पर्ख, नझार पर्दा एकछिन

skoda
  • Get News Alerts

united
विश्व कविता
tata

नझार पर्दा एकछिन;

पर्ख, कथा अझै बाँकी छ।

 

पर्ख,

नझार पर्दा एकछिन।  

 

अहिले त भर्खर फुटेको छ काँचो माटो,

अहिले त मात्र शरीर ढलेको छ।

केवल पात्र पराजीत भएको छ अहिले त।

 

अब बल्ल सल्किन थाल्नेछन् मनका दु:खहरू,

अब बल्ल धड्किन थाल्नेछन्‌ मनका चोटहरू।

अझै त ज्यूँदैछ संवेदन।

 

जोगाऊ यो ज्वाला,

जो थकित भएर झरेको छ भर्खरै पात्रको हातबाट।

यो आगो जोगाऊ,

अब यहीँबाट शुरू हुनेछ नयाँ यात्रा

फेरि आँधी बनेर।

उठ्नेछ फेरि कुनै पात्र यहीँबाट

यही उज्यालो बोकेर।

 

पक्कै भेटिनेछ गन्तव्य कहीँ न कहीँ।

 

पर्ख,

नझार पर्दा एकछिन।  

 

***

गुलजारको जन्म १८ अगस्ट सन्‌ १९३६ मा तत्कालिन भारतको पञ्जाब (हाल पाकिस्तान) मा एक सिख परिवारमा भएको थियो।गुलजारको वास्तविक नाम सम्पूरण सिँह कालरा हो।

विशेषत: हिन्दी-उर्दूमा कलम चलाउने गुलजारले पञ्जाबी, तथा अन्य कतिपय भारतीय भाषा खरीबोली, हरियाणवी, मारवाडी तथा ब्रज भाषामा पनि लेखेका छन्‌। गुलजार भारतीय हिन्दी सिनेमाका लोकप्रिय तथा मर्मस्पर्शी गीतहरूका रचयिता तथा फिल्म निर्देशक पनि हुन्‌। गुलजारका केही कविताहरू 'चाँद पुखराज का', 'रात पश्मिनेँ' तथा 'पन्ध्र पाँच पचहत्तर' (पन्ध्र पाँच पचहत्तर), 'कुछ और नज्मेँ' (केही अरू कविताहरू) लगायतका कवितासङ्ग्रहहरू तथा छैँया छैँया (छैँया छैँया) लागायतका गजल तथा गीतसङ्ग्रहहरू प्रकाशित रहेका छन्‌।

सन्‌ १९६३ मा गुलजारले सङ्गीतकार एस.डी.बर्मनको एउटा फिल्ममा गीत लेखेर फिल्मी गीतकारको रूपमा बलिउड प्रवेश गरे। गुलजारले हालसम्म एक सय सत्र वटा फिल्मका लागि सयौँ गीतहरू लेखेका छन्‌। उनका अढाइ दर्जन गीतहरूले हालसम्ममा फिल्मफेयर एवार्डलगायत विभिन्न उपाधिहरू प्राप्त गरेका छन्‌। सन्‌ २००८ को हलिवुड फिल्म स्मलडग मिनेनियरको गुलजारद्वारा लिखित गीत 'जय हो' ले एकेडेमी एवार्डको उत्कृष्ट मौलिक गीतको उपाधि जित्यो। सोही गीतले सन्‌ २०१० मा ग्रामी एवार्डको एउटा उपाधी प्राप्त गर्‍यो।

गुलजारले 'आनन्द' लगायतका अनेकौँ फिल्महरूमा सम्बाद लेख्नुका साथै 'इज्जत' लगायतका दुई दर्जन जति फिल्मको निर्देशन गरेका छन्‌।

गुलजारले पहिलो विवाह विच्छेद गरेर बसेकी अभिनेत्री राखीसँग विवाह गरे।एउटी छोरी जन्मिएको एक वर्षपछि उनीहरू अलग्गिए तर  कानूनीरूपमा अहिलेसम्म सम्बन्धविच्छेद गरेका छैनन्‌। 

गुलजार हाल भारतको मुम्बईमा रहेर कृयाशिल छन्‌।

Hundai
fasino
sagoon

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट