न निरुत्साहित गर्नु पर्दथ्यो। कमरेड आफ्नै पिताजीलाई शोध्नुस् किन उहाँलाई प्रधानमन्त्री छोराको बालुवाटारमा भन्दा झापा गाउँको बालुवा र धुलोको बसाइ उचित लाग्यो?

  • उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन

    मलाई सबैभन्दा बढी आनन्द चराहरू खिच्दा मिल्छ। यिनै चराहरूले मलाई सम्झाइरहन्छन् कि, म उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन। चराहरूले पनि बसाइ सर्छन्। सबै चराहरूको फर्किने ठेगाना हुँदैन। सिमाना नै नभएका चराहरूसँग पनि जीवन संघर्षका कथाहरू छन्। आफूलाई बोकेको डुंगा पल्टिँदा जसरी मर्छन् हरेक दिन शरणार्थीहरू, चराहरू पनि आकाशबाटै फुत्त झर्छन् धर्तीमा आफ्नो जीवनको गती गुमाएर।

    निष्प्रभ सजी

साहित्यपाटी

पाठक विचार

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट