वृद्धाश्रमको एउटा कथा

चुनाव
  • Get News Alerts

tata

राजकुमार!
आफ्नो पच्चीसौँ जन्मदिन मनाउन
यो अँध्यारो खण्डहरजस्तो
एउटा सुनसान वृद्धाश्रमभित्र
आइपुगेका छौ तिमी!
तिमीलाई धेरै धेरै धन्यवाद छ!
आज हामीलाई सम्झेर यहाँसम्म आइपुग्यौ
हृदयदेखि नै आशिर्वाद छ तिमीलाई!
...
तिमीले राम्ररी देख्यौ होला नि—
कालको निष्ठुरी छायाँले पनि बिर्सेर गएका
केही प्राचीन जनावरहरु मात्र बसिरहेका छौँ यहाँ!
हामीजस्तै अनाथ देवताहरुको
अखण्ड आरती गाउँदै
पात झरिसकेका केही बूढा रुखहरु मात्र
एक्लै एक्लै सुसाइरहेका छौँ यहाँ!
यो मन्दिरजस्तो देखिने निर्जन मसानघाटभित्र
ईतिहासका केही
अनौठा भूतप्रेतहरु मात्र रोइरहेका छौँ यहाँ!
मृत समयको एउटा बेवारिस कारागारभित्र
हामी त आजीवन कैदी बनेर मरिरहेका छौँ यहाँ!
...
यति बिहानै चाँदीको किस्तीभरि
के बोकेर आयौ तिमी?
तिमीले ल्याएका करुणा र प्रेमका अमूल्य उपहारहरु
ऊ ती रोइरहेका बाआमाहरुलाई बाँडिदेऊ,
जसले कुनै दिन तिमीजस्तै राजकुमारहरु
जन्माएका थिए यो धरतीमा!
यौवनभरि सपनाको कोक्रो हल्लाएका थिए उनीहरुले
र आफ्नै कलेजाको हाँगा काटेर
सन्तानहरुलाई लौरो बनाइदिएका थिए!
...
उनीहरुलाई नै बाँडिदेऊ तिम्रो मायाको कोसेली,
जो आज आफ्नै समुद्रमाथि
मरुभूमि बनेर रोइरहेका छन्!
मलाई तिमीले आज केही पनि दिनु पर्दैन!
प्रेमको फलफूल, मिठाई वा दही
उनीहरुलाई नै बाँडिदेऊ!
आस्थाको लुगा, चप्पल वा दोसल्ला
उनीहरुलाई नै बाँडिदेऊ!
...
तर तिमी घर फर्किनुअघि
एउटा कथा सुनेर जाऊ राजकुमार!
आज तिम्रो पच्चीसौँ जन्मदिन जस्तै
मेरो पनि असीऔँ जन्मदिन हो!
मसँग असी वर्षसम्म कसैलाई सुनाउन नपाएको
जीवनको एउटा अजम्बरी कथा छ!
म मेरो समयलाई सुनाउन चाहन्थेँ यो कथा
तर सुन्दै नसुनी
मलाई बगरको एक्लो ढुङ्गो बनाएर
अँधेरी खोलाझैँ भागिरह्यो मेरो समय!
...
म आज तिमीलाई त्यही पुरानो कथा
जन्मदिनको उपहार दिन चाहन्छु!
म मेरो जीवनभरिको सपना
उपहार दिन चाहन्छु तिमीलाई!
म आज तिमीलाई सुनाउन चाहन्छु यो कथा!
तिम्रो देश यतिखेर बृद्धाश्रम बनिरहेको छ!
तिम्रो देशका हरेक घरहरु
रोइरहेका बृद्धाश्रम बनिरहेका छन् आज!
तर म तिमीलाई
मेरो समयको अर्कै कथा सुनाउन चाहन्छु!
...
राजकुमार!
के तिमी एकछिन धैर्य गरेर
सुन्न सक्छौ यो कथा?
...
‘उहिले एकादेशमा .................
उहिले एकादेशमा .................
उहिले एकादेशमा ................
.......................................................................!!’
...
उफ्!
आँखा खोलेर हेर्दा
तिमी पनि कतै भागिसकेछौ!!

Hyundai
nic asia
mahindra
hawali
alka

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • अमेरिकामा तालिम अमेरिकामा तालिम

    (तिब्बतबाट नेपाल आएपछि गोम्पोले पुनः विवाह गरे। सन् २००८ मा पनि मैले उनलाई भेटेको थिएँ। तिब्बती संस्कारमा मृतक व्यक्तिको नाम नभन्ने चलन छ। त्यो कुरा मलाई त्यतिबेलासम्म थाहा थिएन, थाहा भएको भए सोध्ने पनि थिइनँ। तिब्बती संस्कार थाहा पाएपछि मैले तिब्बतीसँग कुरा गर्दा नाम बताउन मिल्ने भए मात्र बताउनु होला भन्ने गरेको छु। गोम्पोले मृतक आमा र छोरीको नाम बताउँदा आँखाभरि आँसु लिएका थिए। मैले उनको पुरानो घाउ कोट्याएर दुःख दिएँ। मेरै कारण टलपलाएको थियो गोम्पोको आँखामा आँसु। क्षमा गर साङ्गे गोम्पो!)

    श्रीभक्त खनाल

  • कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा? कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा?

    म फेरि भन्छु हामी झापाली हुनुभन्दा अघि नेपाली हौं। नेपालको हित हुनसके झापाको पनि हित भइ हाल्छ। तर, हाम्रो सपनाको नेपाल भनेको सबै नेपाली काठमाडौंको भूगोलमा थुप्रने भन्ने होइन। आ-आफ्नो जिल्ला र गाउँ बनाउन दत्तचित्त हुनु भनेको पनि नेपाल बनाउन योगदान गर्नु हो। एक ‘राजनेता’ हुनुको हैसियतमा तपाईँको ब्यक्तित्वले शहरलाई होइन गाउँलाई केन्द्र बनाउन अपिल गर्नुपर्दथ्यो। गाउँको माटोलाई छाडेर शहरको धुलोमा देश खोज्न निरुत्साहित गर्नु पर्दथ्यो। कमरेड आफ्नै पिताजीलाई शोध्नुस् किन उहाँलाई प्रधानमन्त्री छोराको बालुवाटारमा भन्दा झापा गाउँको बालुवा र धुलोको बसाइ उचित लाग्यो?

  • उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन

    मलाई सबैभन्दा बढी आनन्द चराहरू खिच्दा मिल्छ। यिनै चराहरूले मलाई सम्झाइरहन्छन् कि, म उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन। चराहरूले पनि बसाइ सर्छन्। सबै चराहरूको फर्किने ठेगाना हुँदैन। सिमाना नै नभएका चराहरूसँग पनि जीवन संघर्षका कथाहरू छन्। आफूलाई बोकेको डुंगा पल्टिँदा जसरी मर्छन् हरेक दिन शरणार्थीहरू, चराहरू पनि आकाशबाटै फुत्त झर्छन् धर्तीमा आफ्नो जीवनको गती गुमाएर।

    निष्प्रभ सजी

साहित्यपाटी

पाठक विचार

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट