आत्मीय

  • Get News Alerts

विश्व-कविता
tata

 

 

रातको अनन्त गहिराइमा

सुनाउनेछु म तिमीलाई

मेरो जीवनका सपनाहरू।

नाच्नेछ मेरो मन तिम्रा हातमा,

मेरो दु:खले तिम्रा काँधमा थकाइ मार्नेछ।

           

जीवनका शिखरहरू एक्ला छन्,

अति एक्ला र सारै चिसा छन् !

मेरा रहरहरूलाई भित्रै थुनिदिएकी छु मैले,

ती सबै छोडिएका छन्‌, मैले ठड्याएको सिङ्गमरमरे शिखरमा।

                                                 

आज खोल्नेछु म एउटा ठूलो रहस्य

तिम्रो मनसँग मभित्र प्रवेश गर्ने शक्ति छ।

मौनतामा अपरिमित उत्कण्ठाहरू लुकेका छन्‌।

मलाई सङ्कोच लाग्छ,

तर तिमी भए मात्र छु म।

म सपनाले मर्नेछु;  

स्वच्छ र शितल, तिम्रो हृदयका झर्नाबाट सत्य पिउनेछु म।       

मलाई थाह छ ,

तिम्रो छातीको कुवामा मेरो तिर्खा मेटाउने सन्तुष्टी छ।

 

र मलाई थाह छ,  यही नै हो              

वर्णन गर्न नसकिने

हाम्रो जीवन विनिमयको जादु ।

 

निःशब्दतामा,

तिम्रो आत्मासम्म आइपुग्छ मेरो आत्मा

प्रतिविम्ब बढाउने ऐनाजसरी।

 

मौनताको चिसो चिहानमा

कल्पना गरिहेर

मैले देखेको सपनाको प्रेमको!

कल्पना गरिहेर

जीवनभन्दा ठूलो, सपनाभन्दा ठूलो

अनन्तसम्मका लागि कैद भएको प्रेमको।

 

कल्पना गरिहेर मेरो प्रेमको,

असम्भव र परामानव जीवनको चाहना गर्ने

मेरो प्रेमको कल्पना गरिहेर।

तिमी बुझ्दछौ,

मान्छेको हाडमासुले बाँधिएका ओलोम्पस-सपनाहरूलाई

कसरी बिथोल्छ र निमिट्यान्न पारिदिन्छ यसले।

 

आफ्ना पखेटा पौडाउनका लागि

विशाल सुनौलो सूर्य वा समुद्री तटजस्तै

उज्यालोले बनेको नीलिमानिसृत हृदय भेटेपछि

उघ्रियो तिम्रो हृदय।

असम्भवलाई अँगालो हाल्ने कल्पना गरिहेर!

चम्किलो!जिउँदो भ्रम!

ईश्वर, सूर्य, फूल, हावा र पूरै जीवनको आशिष्‌ लेऊ

उसो त, तिमी नै जीवन हौ।

 

मेरो दु:खसँग किनेकी हुँ मैले यो खुसी

धन्य छ मेरा आँखामा दाग बसाउने रुवाइ

गुलाफी ओठबाट सूर्य उदाउँदा

मुस्काउँछन्‌ विगतका सबै घाउहरू।

 

तिमीले थाह पाउनेछौ मेरो प्रिय!

फूलहरूले भरिएको रात पार गरेर पल्लोपट्टी पुग्नेछौँ हामी

किन डराउँछ मानव भन्ने सुन्न सक्नेछौ तिमीले त्यहाँ

हेर, अनुभूत गर, त्यस अन्त्यविहीन जीवनलाई।

 

रातभित्र अझै जानेछौँ हामी,

अझैभित्र पस्नेछौँ

जहाँ गुञ्जने छैन ममा कुनै प्रतिध्वनी।

छायामा लुकेको रातको फूलजसरी मीठासले भरिएर

फक्रनेछु म बिस्तारैबिस्तारै            

तिम्रा लागि।

... 

डेलमिरा अगस्तिनीको जन्म २४ अक्टोबर सन्‌ १८८६ मा उरुग्वेको मोन्टेभिडियोमा भएको थियो।सानै उमेरदेखिनै उनले कविता लेख्न थालिन् र 'ला अल्बोरादा' जस्ता सहित्यिक पत्रिकाहरूमा प्रकाशित गराउन थालिन्‌। साथसाथै उनले 'जोजो' छद्मनामले पत्रिकाहरूमा नियमित स्तम्भहरू पनि लेख्न थालिन्‌।

डेलमिरा अगस्तिनीले छोटो अवधी मै ल्याटिन अमेरिकी प्राज्ञिकवर्गबीच चर्चा पाउन थालिन्‌। उनका कविताका चर्चा गर्ने समलोचकहरूले उनको सौन्दर्य तथा यौवनको चर्चा नगरी कहिल्यै आफ्नो लेखन टुङ्ग्याउन सकेनन्‌। उक्त 'टेक्स्चुवलाइजेसन' अर्थात्‌ महिला लेखकलाई साहित्यिक वस्तु बनाउने प्रवृत्तिहरूले अगस्तिनीलाई आजीवन पछ्याइरहे।

डेलमिरा अगस्तिनी सोर्‍ह वर्षकी हुँदा मोन्टेभिडियोको सबैभन्दा प्रतिष्ठित सम्पादकका कार्यालयमा गइन्‌, उनको पहिलो पुस्तकको पाण्डुलिपी टेबुलमा राखिन् र त्यो प्रकाशित भएपछि जानकारी गराउन आग्रह गरिन्‌। उनको कुरो सुनेर सम्पादक हाँसे र उनलाई त्यहाँबाट पठाए। त्यसको केहीपछि उक्त पुस्तक प्रकाशनका लागि स्वीकृत भयो। त्यसबेलादेखि मृत्युपर्यन्त तीनवटा कवितासङ्ग्रह तथा अनेकन पत्रिकाहरूमा कविता प्रकाशित गराई उनी स्थानीय तथा राष्ट्रियस्तरमा चर्चाको शिखरमा रहिन्‌। अगस्तिनीले सन्‌ १९०७ मा 'एल लिब्डो ब्लाङ्को' (खाली पन्ना) र १९१० मा 'क्यान्तोस दे ला माङ्याना' (उषागान) शीर्षकका दुई कवितासङ्ग्रहहरू प्रकाशित गराइन्‌। उनको मृत्यु पश्चात्‌ सन्‌ १९२४ मा उनका सबै रचनाहरू दुई भाग गरेर प्रकाशित भए।

अगस्तिनीले आफ्ना कवितामा नारीको कामुकता तथा प्रेम र कलाप्रतिको सोच र ग्रहणशिलतालाई नारीका दृष्टिकोणबाट खुलस्तरूपमा व्यक्त गरेकी छन्‌।

सन्‌ १९१३ को अगस्टमा उनले एनरिक जब रेयससँग विवाह गरिन्‌। उनीहरूको वैवाहिक सम्बन्ध एक वर्ष नपुगी टुङ्गियो। सम्बन्धविच्छेद भइसकेपछि ६ जुलाई सन्‌ १९१४ मा रेयसले गोली हानेर अगस्तिनीको हत्या गरे र सो बन्दुक आफैंतिर फर्काएर गोली चलाए।

hundai

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • चक्मकाउँदै गरेको जैदी चक्मकाउँदै गरेको जैदी

    संसारले नयाँनयाँ आकार लिइरहेको बेला हाम्रा गाउँघरहरु किन अझँ पछि छन्, किन पछि पारिए? हाम्रा नेताहरुमा किन देश विकास गनुपर्छ भन्ने सोच पलाएन? आदि–आदि कुराले मलाई गाउँ पुग्दा पिरोल्छ। यस्ता अनेकन जिज्ञासा मलाई गाउँघरहरु डुल्दा हुन्छ। हाम्रा गाउँघरहरुलाई हामी बिर्सियौं भने, हामी कहिल्यै अगाडि बढ्न सक्दैनौँ। कारण, हामी सबैको अस्तित्व गाउँसँग जोडिएको छ भन्ने लाग्छ।

    आरके अदिप्त गिरी

  • सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष

    नेपालमै पहिलो पटक पत्रकारिता तथा आमसञ्चार विषयमा स्नातकोत्तर तह सञ्चालन गरी विद्यमान् पत्रकारिता शिक्षामा आमुल परिवर्तन गर्ने उद्धेश्यल २०५७ सालमा कलेज अफ जर्नालिजम् एण्ड मास कम्युनिकेसन (सिजेएमसी) स्थापना भएको हो। त्रिभुवन विश्वविद्यालयले २२ वर्षदेखि पत्रकारिता विषयमा स्नातक तह सञ्चालन गरिरहेको तर स्नातकोत्तर तह सुरु गर्न नसकेको अवस्थामा सिजेएमसीले काठमाडौंको धापासीबाट तीन कोठा भाडामा लिएर सुरु गर्नु आफैंमा चुनौतीपूर्ण थियो। २०५८ साल पुष २७ गते वरिष्ठ पत्रकार भारतदत्त कोइराला, प्राध्यापक र सिजेएमसीका विद्यार्थीबाट सामूहिकरूपमा कलेजको उद्धघाटन भएको थियो।

    डा. मञ्जुश्री मिश्र

  • कार्यसम्पादन ठूलो कि जागिर? कार्यसम्पादन ठूलो कि जागिर?

    ओली सरकार छँदै ज्ञवाली नेतृत्वको प्राधिकरणले कर्मचारी तान्न, धान्न र काम लगाउन नसक्ने पुष्टि भइसकेको थियो। कुनै पनि सार्वजनिक पदमा नियुक्ति गर्दा पार्टीप्रतिको वफादारीलाई केन्द्रमा राख्ने नगरेको भए ओलीले पहिले त ज्ञवालीभन्दा धेरै योग्य मानिसलाई प्राधिकरणमा ल्याउने थिए। भुलवश त्यस्तो मानिस नियुक्त भएको भए कार्य सम्पादन हेरेपछि फेरेर अर्को मानिस राख्ने थिए। 

    जीवन क्षत्री

साहित्यपाटी

  • शालिकहरुको उपत्यका शालिकहरुको उपत्यका

    गुँरासका रिफ्लेटहरु परेको मेरा आँखालाई
    सहरको श्मशानतिर डोहो¥याउँदा,
    आँखिभौंलाई घरको ढोकामा झुन्ड्याएर
    काँपेको अँगालाले मलाई बेस्सरी
    कसेकी थिइन् आमैले–
    शालिकहरुको उपत्यका किचकन्याहरुको हो भनेर,
    तर, मैले मानेन।

    दीलिप कुँवर

  • माछो माछो भ्यागुतो माछो माछो भ्यागुतो

    ‘उसको अर्थात् यो मुसहरी टोलको अर्थात् उनीहरु जस्ता श्रमजीवीहरुको समस्या कसले हेर्छ त?’ घुरको धुवाँले पिरो हुँदै गएको आँखा मिच्दै ऊ फेरी पनि घोरियो–‘रोजी– रोटीको समस्या कसले टार्न सक्छ? नन्दन रायले वा माधोबाबुले वा शर्माजीले वा अरु? ’अहँ। फलाना थोक गर्छु, तिलाना थोक गर्छु भन्नेहरु नजितुञ्जेल मात्रै डिङ हाक्ने हुन्, जितिसकेपछि त उल्टो लोप्पा ख्वाँउछन्। माछो, माछो भ्यागुतो!

    इस्माली

  • दुध चिया दुध चिया

    कसैको  अलिकति गाली र नमिठो  वचन सहने क्षमता नभएको मलाई उसले सिधै मुर्ख भनिदिई। परिचय नै भएको छैन सिधै इडियट भन्छ, कस्ती केटी हो? सोचेर तलदेखि माथिसम्म उसलाई हेरें। सर्ट, पाइन्ट र कोट लगाएकी ऊ निकै भद्र देखिन्थी। 

    भानुभक्त

पाठक विचार

  • विकासको नाम जपी, माछो-माछो भ्यागुता बनाए

    हेर हाम्रा नेताले, आफैंलाई भुइ-फुट्टा बनाए। बिखन्डनको बाटो रोजी, न यता न उता बनाए ।   अनेकौ वाद तन्त्र भनी सधै जनता झुक्याइरहे, विकासको नाम जपी, ...

    डा. रबिन खड्का

  • हामी मधेसीबाट कहिले नेपाली हुने?

    lsquo;ल् उठनुस तपाईहरु, आ–आफनो झोलाहरु चेकजाच गराउनुहोस्’, यसरी जोडले आएको एक्कासी आवाजले म झस्केर उठेँ। उठेर देख्दा भर्खर हेटौडा, मकवानप...

    सुशीलकुमार साह

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट