आत्मीय

skoda
  • Get News Alerts

united
विश्व-कविता
tata

 

 

रातको अनन्त गहिराइमा

सुनाउनेछु म तिमीलाई

मेरो जीवनका सपनाहरू।

नाच्नेछ मेरो मन तिम्रा हातमा,

मेरो दु:खले तिम्रा काँधमा थकाइ मार्नेछ।

           

जीवनका शिखरहरू एक्ला छन्,

अति एक्ला र सारै चिसा छन् !

मेरा रहरहरूलाई भित्रै थुनिदिएकी छु मैले,

ती सबै छोडिएका छन्‌, मैले ठड्याएको सिङ्गमरमरे शिखरमा।

                                                 

आज खोल्नेछु म एउटा ठूलो रहस्य

तिम्रो मनसँग मभित्र प्रवेश गर्ने शक्ति छ।

मौनतामा अपरिमित उत्कण्ठाहरू लुकेका छन्‌।

मलाई सङ्कोच लाग्छ,

तर तिमी भए मात्र छु म।

म सपनाले मर्नेछु;  

स्वच्छ र शितल, तिम्रो हृदयका झर्नाबाट सत्य पिउनेछु म।       

मलाई थाह छ ,

तिम्रो छातीको कुवामा मेरो तिर्खा मेटाउने सन्तुष्टी छ।

 

र मलाई थाह छ,  यही नै हो              

वर्णन गर्न नसकिने

हाम्रो जीवन विनिमयको जादु ।

 

निःशब्दतामा,

तिम्रो आत्मासम्म आइपुग्छ मेरो आत्मा

प्रतिविम्ब बढाउने ऐनाजसरी।

 

मौनताको चिसो चिहानमा

कल्पना गरिहेर

मैले देखेको सपनाको प्रेमको!

कल्पना गरिहेर

जीवनभन्दा ठूलो, सपनाभन्दा ठूलो

अनन्तसम्मका लागि कैद भएको प्रेमको।

 

कल्पना गरिहेर मेरो प्रेमको,

असम्भव र परामानव जीवनको चाहना गर्ने

मेरो प्रेमको कल्पना गरिहेर।

तिमी बुझ्दछौ,

मान्छेको हाडमासुले बाँधिएका ओलोम्पस-सपनाहरूलाई

कसरी बिथोल्छ र निमिट्यान्न पारिदिन्छ यसले।

 

आफ्ना पखेटा पौडाउनका लागि

विशाल सुनौलो सूर्य वा समुद्री तटजस्तै

उज्यालोले बनेको नीलिमानिसृत हृदय भेटेपछि

उघ्रियो तिम्रो हृदय।

असम्भवलाई अँगालो हाल्ने कल्पना गरिहेर!

चम्किलो!जिउँदो भ्रम!

ईश्वर, सूर्य, फूल, हावा र पूरै जीवनको आशिष्‌ लेऊ

उसो त, तिमी नै जीवन हौ।

 

मेरो दु:खसँग किनेकी हुँ मैले यो खुसी

धन्य छ मेरा आँखामा दाग बसाउने रुवाइ

गुलाफी ओठबाट सूर्य उदाउँदा

मुस्काउँछन्‌ विगतका सबै घाउहरू।

 

तिमीले थाह पाउनेछौ मेरो प्रिय!

फूलहरूले भरिएको रात पार गरेर पल्लोपट्टी पुग्नेछौँ हामी

किन डराउँछ मानव भन्ने सुन्न सक्नेछौ तिमीले त्यहाँ

हेर, अनुभूत गर, त्यस अन्त्यविहीन जीवनलाई।

 

रातभित्र अझै जानेछौँ हामी,

अझैभित्र पस्नेछौँ

जहाँ गुञ्जने छैन ममा कुनै प्रतिध्वनी।

छायामा लुकेको रातको फूलजसरी मीठासले भरिएर

फक्रनेछु म बिस्तारैबिस्तारै            

तिम्रा लागि।

... 

डेलमिरा अगस्तिनीको जन्म २४ अक्टोबर सन्‌ १८८६ मा उरुग्वेको मोन्टेभिडियोमा भएको थियो।सानै उमेरदेखिनै उनले कविता लेख्न थालिन् र 'ला अल्बोरादा' जस्ता सहित्यिक पत्रिकाहरूमा प्रकाशित गराउन थालिन्‌। साथसाथै उनले 'जोजो' छद्मनामले पत्रिकाहरूमा नियमित स्तम्भहरू पनि लेख्न थालिन्‌।

डेलमिरा अगस्तिनीले छोटो अवधी मै ल्याटिन अमेरिकी प्राज्ञिकवर्गबीच चर्चा पाउन थालिन्‌। उनका कविताका चर्चा गर्ने समलोचकहरूले उनको सौन्दर्य तथा यौवनको चर्चा नगरी कहिल्यै आफ्नो लेखन टुङ्ग्याउन सकेनन्‌। उक्त 'टेक्स्चुवलाइजेसन' अर्थात्‌ महिला लेखकलाई साहित्यिक वस्तु बनाउने प्रवृत्तिहरूले अगस्तिनीलाई आजीवन पछ्याइरहे।

डेलमिरा अगस्तिनी सोर्‍ह वर्षकी हुँदा मोन्टेभिडियोको सबैभन्दा प्रतिष्ठित सम्पादकका कार्यालयमा गइन्‌, उनको पहिलो पुस्तकको पाण्डुलिपी टेबुलमा राखिन् र त्यो प्रकाशित भएपछि जानकारी गराउन आग्रह गरिन्‌। उनको कुरो सुनेर सम्पादक हाँसे र उनलाई त्यहाँबाट पठाए। त्यसको केहीपछि उक्त पुस्तक प्रकाशनका लागि स्वीकृत भयो। त्यसबेलादेखि मृत्युपर्यन्त तीनवटा कवितासङ्ग्रह तथा अनेकन पत्रिकाहरूमा कविता प्रकाशित गराई उनी स्थानीय तथा राष्ट्रियस्तरमा चर्चाको शिखरमा रहिन्‌। अगस्तिनीले सन्‌ १९०७ मा 'एल लिब्डो ब्लाङ्को' (खाली पन्ना) र १९१० मा 'क्यान्तोस दे ला माङ्याना' (उषागान) शीर्षकका दुई कवितासङ्ग्रहहरू प्रकाशित गराइन्‌। उनको मृत्यु पश्चात्‌ सन्‌ १९२४ मा उनका सबै रचनाहरू दुई भाग गरेर प्रकाशित भए।

अगस्तिनीले आफ्ना कवितामा नारीको कामुकता तथा प्रेम र कलाप्रतिको सोच र ग्रहणशिलतालाई नारीका दृष्टिकोणबाट खुलस्तरूपमा व्यक्त गरेकी छन्‌।

सन्‌ १९१३ को अगस्टमा उनले एनरिक जब रेयससँग विवाह गरिन्‌। उनीहरूको वैवाहिक सम्बन्ध एक वर्ष नपुगी टुङ्गियो। सम्बन्धविच्छेद भइसकेपछि ६ जुलाई सन्‌ १९१४ मा रेयसले गोली हानेर अगस्तिनीको हत्या गरे र सो बन्दुक आफैंतिर फर्काएर गोली चलाए।

Hundai
fasino
sagoon

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट