लेडी लेजरस

skoda
  • Get News Alerts

united
विश्व-कविता
tata

मैले फेरि यो गरिसिध्याएकी छु।

हरेक दश वर्षमा एकपल्ट

यस्तो गर्ने गरेकी छु मैले।

एक किसिमको डुलुवा जादू,

मेरो छाला

नाजी बत्तीको छाया जत्तिकै चम्किलो।

 

मेरो दाहिने गोडो

एउटा पेपरवेट।

मेरो अनुहार भविष्यविहीन

मिहिन यहुदी मलमल कपडा।

 

नेप्किन उधार,

ए मेरो बैरी।

के मैले डर लगाएँ?

 

नाक, आँखाका खोपिल्टा, दाँतका पूरै सेट

बैराग लाग्दो श्वास

एक दिनमै विलिन हुनेछ।

 

चाँडै, छिट्टै नै

चिहानले खाएको मासु

हुनेछु म।

म एउटी भर्भराउँदी नारी,

तीस वर्षकी मात्र भएकी छु,

र बिरालाको जस्तो नौपल्ट मर्नु छ मैले,

यो तेस्रोपल्ट हो।

 

दशकै पिच्छे मरिरहनु

कस्तो दिक्क लाग्दो।

 

कत्ति बिध्न अनगिन्ति तन्तुहरू!

 

तँछाडमछाड गर्दै आउनेछ

बदम चबाउने भीड

तिनले मेरा हातगोडा खोलेको हेर्नलाई।

उल्याउनेछ घेरा लागेर।

 

ए, महिला तथा सज्जनवृन्द!

यी मेरा हात हुन्‌,

मेरा घुँडा हुन्,

छाला र हाड मात्र हुनसक्छु म।

 

तै पनि, म त्यही हुँ,

दुरुस्त उही नारी।

 

पहिलोपल्ट

म दश वर्षकी हुँदा भएथ्यो यस्तो।

तर त्यो एउटा दुर्घटना थियो।

दोस्रोपल्ट

यसलाई सिध्याएर

कहिल्यै नफर्किने विचार थियो मेरो।

 

बन्द थिएँ म

समुद्री सिपी जसरी।

 

तिनीहरूले बोलाएको बोलायै गरेर

टाँसिएको मोती जसरी झिक्नु परेको थियो

हतभागी जीवनलाई

मबाट।

       

मर्नु

एउटा कला हो, अरू कलाहरू जस्तै,

म यो विशिष्टरूपले कुशलताका साथ प्रस्तुत गर्नेछु।

 

वीभत्स लाग्ने गरी

गर्नेछु म यो,

साँच्चैको झैँ अनुभूत हुने गरी गर्नेछु।

बोलाइएकै थियो मलाई भन्ने ठान्नेछौ तिमीले।

 

यो एउटा बन्द कोठामा गर्नु निकै सहज हुन्छ।

यो गरिसकेर त्यहीँ रहिरहनु निकै सजिलो हुन्छ।

नाटकीय आनन्दको हुन्छ यो।

 

छ्याङ्ङ उघ्रेको दिनमा पुनरागमन

उही ठाउँमा, उही अनुहार, उही सुगन्ध।

आश्चार्यले निस्किएका आवाजहरू-

'एउटा जादू!'

मेरो ढोका ढक्ढक्याउँछ।

एउटा संवेग प्रवाहरत छ त्यहाँ।

 

मेरा चोटहरू हेर्नका लागि,

मेरो मुटु सुन्नका लागि त्यहाँ एउटा संवेग छ –

यो सहजै सम्पन्न हुनेछ।

 

र त्यहाँ एउटा प्रहार छ, निकै ठूलो प्रहार

एउटा शब्द वा एउटा स्पर्शका लागि

अथवा एक छिर्को रगतका लागि,

वा मेरो केश वा मेरो कपडाको एक टुक्राका लागि।

 

हजुर, हजुर डाग्डर साहेब!

हजुर, दुश्मन साहेब!

 

म तिम्रो किताब हुँ,

म तिम्रो सम्पत्ति हुँ,

विशुद्ध अकबरी सुनको वालक।

 

जो पग्लिएर एउटा चिच्याहट हुन्छ।

म फनक्क फर्किन्छु र जल्दछु

तिम्रो अजङ्गको चासोलाई मैले कम आँके भन्ने नठान।

खरानी, खरानी...

जति खोतले पनि

जति चलाए पनि

मासु, हड्डी, केही छैन त्यहाँ...

एक डल्लो साबुन,

बिहेको एउटा औँठी,

सुन राख्ने बट्टा।

 

हे ईश्वर, हे राहू

सावधान!

सावधान!

 

खरानीबाट निस्कनेछु

राताराता केश फिँजार्दै।

र हावा खाएजसरी

खानेछु म मान्छेहरूलाई।

 

सिल्भिया प्लाथको जन्म २७ अक्टोबर सन्‌ १९३२ मा संयुक्त राज्य अमेरिकाको बोस्टनमा भएको थियो। उनले सानै उमेरदेखि कविता लेख्न थालिन्‌। उनी एघार वर्षकी छँदादेखि विभिन्न क्षेत्रिय पत्रिकाहरूमा उनका कविताहरू प्रकाशित हुन थाले। उनको पहिलो राष्ट्रियस्तरको प्रकाशन १९५० मा क्रिश्चियन मोनिटरमा भएको थियो।

सिल्भियाले सन्‌ १९५० मा स्मिथ कलेजबाट म्याट्रिक गरिन्‌। गहिरो अवसाद र आत्महत्याका अनेकौँ कोशिसका बीचैबीच उनले सन्‌ १९५५ मा स्नातकको अध्ययन पूरा गरिन्‌। स्नातक पूरा गरेपछि फुलब्राइट स्कलरसिपमा पढ्नको लागि उनी इङ्लेन्डको केम्ब्रिज विश्वविद्यालय पुगिन्‌।

सिल्भियाको पहिलो कवितासङ्ग्रह 'कोलोसस'’(महामूर्ती) सन्‌ १९६० मा इङ्ल्यान्डमा र त्यसको दुई वर्षपछि अमेरिकामा प्रकाशित भयो। उनी फेरि इङ्ल्यान्ड फर्किन्‌ र सन्‌ १९६० र १९६२ मा दुई वटा सन्तानलाई जन्म दिइन्‌। सन्‌ १९६२ मा प्लाथले 'भिक्टोरिया लुकास' उपनामले 'द बेल जार' शीर्षकको आत्मकथात्मक पुस्तक प्रकाशित गराइन्।

सन्‌ १९५६ मा सिल्भियाको भेट अङ्ग्रेज कवि टेड ह्यूजसँग भयो, र सोही वर्ष उनीहरू आपसी विवाहबन्धनमा बाँधिए। टेडको अर्की महिला आसिया वेव्हिलसँग प्रेम सम्बन्ध चलिरहेको सिल्भियाले सन्‌ १९६२ मा थाह पाएपछि उनीहरू अलग्गिए, तर कानूनीरूपमा सम्बन्धविच्छेद भने गरेनन्‌।

प्लाथले ११ फेब्रुवरी सन्‌ १९६३ मा आफू बस्ने घरको तल्ला तलामा बस्नेलाई डाक्टर बोलाउने अनुरोध गरेर सानो चिरकटो पठाइन्‌ र यसैबेला आत्महत्या गरिन्‌।

सिल्भिया प्लाथको जीवनकालमा 'कोलोसस'’मात्र प्रकाशित भएको भए पनि उनी एक महान कविका रूपमा चिनिइसकेकी थिइन्‌। उनको मृत्युपश्चात्‌ ह्यूजले उनका कविताका तीनवटा सङ्ग्रह प्रकाशित गराए, जसमध्ये'द सेलेक्टेड पोयम्स' (प्रतिनिधि कविताहरू) ले सन्‌ १९८२ को पुलिट्जर पुरस्कार प्राप्त गर्‍यो।

Hundai
fasino
sagoon

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट