आत्मीय

  • Get News Alerts

united
विश्व-कविता
tata

 

 

रातको अनन्त गहिराइमा

सुनाउनेछु म तिमीलाई

मेरो जीवनका सपनाहरू।

नाच्नेछ मेरो मन तिम्रा हातमा,

मेरो दु:खले तिम्रा काँधमा थकाइ मार्नेछ।

           

जीवनका शिखरहरू एक्ला छन्,

अति एक्ला र सारै चिसा छन् !

मेरा रहरहरूलाई भित्रै थुनिदिएकी छु मैले,

ती सबै छोडिएका छन्‌, मैले ठड्याएको सिङ्गमरमरे शिखरमा।

                                                 

आज खोल्नेछु म एउटा ठूलो रहस्य

तिम्रो मनसँग मभित्र प्रवेश गर्ने शक्ति छ।

मौनतामा अपरिमित उत्कण्ठाहरू लुकेका छन्‌।

मलाई सङ्कोच लाग्छ,

तर तिमी भए मात्र छु म।

म सपनाले मर्नेछु;  

स्वच्छ र शितल, तिम्रो हृदयका झर्नाबाट सत्य पिउनेछु म।       

मलाई थाह छ ,

तिम्रो छातीको कुवामा मेरो तिर्खा मेटाउने सन्तुष्टी छ।

 

र मलाई थाह छ,  यही नै हो              

वर्णन गर्न नसकिने

हाम्रो जीवन विनिमयको जादु ।

 

निःशब्दतामा,

तिम्रो आत्मासम्म आइपुग्छ मेरो आत्मा

प्रतिविम्ब बढाउने ऐनाजसरी।

 

मौनताको चिसो चिहानमा

कल्पना गरिहेर

मैले देखेको सपनाको प्रेमको!

कल्पना गरिहेर

जीवनभन्दा ठूलो, सपनाभन्दा ठूलो

अनन्तसम्मका लागि कैद भएको प्रेमको।

 

कल्पना गरिहेर मेरो प्रेमको,

असम्भव र परामानव जीवनको चाहना गर्ने

मेरो प्रेमको कल्पना गरिहेर।

तिमी बुझ्दछौ,

मान्छेको हाडमासुले बाँधिएका ओलोम्पस-सपनाहरूलाई

कसरी बिथोल्छ र निमिट्यान्न पारिदिन्छ यसले।

 

आफ्ना पखेटा पौडाउनका लागि

विशाल सुनौलो सूर्य वा समुद्री तटजस्तै

उज्यालोले बनेको नीलिमानिसृत हृदय भेटेपछि

उघ्रियो तिम्रो हृदय।

असम्भवलाई अँगालो हाल्ने कल्पना गरिहेर!

चम्किलो!जिउँदो भ्रम!

ईश्वर, सूर्य, फूल, हावा र पूरै जीवनको आशिष्‌ लेऊ

उसो त, तिमी नै जीवन हौ।

 

मेरो दु:खसँग किनेकी हुँ मैले यो खुसी

धन्य छ मेरा आँखामा दाग बसाउने रुवाइ

गुलाफी ओठबाट सूर्य उदाउँदा

मुस्काउँछन्‌ विगतका सबै घाउहरू।

 

तिमीले थाह पाउनेछौ मेरो प्रिय!

फूलहरूले भरिएको रात पार गरेर पल्लोपट्टी पुग्नेछौँ हामी

किन डराउँछ मानव भन्ने सुन्न सक्नेछौ तिमीले त्यहाँ

हेर, अनुभूत गर, त्यस अन्त्यविहीन जीवनलाई।

 

रातभित्र अझै जानेछौँ हामी,

अझैभित्र पस्नेछौँ

जहाँ गुञ्जने छैन ममा कुनै प्रतिध्वनी।

छायामा लुकेको रातको फूलजसरी मीठासले भरिएर

फक्रनेछु म बिस्तारैबिस्तारै            

तिम्रा लागि।

... 

डेलमिरा अगस्तिनीको जन्म २४ अक्टोबर सन्‌ १८८६ मा उरुग्वेको मोन्टेभिडियोमा भएको थियो।सानै उमेरदेखिनै उनले कविता लेख्न थालिन् र 'ला अल्बोरादा' जस्ता सहित्यिक पत्रिकाहरूमा प्रकाशित गराउन थालिन्‌। साथसाथै उनले 'जोजो' छद्मनामले पत्रिकाहरूमा नियमित स्तम्भहरू पनि लेख्न थालिन्‌।

डेलमिरा अगस्तिनीले छोटो अवधी मै ल्याटिन अमेरिकी प्राज्ञिकवर्गबीच चर्चा पाउन थालिन्‌। उनका कविताका चर्चा गर्ने समलोचकहरूले उनको सौन्दर्य तथा यौवनको चर्चा नगरी कहिल्यै आफ्नो लेखन टुङ्ग्याउन सकेनन्‌। उक्त 'टेक्स्चुवलाइजेसन' अर्थात्‌ महिला लेखकलाई साहित्यिक वस्तु बनाउने प्रवृत्तिहरूले अगस्तिनीलाई आजीवन पछ्याइरहे।

डेलमिरा अगस्तिनी सोर्‍ह वर्षकी हुँदा मोन्टेभिडियोको सबैभन्दा प्रतिष्ठित सम्पादकका कार्यालयमा गइन्‌, उनको पहिलो पुस्तकको पाण्डुलिपी टेबुलमा राखिन् र त्यो प्रकाशित भएपछि जानकारी गराउन आग्रह गरिन्‌। उनको कुरो सुनेर सम्पादक हाँसे र उनलाई त्यहाँबाट पठाए। त्यसको केहीपछि उक्त पुस्तक प्रकाशनका लागि स्वीकृत भयो। त्यसबेलादेखि मृत्युपर्यन्त तीनवटा कवितासङ्ग्रह तथा अनेकन पत्रिकाहरूमा कविता प्रकाशित गराई उनी स्थानीय तथा राष्ट्रियस्तरमा चर्चाको शिखरमा रहिन्‌। अगस्तिनीले सन्‌ १९०७ मा 'एल लिब्डो ब्लाङ्को' (खाली पन्ना) र १९१० मा 'क्यान्तोस दे ला माङ्याना' (उषागान) शीर्षकका दुई कवितासङ्ग्रहहरू प्रकाशित गराइन्‌। उनको मृत्यु पश्चात्‌ सन्‌ १९२४ मा उनका सबै रचनाहरू दुई भाग गरेर प्रकाशित भए।

अगस्तिनीले आफ्ना कवितामा नारीको कामुकता तथा प्रेम र कलाप्रतिको सोच र ग्रहणशिलतालाई नारीका दृष्टिकोणबाट खुलस्तरूपमा व्यक्त गरेकी छन्‌।

सन्‌ १९१३ को अगस्टमा उनले एनरिक जब रेयससँग विवाह गरिन्‌। उनीहरूको वैवाहिक सम्बन्ध एक वर्ष नपुगी टुङ्गियो। सम्बन्धविच्छेद भइसकेपछि ६ जुलाई सन्‌ १९१४ मा रेयसले गोली हानेर अगस्तिनीको हत्या गरे र सो बन्दुक आफैंतिर फर्काएर गोली चलाए।

Hyundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • नेपाली फोटोपत्रकारिताका बारेमा मेरो कुरा नेपाली फोटोपत्रकारिताका बारेमा मेरो कुरा

    नेपाली फोटोपत्रकारिता भनेजस्तै विकास र उन्नति नहुनुमा नेपाली फोटो पत्रकारहरुले जति सुन्दर तस्बिर कैद गर्छन् त्यस्तै अनुरुपमा फोटो क्याप्सन (फोटो विवरण) नलेखेर हो। उनीहरुलाई लाग्छ कि लेख्नु भनेको लेखक पत्रकारहरुको काम हो। त्यसैले त्यो लेखाइ गलत भैदिन्छ जब क्याप्सन लेखकले फोटोपत्रकारको नजरले हेर्न सक्दैन।

    दीपेन्द्र बज्राचार्य

  • काठमाडौंमा म कसलाई मतदान गरौं काठमाडौंमा म कसलाई मतदान गरौं

    काठमाडौं! आफैं भित्र के छ? अवस्य नै धेरै छ। काठमाडौं मेरो लागि धेरै हो। यसलार्इ राम्रो बनाउन प्रतिज्ञा गर्ने र परिवर्तनका सम्वाहक बन्न खोज्ने मानिसहरूका लागि पनि यही नै सत्य हो, कुनै पनि व्यक्तिका लागि उसको नाम नै सबैथोक हो। काठमाडौंका लागि त्यो अझ बढी हो। तपाईँ आफूलार्इ विवेकशिल वा एमाले, काँग्रेस, माओवादी, साझा, हाम्रो यो वा त्यो अन्य दर्जनौं नामले पुकार्नुहोस्, के तपाईँको काठमाडौं वास्तवमै मेरो भन्दा फरक छ? तिनीहरू भन्छन् कि युवाहरू तेज, लचिलो र दिन चाहने हुन्छन्। तर नेपालका नयाँ राजनीतिक पार्टीहरूलार्इ के भएको छ, मलार्इ थाहा छैन । कुनै पनि नयाँ राजनीतिक पार्टीसँग जित्नका लागि चाहिने कोष, युवाहरूको सहयोग, अनुभव जस्ता सबै कुराहरू पर्याप्त छैनन्। के हामी सबै मिलेर एउटा समूह बनाउन सक्तैनौं जहाँ हामीसँग पर्याप्त कोष, कार्यान्वयन गर्न सक्ने युवाशक्ति र बौद्धिक वार्ताकारले भरिपूर्ण रहुन् अनि त्यहाँ उत्कृष्ठताका लागि फरक हुन सक्छ।

    सुमना श्रेष्ठ

  • फेसबुकमा मात्र हैन, आमालाई मनमा पनि सजाउने कि? फेसबुकमा मात्र हैन, आमालाई मनमा पनि सजाउने कि?

    यसको अर्थ यो नमानौं कि आमाको फोटो फेसबुकमा राख्न पनि नपाउने? पक्कै पनि पाउने। तर आफूले आमालाई कतिको माया गर्छु, बिरामी पर्दा कतिको हेरचाह गर्छु, बृद्ध अवस्थामा कतिको माया र स्नेह गरेँ, आमालाई मिठो मसिनो खान दिएँ कि दिईन लगायतका कुराहरु ख्याल गरेका छौं? एकपटक स्मरण गरौं, हामीमध्ये कतिले फेसबुकमा धेरै खाले ‘क्याप्सन’ सहित तस्बिर राखेका आमाहरु कति बृद्धाश्रममा होलान्, कति खान नपाएर रत्नपार्कमा हात फैलाउन बाध्य होलान्, कति उपचार खर्च नभएर अस्पतालमा जीवन र मृत्युको दोँसाधमा लडिरहेका होलान्।

    गोबिन्द मरासिनी

साहित्यपाटी

  • आमा आमा

    रगतको थोपा थोपा सिन्चित गरेर  आफू भित्र लुकायौ  शारीरिक परिवर्तनसँगै  जाग्राम बसेका  मातृ उमंगहरु  दिन अनि महिना गन्दै...

    मिरा प्रसाई

  • माता तिर्थ औँसी माता तिर्थ औँसी

    लंके दिनभर र्याली र भाषणमा ब्यस्त रह्यो। साँझपख लखतरान परेर पार्टी कार्यलय पुग्यो। कार्यालयको वाइफाइ अटो-कनेक्ट हुनासाथ मोबाइलमा नोटिफिकेसन बज्न थाल्यो। उसले फेसबुक खोलेर हेर्यो। ओहो! आज त आमाको मुख हेर्ने दिन पो रहेछ। आफुसँग दिनभर सँगै हिंडेका मने, रिखे र यामेले फेसबुकमा आमाको फोटो राखेको देखेर ऊ चित खायो। उसले सोच्यो- 'कुन बेला फुर्सद पाएछन यिनेरुले? अनी कहाँको वाइफाइ पाएछन?'

    सन्तोष पौड्याल

  • र, एउटा एस्ट्रे र, एउटा एस्ट्रे

    निभाउँछु उही एस्ट्रेमा ठुटो चुरोट
    र, प्रश्न गर्छु आफैलाई
    मनभित्र एकान्तमा कतै किन चिच्याउँदैछ बच्चु कैलाश?
    ‘टाढा टाढा जानु छ साथी, एकफेर हाँसीदेऊ’

    भोलि त सबेरै छोडेर जानु छ।

    सौरभ कार्की

पाठक विचार

  • किशोर थापाजीलाई खुलापत्र

    राजनितिमा भर्खर प्रवेश गरेकी रन्जुलाई मेयर पदमा निर्वाचित गराएर उनीलाई मार्गदर्शन गर्ने भूमिकामा तपाई रहनु भयो भने निश्चय नै नेपालको राजनैतिक इतिहासमा यो एउटा नयाँ प्रयोग हुनेछ। अरुले पनि यसबाट पाठ सिक्ने छन्। नयाँ पुस्तालाई राजनितिमा स्थान दिन यो कोशेढुंगा साबित हुनेछ। मलाई के पनि विश्वास छ भने वैकल्पिक राजनैतिक शक्ति खोजिरहेका काठमाण्डौबासीहरुले तपाईहरुलाई अवश्य विजय गराउने छन्।

    डा. शैलेन्द्र सिग्देल

  • नयाँ वर्ष प्रण

    रित्तो बोतल र खाली शिशाहरूले सामुहिक आत्महत्या गरे। ऊ परऽऽको एक कुनामा हेर त? एक थुप्रो लासहरू जस्तै डंगुर लडिराछ।   चीत्कार तिरस्कार अपहेलना बित...

    इन्द्र थेगिम

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट