लुरी केटी

  • Get News Alerts

united
कथा
tata

‘एउटी युवती त्यतिखेर सुन्दर देखीन्छे जब उसको शरीरमा रातो रङ मात्र भेटिन्छ! 

फिलिङ रेड!

फिलिङ असम!’

जब यति लेखेर लुरीले फेसबुकमा आफ्नो सेल्फी टाँस्छे, तब महसुस हुन्छ उसलाई–कति फेक हुन्छन् फेसबुकमा लेखिएका स्टाटसहरु!

रातो रङ लुरीलाई उहिल्यैदेखि मन पर्ने रङ होइन। उसका बाआमाले पोहोर साल रातो कुर्ता–सुरूवाल सिलाइदिँदा लुरी दुई दिनसम्म ठुस्केर बसेकी थिई।

उसले घरमा रुद्री गर्दा त्यो कुर्ताको जोडी लगाइन।

लुरीकी आमा त्योबेला छोरीको जिद्दीपना देखेर दिक्क बनेकी थिइन्।

‘बिहा गर्ने बेला भएको छोरीले रातो रङ मन पर्दैन भनेर हुन्छ?’ आमाले यसरी गाली गर्दा लुरीले मुखमुखै लागेकी थिई।

‘किन रातो रङ मन नपराउनु कुनै अपराध हो?’ उसको ढिपी थियो, ‘लाउँदै लाउन्न रातो लुगा, मलाई त सेतो रङ मन पर्छ।’

‘अर्को साल एउटाको टाँसो लार पठाउँछु, अनि हेरौँला कसरी लाउन्नस् रातो?’ आमा यसरी झोंक्किएपछि लुरीलाई लाग्यो, ‘साँच्चै मेरो बिहे गर्ने बेला भइसकेछ? म त पराई पो हुन आँटिसकेछु?’

‘छोरी ठूली भएपछि कुन निहुँमा लखेटौँ जस्तो हुन्छ हो आमा?’

ऊ यत्ती भनेर ओछ्यानमा घोप्टो परेर पल्टी। र, धेरै बेरसम्म झोक्राएरै सुतिरही। सायद ऊ रोएकी थिई त्यतिबेला। ओछ्यानमा पल्टिनुभन्दा अगाडि उसका आँखामा टिलपिल आँसु टल्केका थिए।

‘अलच्छिना! सेतो रङ त लोग्ने मरेकाले मात्र लाउँछन्!’

लुरीलाई ठयाक्कै सम्झना छैन, तर यस्तै केही उसका घर परिवारका कोहीले उसकी भाउजुलाई भनेका थिए। जतिबेला उसकी भाउजु सेतो कुर्ता–सुरुवालमा सजिएकी थिइन्।

तर लुरीलाई भने भाउजु सेतो लुगामा सजिँदा निकै सुन्दर लागेकी थिइन्। घरपरिवारले गाली गरेपनि उसले भाउजुको कानमा खुसुक्क भनेकी थिई, ‘आहा! कति राम्री देखिनुभाको भाउजु आज तपाईं!’

त्यसो त भाउजुले लगाएको कारण उसलाई सेतो रङ मन परेको होइन। न फिल्मका हिरोइनहरु सेतो साडी, कुर्ता–सुरुवालमा सजिएकै कारण उसलाई सेतो रङ मन परेको हो। बरु आफ्नो रुचीको रङ कसैले लगाएको देख्दा अरु रङका कपडा लगाउने भन्दा ती महिलाहरु निकै सुन्दर लाग्थे लुरीलाई। किनकि, उसले सानोमा थाहा पाएदेखि उसको रुचीको रङ सेतो हो। लुरी सानै थिई, उनका काकीहरुले परीका कथा सुनाउँथे। बडो चाख मानेर कथा सुन्दै गर्दा उनको दिमाग परीहरु सेता लुगा लगाएर, सेतो हाँसमा चढेर, सेतो जादुको छडी बोकेर धरतीमा ओर्लन्थे। अनि, सेतै फूलमाथि नृत्य गर्थे। परीहरु हाँस्दा सेता दाँत टलक्क टल्किन्थे र रोएको अभिनय गर्दा आँशुमा पनि सेतै रङ मिसिएर आँखाबाट तप्किन्थे। उसलाई परीका सेता दाँतहरु आमाले बेला–बेला गलामा लगाउने मोती र आँसुहरु मामा घर जाँदा बाटोमा देखिने झरनाजस्तै लाग्थ्यो।

ती सेताम्मे परीहरु केहीबेरमै धरतीबाट सेतो हाँसमाथि चढेर आकाशतिर उड्थे। सेतै सहरमा बस्थे।

ती सेता अनि चम्किला परीहरुको संसार! ओहो! सोचेर पनि आँखा तिर्मिराउँथ्यो लुरीको।

काकीले कथा सुनाउँदा ती हजारौँ सेता परीहरुमा ऊ आफूलाई पनि कतै उभ्याउँथी। परीहरुसँगै आकाशबाट सेता हाँसमा चढेर धरतीमा ओर्लन्थी। सेतो फ्रक लगाएर, जादुको छडी बोकेर खिसिक्क हाँस्थी। सँगसँगै काकी पनि हुन्थिन्। आन्टी पनि उस्तै राम्री थिइन्। सेता लुगा लगाउँदा ठयाक्कै परीजस्तै देखिन्थिन्। बेला–बेला काकीले सेता कोट लगाएर सेतो घोडा चढी परीलाई लिन राजकुमार आएको कथा सुनाउँथिन्। यस्तो सुन्दा लुरीलाई बिछट्टै लाज लाग्थ्यो।

ऊ त्यतिखेरैदेखि यो संसारमा नभेटिने परीको जिन्दगी बाँच्न थालेकी हो। ऊ परीजस्तै बन्छु भनेर उसले जीवनको रङ सेतो चुनेकी हो।

उसले आफ्नो नाम नै ‘परी’ राख्ने सोचेकी थिई, धेरैपटकसम्म। तर सबैले ‘लुरी’ भनेर बोलाए। लुरीका लागि सेतो रङ त्यती नै महत्वपूर्ण छ, जति उसको जीवन।

उसलाई रातो रङसँग गुनासो सायद हुँदैन थियो होला, यदि सबैले ‘छोरी मान्छे भएर रातो रङ नै मन पराउनु पर्छ’ भनेर नभन्दिएको भए। कसैले जबर्जस्ती ‘यही मन परा’ भनेर पनि कही हुन्छ र? लुरीलाई त झन् रिस उठ्थ्यो।

‘रङमा के राखेको छ? जुन तिमीलाई मन पर्छ, त्यस्लाई आफ्नो बनाउ,’ यस्तो भन्दिने लुरीकी काकी मात्र थिइन्।

जसले आफ्नो पक्षमा बोल्छ, उसैसँग हो मान्छेले सल्लाह–सुझाव लिने। त्यसैले लुरी पटक–पटक काकीलाई नै सोध्ने गर्थी।

‘म पनि परीहरु जस्तै सेतो रङ मन पराउँ आन्टी’ म पनि परीहरुजस्तै सेता फूलहरु घरभरी रोपौँ आन्टी?’

काकीले लुरीका हरेक प्रश्नको उत्तर दिन्थिन्। हरेक जिज्ञासा पुरा गर्दिन्थिन्।

लुरीले गर्दा नै आज लुरीकी आमाले शिवजीलाई दिनहुँ सेतो फुल चढाउन पाइकी छन्।

‘शिवजीलाई सेतो फूल मन पर्छ,’ आमाले यसो भन्दै फूल टिप्दा लुरी मुसुमुसु हाँस्दै काकीको घरतिर दगुर्थी।

‘मलाई पनि कोही राजकुमार सेतो घोडामा लिन आउँछ’ एकदिन लुरी स्कुलबाट दगुर्दै काकीसँग यो प्रश्न सोधेकी थिई।

त्यही दिन हो लुरीलाई, म केटी हुँ र मैले एकदिन बिहे गरेर जानुपर्छ भन्ने लागेको।

काकीले मुस्कुक्क हाँसेर ‘आउँछ’ भनेको उत्तर सम्झिँदै ऊ तीन दिन मुस्कुराइरही। लुरी त्यसरी मुस्कुराउँदा काकीले जहिल्यै लुरीको गालामा म्वाइँ खान्थिन् र मसिनो स्वर बनाउदै जिस्किन्थिीन्।

‘लुरी तिम्रो दाँत त मोतीजस्तै चम्केको छ त,’ काकीले यसो भन्दा लुरीको खुसीको सिमा रहन्नथ्यो। ऊ फुर्किँदै दाँत माझ्ने मन्जनको विज्ञापनमा भन्ने गरेजस्तो उत्तर दिन्थी।

लुरीलाई विश्वास भइसकेको थियो, ऊ सेती छे, उसका दाँतहरु परीहरुकाझैं मोती जस्तै टल्किन्छन्। उसको मन पनि सफा छन्। उसका सपनाहरु सेता र चम्किला छन्।

तर आँसु? आसुँ कस्तो छ? के परीहरुको जस्तै सेतो छ त?

एक्कासी बेलुका आठ बजेतिर यो प्रश्नले उसको हुटहुटी बढेपछि ऊ एक्लै काकीको घरतिर दगुरी।

स्याँ! स्याँ! गर्दै ढोकैबाट काकीलाई सोधी, ‘आन्टी, के मेरो आँसु पनि परीहरुको जस्तो सेतो छ?’

‘लौ मैले त तिमी रोएको देखेकै छैन, कुनै दिन देखे भने भन्छु है, कस्तो रङको छ तिम्रो आसुँ,’ काकीले यसो भनेपछि ऊ निराश भई।

अब कसरी थाहा पाउने आँसु कस्तो छ? उसलाई हतपत रुन मन लाग्दैन। रुने त दुःखीहरु हुन्। ऊ त खुसी छे। हाँसीरहन्छे, आफ्नो संसार मा नाचिरहन्छे। उसकी काकीले पनि लुरी रोएको विरलै याद गरेकी थिइन्।

समय बित्दै गयो, लुरी तरुनी भई। काकी अलि चाँडैदेखि रोगी थिईन्। संसारबाट बिदा भइन्।

लुरी ठूली भए पनी उसका मनभित्र उस्तै निर्दोष प्रश्नहरु खेल्छन्। आज पनि लुरीसँग यस्ता प्रश्नहरु धेरै छन्, तर चाहेजस्तो उत्तर पाउने स्रोतहरु कम। त्यसैले ऊ कसैलाई प्रश्न गर्दिन।

हुर्के–बढेका चेलिबेटीलाई रातो रङले जित्छ। लुरीलाई पनि जित्यो। एउटा–एउटा गरेर उसका राता लुगाहरु बढ्न थाले। वल्लो घर पल्लो घर, बाका फुपू आमा हुन् वा काकी, सबैले लुरीका लागि जे किनिदिन्छन्, रातै किनिदिन्छन्। ती राता कुर्था, सारीहरु देखेर लुरी झन्–झन् लुरी हुँदै गई।

फागुनको महिना लुरीले घरभरी रोपेका सेता फूलहरु रातो रङको आक्रमणमा परे। लुरीको माइती बन्न लागेको घरको आँगन पनि रातै रङमा बद्लियो।

त्यही दिन लुरीलाई शिर देखी पाउसम्म रातै बनाएर उसका आमाबाले पुण्य कमाए!

लुरीलाई लिन कोही सेतो घोडामा चढेर आएन।

तर पनि लुरीले तिरस्कार गर्न सकिन, परिवारको नाजुक अवस्था र उसका बाले टाउकोमा बोकेको ऋणले उसलाई पोल्थ्यो। लुरीका इच्छाहरू त्यस्तै अवस्थाको खेदाइमा परे।

तर, जब लुरीले घरको गेटबाहिर आफूलाई लिएर जान ठिक्क परेको रातो गाडी देखी, उसको गहले बाँध फुटायो। लुरी बगी आँखाबाट।

उसको रोदनसँगै निस्केका नबुझिने आवाजहरु बिहेमा आएका पाहुनाहरुको कानमा पुग्न थाल्यो। सबैले लुरी रोएको देखे/सुने। तर लुरीले आफ्नो अगाडि केही बर्षअघि बितेकी आफ्नी प्यारी ‘आन्टी’लाई मात्र देखी। लुरीकी काकी सेतो परीको कपडामा जादुको छडी हातमा लिदै मुस्कुरार्इ रहेकी थिइन्।

आफ्नी प्यारी काकीलाई धेरै वर्षपछि त्यसरी अगाडि उभिएको देख्दा लुरीलाई असह्य पीडा भयो। उसले मनको संसार हल्लिने गरी चिच्याएर आफ्नी काकीलाई भनी, ‘आन्टी मेरो आँसुँ रातो रैछ, मैले त रातो रङ रुन पर्छ।’

Hundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • एक नर्सको अनुभवः अस्पतालले बिरामी कुरुवालाई पनि बिरामी बनाउँछन् एक नर्सको अनुभवः अस्पतालले बिरामी कुरुवालाई पनि बिरामी बनाउँछन्

    उपचार गराउन पैसा जुटाउने तनाब, बिरामी निको होस् भन्ने तनाव र अझ नेपालमा त छुट्टै अस्पतालले दिएको भागदौडको तनाव। यस्तो अवस्थामा कुरूवा नै बिरामी पर्न सक्छन्। मैले नर्सिंङ सकाएर काम गरेको दुई वर्षको अनुभवमा यस्ता थुप्रै कुरूवा देखेँ जो स्वयम् आफैं सिथिल भएर र कमजोरीका कारण बेहोस भएर लडे। यो देख्ता मन कुँडिन्थ्यो।

    सुजता अधिकारी

  • अब रेडलाइट एरिया खोले हुन्न? अब रेडलाइट एरिया खोले हुन्न?

    होटलमा प्रेमी–प्रेमिका होस् या श्रीमान–श्रीमती, महिला–पुरुष देख्नासाथ मिडिया साथै लगेर छापा मार्ने र थुन्ने काम सभ्य समाजका लागि पाच्य हुँदैन। राज्यले प्रहरी–प्रशासनको यस्तो प्रवृत्तिमा अंकुश लगाउनैपर्छ।

    मानवी पौडेल

  • के पर्यटकका लागि सगरमाथा नै चाहिने होर? के पर्यटकका लागि सगरमाथा नै चाहिने होर?

    साना खुद्रे पसलहरु वा रेष्टुरेण्टमा पाउरोटी खाने झोले पर्यटक मात्र लगेर पर्यटन क्षेत्र उभो लाग्छ त? आजको भोलि प्रतिफल खोज्ने क्षेत्र पर्यटन होइन। पर्यटकलाई सुविधा दिएर फाइदा लिने अवस्थामा हामी नभएका कारण अनुभव बेचेर प्रतिफल बढाउनुपर्ने अवस्था नेपाली पर्यटन उद्योगको छ। त्यसैले दिनहुँ जस्तो हुने जात्रा पर्वहरु, सय भन्दा बढी जातिहरुका धर्म, संस्कृति, संस्कारहरुलाई पर्यटनको भाषामा बेचेर लाभ लिन ढिलो गर्नु हुँदैन। विस्तृतमा

     

    सुधन सुवेदी

साहित्यपाटी

  • नेपाली पनि नयाँ बनिसके नेपाली पनि नयाँ बनिसके

    ठूलै क्रान्तिको बिगुल फुक्छु भन्थ्यो छोरो

    आफ्नै बिहेमा नरसिंहा फुक्न सकेन

    अर्कैलाई मैले ज्याला तिरेर फुकाउनु पर्‍यो

    सिंगो नेपाल र सप्पै नेपालीको  नेतृत्व गर्छु भन्थ्यो

    मैले जुटाई दिएका दस-बीस जन्तिको नेतृत्व गर्दै दंग पर्‍यो।

    चट्याङ मास्टर

  • दुःख बिर्साउन विदेशिएकी श्रीमती दुःख बिर्साउन विदेशिएकी श्रीमती

    ऊ बेला मुनाले आफ्ना मदनको बाटो छेक्न सकेकी थिइनन्। अहिले मदन हार खाइरहेको छ।’ अन्ततः ऊ ‘केयर गिभर’ को ट्याग भिर्दै इजरायल हान्निएकी थिई।  ‘अहिलेसम्म त केही बिग्रेको छैन। यताको चिन्ता छैन। हरपल मन त्यतै डुलिरहन्छ। छोरीलाई पुरा अवधि स्तनपान गराउन सकिन। आफ्नी आमाका रसिला दुधे स्तन चुस्न आँ गरिरहेकी उसको मुखमा तितेपाती कोचिदिएँ मैले। आधारभूत बालअधिकार समेत उपभोग गर्न पाइन उसले, मेरै कारणले। डर लागिरहन्छ, मलाई भोलि के भन्ली उसले?’

    शिव अर्याल

  • इन्गेजमेन्ट इन्गेजमेन्ट

    अव त्यसपछि मैल बोल्ने केही देखिन, मस्तिष्कमा शुन्यता छायो। तै पनि अन्तिम प्रयत्न गर्दै भनेँ, ‘हेर त्यसो नभन, म त बर्वाद हुन्छु, कसैको अगाडि मुख देखाउनलायक हुन्न, म त मरे पनि हुन्छ। तिम्रो पनि भविष्य ड्यामेज हुन्छ, के सोचेर यस्तो निर्णय गर्यौ?'

    लक्ष्मण अधिकारी

पाठक विचार

  • गगन थापा र विश्वप्रकाशहरुलाई चिठ्ठी !

    क्षमा गर्नुहोला, म कांग्रेसको सदस्य भएका कारण कांग्रेसको गर्विलो इतिहास र शक्तिशाली बर्तमानको विषयमा निश्चय पनि अनभिज्ञ छैन। सँगै देशको समृद्ध भविश्यको राजमार्ग आजको विद्यमान कांग्रेसको काम गर्ने सोच र शैलीले सुनिश्चित गर्न सक्दैन भन्ने कुरामा पनि अनभिज्ञ छैन। नेतृत्वका लक्ष्यहरु सधै आफू केन्द्रित मात्र छन्। सत्ता र शक्ति जोगाउन मात्र नेतृत्वको प्राथमिकताको विषय बन्छ। नेतृत्वसँग न इमान–जमान छ, न विधि र प्रकृया छ, न सपना र कल्पनाशिलता, न समस्याहरुको समाधान गर्नसक्ने कार्यकौशलता छ। त्यसैले महोदयहरु, मेरा अघि देश फेर्नका लागि भनेर कांग्रेस फेरिन्छ कि फेरिदैन भन्ने प्रश्न खडा भएको छ।

    चन्द्र के.सी.

  • भारतीय प्रहरीको गोलीले नेपाली मारिँदा साझा बसमा आगो किन?

    नेपालमा हुने बन्द हड्तालका कार्यक्रममा धेरैजसो आगजनी र तोडफोडका कार्यक्रम सम्भवत: विप्लवले नै आयोजना गरेका बन्दमा हुने गर्छन्। त्यसमा पनि धेरै नोक्सानी मजदुर वर्गले नै खेप्नुपरेको देखिन्छ। चालकलाई ट्याक्सी भित्रै राखेर बाहिरबाट आगो लगाइएका घट्ना समेत हामीले यस्ता बन्द हड्तालमा देखिसकेका छौँ। ती घटनासम्म त मैले पनि  केही लेखिनँ। माओवादी जनयुद्धको समयमा यस्ता आगजनीका घट्ना धेरै देखिएकाले पनि स्वभाविकै ठानियो।

    कृष्णप्रसाद शर्मा

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट