coke Skip Ad >>

छोराछोरी बिग्रिए तेरा, सप्रिए मेरा

चुनाव
  • Get News Alerts

हामीलाई सानैदेखि सिकाइएको हुन्छ आफूभन्दा ठूलालाई तपाईं हजुर भन्नु पर्छ अनि आफूभन्दा सानालाई तँ तिमी। त्यसैअनुसार हामी अभ्यस्त हुदै जान्छौं हामी हाम्रो बाल्यकालदेखि नै। पुरुष प्रधान समाज भएकाले नै होला हामीकहाँ श्रीमतीलाई तिमी भनेर सम्बोधन गर्ने अनि श्रीमानलाई तपाईं हजुर। त्यति मात्र होइन श्रीमानले लात हान्न हुने अनि जुठो भात टाउकोबाट खन्याईदिन हुने तर श्रीमतीले त्यसको विरोध गर्न पनि नहुने।

मैले केही वर्ष पहिला आफन्तकोमा आफ्नै आँखाले देखेको कुरो हो यो। सहीलाई सही र गलतलाई गलत भन्न पाउने सबैको जन्मसिद्द अधिकार हो तर हाम्रो समाजमा पुरुषले जे बोले पनि हुने जे गरे पनि हुने अनि महिलाले गर्दै नगरेको गल्ती पनि गलत हुन्छ। त्यतिमात्र नभएर गर्दै नगरेको गल्तीको सजाय दिइन्छ नारीलाई। सजाय दिनेमा पुरुष र नारी दुबै पात्र हुन्छन् या पुरुष पात्र मात्र।

घरमा छोरो ढिलो घर आयो भनेर बुहारीले विरोध गरिन् भने सासू बुहारीको पक्ष लिएर बोलेको विरलै देखिन्छ। त्यतिमात्र नभएर लोग्ने मान्छे जतिबेला घर फर्कदा पनि हुन्छ, जे गरे पनि हुन्छ भनेर छोराको गल्तीलाई नै प्रोत्साहन दिने गरिन्छ। केटीमान्छे भएर अबेरसम्म बहिर बस्नु हुन्न भनेर छोरीलाई सिकाउने हाम्रो समाजले अबेरसम्म बाहिर बस्नुहुदैन भनेर छोरालाई सिकाएको कहीँ पाइँदैन। घरको राम्रो कोठा छोरालाई, खाना खान बस्दा सजिलो बस्ने ठाउँ छोरालाई, दुध र घिउको मात्रा पनि धेरै छोरालाई नै। घरबाटै शुरु हुन्छ विभेद प्रत्येक कुरामा।

आजको महँगीको जमानामा श्रीमान श्रीमती दुवैजनाले काम नगरी खर्च धान्नै नसक्ने अवस्था छ। त्यसमाथि काठमाडौंको अस्तव्यस्त जिन्दगी सम्हाल्न त्यति सजिलो छैन। फलतः दुवै जनाले वाहिर काम गर्नुपर्ने हुन्छ। दशदेखि पाँच दुवैले आफ्नो आफ्नो काम गरेकै हुन्छन्। तर कार्यालय समय पहिले र कार्यालय समयभन्दा पछि नि? श्रीमती विहान ४ बजे नै उठेर सरसफाई, भातभान्छा, छोराछोरीको स्कूलको तयारीमा लाग्छिन् भने श्रीमानजी ‍औछ्यानमा लम्पसार परिरहेका हुन्छन् अबेरसम्म। अझ श्रीमतीले वेड टी बनाएर लगेर बोलाउँदासम्म पनि उनिहरुलाई उठ्न गाह्रो हुन्छ। यस्तो लाग्छ की चिया पिईदिएर श्रीमतीमाथि उनिहरुले कुनै कृपा गरिरहेका छन्। एउटै समयमा अफिस जाने र घर फर्कने उनीहरु घरको कामको जिम्मा चाहिँ श्रीमतीको टाउकोमा मात्र थोपर्छन्। यस्तरी की उनी कुनै निर्जिव मेशिन हुन् अनि उनलाई न भोक प्यास लाग्छ न त थकाई नै। त्यति मात्र नभएर कुनै दिन खाना नमिठो भयो अथवा तरकारीमा नुन चर्को भयो भने भातको थाल नै उचालेर फालिदिन र तथानाम गाली गर्न पनि कत्ति बेर लाग्दैन उनिहरुलाई।

यसको मतलब सबै पुरुषहरु यस्तै हुन्छन् भनिएको होइन तर पनि हाम्रो वरिपरि, छरछिमेक सबैतिर यस्ता घटना वग्रेल्ती भेटिन्छन्, प्रशस्तै देखिन्छन्। श्रीमतीले जस्तो सुकै परिस्थितिमा पनि श्रीमानलाई मैले तँ भनेको सुनेको छैन तर श्रीमान तिमीबाट तँ मा झर्न कत्ति पनि बेर लगाउदैनन्। त्यति मात्र नभएर चुल्ठै समातेर ढुन्मुन्याईदिन र अगाडि जे भेटिन्छ त्यही बस्तुले हान्न बेर लगाउदैनन्। एउटा सानो घटना उल्लेख गरिहालौं।  एकजना महिलाले आफ्नो बच्चालाई नजिकैको पसलवाट दुईवटा अण्डा लिएर आउन पठाइन्। बच्चाले ल्याउदै गर्दा अण्डा फुट्न पुग्छ। अनि श्रीमानको प्रतिकृया स्वरुप दुबै फुटेका अण्डा श्रीमतीको टाउकोमा बज्रिन पुग्छ। यस्तो छ हाम्रो समाज। एक अवोध बालकले गरेको सानो गल्तीको सजाय पनि महिलालाई नै दिईन्छ। छोरा छोरी बिग्रिए भने तेरो छोरा छोरी अनि सप्रिए भने मेरा छोराछोरी वास्तविकता यही हो। यी त केही प्रतिनिधि घटना मात्र हुन हाम्रो समाजको। यस्ता अरू थुप्रै घटना हुन्छन्।

 

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • अमेरिकामा तालिम अमेरिकामा तालिम

    (तिब्बतबाट नेपाल आएपछि गोम्पोले पुनः विवाह गरे। सन् २००८ मा पनि मैले उनलाई भेटेको थिएँ। तिब्बती संस्कारमा मृतक व्यक्तिको नाम नभन्ने चलन छ। त्यो कुरा मलाई त्यतिबेलासम्म थाहा थिएन, थाहा भएको भए सोध्ने पनि थिइनँ। तिब्बती संस्कार थाहा पाएपछि मैले तिब्बतीसँग कुरा गर्दा नाम बताउन मिल्ने भए मात्र बताउनु होला भन्ने गरेको छु। गोम्पोले मृतक आमा र छोरीको नाम बताउँदा आँखाभरि आँसु लिएका थिए। मैले उनको पुरानो घाउ कोट्याएर दुःख दिएँ। मेरै कारण टलपलाएको थियो गोम्पोको आँखामा आँसु। क्षमा गर साङ्गे गोम्पो!)

    श्रीभक्त खनाल

  • कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा? कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा?

    म फेरि भन्छु हामी झापाली हुनुभन्दा अघि नेपाली हौं। नेपालको हित हुनसके झापाको पनि हित भइ हाल्छ। तर, हाम्रो सपनाको नेपाल भनेको सबै नेपाली काठमाडौंको भूगोलमा थुप्रने भन्ने होइन। आ-आफ्नो जिल्ला र गाउँ बनाउन दत्तचित्त हुनु भनेको पनि नेपाल बनाउन योगदान गर्नु हो। एक ‘राजनेता’ हुनुको हैसियतमा तपाईँको ब्यक्तित्वले शहरलाई होइन गाउँलाई केन्द्र बनाउन अपिल गर्नुपर्दथ्यो। गाउँको माटोलाई छाडेर शहरको धुलोमा देश खोज्न निरुत्साहित गर्नु पर्दथ्यो। कमरेड आफ्नै पिताजीलाई शोध्नुस् किन उहाँलाई प्रधानमन्त्री छोराको बालुवाटारमा भन्दा झापा गाउँको बालुवा र धुलोको बसाइ उचित लाग्यो?

  • उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन

    मलाई सबैभन्दा बढी आनन्द चराहरू खिच्दा मिल्छ। यिनै चराहरूले मलाई सम्झाइरहन्छन् कि, म उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन। चराहरूले पनि बसाइ सर्छन्। सबै चराहरूको फर्किने ठेगाना हुँदैन। सिमाना नै नभएका चराहरूसँग पनि जीवन संघर्षका कथाहरू छन्। आफूलाई बोकेको डुंगा पल्टिँदा जसरी मर्छन् हरेक दिन शरणार्थीहरू, चराहरू पनि आकाशबाटै फुत्त झर्छन् धर्तीमा आफ्नो जीवनको गती गुमाएर।

    निष्प्रभ सजी

साहित्यपाटी

पाठक विचार

  • राजीनामाले उज्यालियो दाहालको छवि

    लोडसेडिङ अन्त्य, ओबरमा हस्ताक्षर, फास्ट ट्रयाक लगायतका राम्रा काम दाहाल नेतृत्वको सरकारले अघि बढाएको छ। तिनको सह्राना गर्न कन्जुस्याईं गर्न हुँदैन। मुख्य कुरा यदि दाहालको राजीनामाभित्र कुनै भित्री खेलहरु सम्मिलित छैनन् भने उहाँको यो कदम अत्यन्त प्रशंसनीय छ। साथै दाहालले आफ्नो कद उँचो गर्ने अवसर सहर्ष सदुपयोग गर्नुभएको छ। वचनमा ढुक्क बन्न नसकिने मानिस भनेर चिनिने उहाँको छवि उजिल्याएको छ।

    कल्पना भट्टराई

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट