कति फरक किसिमको आन्दोलन

skoda
  • Get News Alerts

नेपालमा अहिले सीमांकनको विषयलाई लिएर आन्दोलन  चलिरहेको छ। यता कोरियामा राष्ट्रपतिको राजीनामा माग्दै २३ लाख मान्छे सडकमा आन्दोलन गरिरहेका छन्।

तर, कोरियामा आन्दोलन नितान्त फरक तरिकाले हुँदोरहेछ। यहाँ मान्छे सडकमा उत्रन शनिबार र आइतबार कुर्दा रहेछन् किनभने त्यो दिन सबैको बिदा हुन्छ। अरू बेला सबै जना आफ्नो काम धन्दामा ब्यस्त हुन्छन्। यहाँ आन्दोलनको नाममा कसैको हक अधिकार हनन् हुदो रहेनछ।

आन्दोलनको नाममा कुनै कल कारखाना संघ संस्था बन्द गर्ने परिपाटी हुँदोरहेनछ। यसरी चलिरहेको काम बन्द गरिदाँ अरूको हक अधिकार हनन तथा देशलाई ठूलो आर्थिक भार पर्न जाने  मानसिकता आन्दोलनकारीमा हुँदो रहेछ।

उनीहरुले देश विकासको लागि उचित नेतृत्व राम्रो भएन भनेर आन्दोलन गरेका हुन्। ढुंगा मुडा बन्द हडताल  गरिदाँ अरुको अधिकार त हनन् हुने हुने देश समेत पछि पर्न जाने हुँदा यो देशको लागि आन्दोल्न नहुने  तर्क आन्दोलनकारीमा हुँदोरहेछ।

२३ लाख मान्छे सडकमा उत्रेर आन्दोलन गरि फर्कदा सडकमा कहि कतै फोहोर देखिदैन। सबभन्न्दा  गजबको पक्ष  भनेको सडकमा आन्दोलन गरिदाँ प्राय साँझको समय शनिबार बेलुका भोलि आइतबार बिदा पर्ने गरि गरिदो रहेछ, यसो गरिँदा  दिउँसो  सडकमा चल्ने सवारी साधन  कुनै अवरोध नहुने भएकाले  आन्दोलनको नाममा सडक बन्द  गर्ने परिपाटी छैन।

बेलुका भएपछि सबैजना आ आफ्नो काम धन्दा सकि हातमा मैन बत्ति बालेर  २३ लाख मान्छे सडकमा उत्रदा साच्चै नै रौनक  देखिन्छ।

यति खेर मलाई नेपालमा सडकबन्द गरी मान्छेनै तर्साउने गरी आतंक  सिर्जना  हुने गरि हातमा राँको लिएर कुद्दै गरेको राँके जुलुसको याद आउँछ। वातावरण  नै खलबलिने गरि कालो  मुस्लो उठ्ने  बिच  बाटोमा  बालेको टायरको याद आउँछ, सार्वजनिक सम्पतिको तोडफोड गरी  ढुङ्गा  मुडा गरेको याद आउँछ अनि सम्झन्छु नेपालमा शान्तिपूर्ण आन्दोलन  भएको  समाचारलाई,  शान्तिपूर्ण आन्दोलन भनेको प्रहरीको कुटाई  नखाइ कोही घाईते नभएको आवस्थालाई भनिदो रहेछ।

देशको आर्थिक पक्ष असर नपर्नेदेखि मानिसको हक अधिकार  नहुनेसम्मको ख्याल गरी गरिने आन्दोलन  पो शान्तिपूर्ण आन्दोलन, ढुङ्गा  मुडा नगरी सवारी साधन अवरोध नगरी गरिने आन्दोलन पो  शान्तिपूर्ण आन्दोलन। 

नेपालमा पनि विभिन्न विषयलाई लिएर विभिन्न समयमा आन्दोलन हुँदै आएका छन्। कुनै जायज माग होला कुनै जायज माग नहोला आफ्नो ठाँउमा छन्। आफ्नो हक अधिकारको लागि  कुनै ठाँउमा भेला भएर शान्तिपूर्ण माग राख्न पाउनु मौलिक अधिकार  हो। तर, आन्दोलनको नाममा अरुको हक आधिकारको ख्याल नगरी  देशलाई आर्थिक व्यय पर्ने गरि उद्योग धन्दा शैक्षिक  संस्था  सवारी साधन  ठप्प पारी गरिने आन्दोलन शान्तिपूर्ण हुन सक्दैन, देशको हितमा हुन सक्दैन।

माग पूरा गर्ने  भन्दैमा सडकमा  मान्छे जम्मा हुँदा आन्दोलनलाई कसरी ब्यवस्थापन  गर्ने, कुन बेला गर्ने के गर्दा देशलाई  आर्थिक ब्यय पर्दैन, कसरी अरुको हक अधिकार सुरक्षित गर्न सकिन्छ?

कपिल्बस्तु ,हाल दक्षिण  कोरिया

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • के हामीलाई हयाण्डसम केटा हेर्न मन लाग्दैन? के हामीलाई हयाण्डसम केटा हेर्न मन लाग्दैन?

    केटा मानिसको डिम्पलको वर्णन किन कसैले गर्न सकेनन्? केटाको गालामा भएको कोठीले म भुतुक्क भएँ भन्ने चर्चा किन कोही नारीवादी साहित्यकारले समते गरेनन्? मलाई थाहा छ यी तमाम मेरा प्रश्नहरुको उत्तर हामी सबैसँग छ। र त्यो उत्तर हो –केटा मानिस हेर्ने पात्र हो र हामी स्त्री जाति हेरिने पात्रका रुपमा समाजमा स्थापित छौं। हेर्ने पात्रले आफूलाई हेर्न चाहेको दृश्य वर्णन गरिदिए पुग्छ तर हेरिने पात्र तदअनुरुप बन्नुपर्छ। हेर्ने पात्रले चाहेको के हो त्यही जस्तो बन्न अभ्यास गर्नुपर्छ, नजानेको भए सिक्नुपर्छ ।

    शितल दाहाल

  • 'म मर्दा एक दिन बिदा हुन्छ हो?' 'म मर्दा एक दिन बिदा हुन्छ हो?'

    साँच्चै, हामी मर्दा कसैलाई केही फरक परेन भने हामी त कोहीसँग रिसाउन वा दु:खी हुन पनि नपाउने रहेछौं। जीवनभरि आशैआशमा बाँच्न बानी परेका हामी मृत्युबाट पनि आस गर्दा रहेछौँ है?

    नवराज पराजुली

  • दन्त्यकथा रिटर्न्स दन्त्यकथा रिटर्न्स

    १५ पाथी मकै किन्न हिँडेको हर्कमान बाटोमा कसैसँग भेटे नबोली हिँड्न सक्दैन। बगरको बाटो एक्लै काट्न दिक्क लागिरहेको बेला एकजना मान्छे आइपुग्छ। तर ऊ मरिकाटे बोल्ने हैन। भाइ, दाइ र हाकिमको सम्बोधनले बोलाउँदा पनि ऊ नबोलेपछि अन्ततः हर्कमान त्यो मान्छेलाई गुरू थाप्न तयार हुन्छ। तर गुरू एकचोटी बोलेको एक रुपियाँ लिने सर्तमा मात्रै बोल्न तयार हुन्छ।

    सौरभ कार्की

साहित्यपाटी

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

  • वृद्धाश्रमको एउटा कथा वृद्धाश्रमको एउटा कथा

    म मेरो जीवनभरिको सपना
    उपहार दिन चाहन्छु तिमीलाई!
    म आज तिमीलाई सुनाउन चाहन्छु यो कथा!
    तिम्रो देश यतिखेर बृद्धाश्रम बनिरहेको छ!
    तिम्रो देशका हरेक घरहरु
    रोइरहेका बृद्धाश्रम बनिरहेका छन् आज!
    तर म तिमीलाई
    मेरो समयको अर्कै कथा सुनाउन चाहन्छु!

    विप्लव ढकाल

  • लुरी केटी लुरी केटी

    काकीले कथा सुनाउँदा ती हजारौँ सेता परीहरुमा ऊ आफूलाई पनि कतै उभ्याउँथी। परीहरुसँगै आकाशबाट सेता हाँसमा चढेर धरतीमा ओर्लन्थी। सेतो फ्रक लगाएर, जादुको छडी बोकेर खिसिक्क हाँस्थी। सँगसँगै काकी पनि हुन्थिन्। आन्टी पनि उस्तै राम्री थिइन्। सेता लुगा लगाउँदा ठयाक्कै परीजस्तै देखिन्थिन्। बेला–बेला काकीले सेता कोट लगाएर सेतो घोडा चढी परीलाई लिन राजकुमार आएको कथा सुनाउँथिन्। यस्तो सुन्दा लुरीलाई बिछट्टै लाज लाग्थ्यो।

    विनिता बराल

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट