coke Skip Ad >>

घर नजाने पत्रकारको दसैं

चुनाव
  • Get News Alerts

 सोमबार, असोज १७ गतेको कुरा हो।

छिमेकी कोठाकी बहिनी सौरभीसँग बसेर टिभि हेर्दै थिएँ।  उनीहरू भोलिपल्ट दशैं मनाउन घर जाने भएकाले तयारी गर्दै थिए।

घरबेटी भाउजू कोठामा पस्नु भयो। दसैंमा घर जाने कुरा चल्न थाल्यो।

'उमाचाहिँ कहिले जाने त घर?' उहाँले सोध्नुभयो।

मैले जवाफ फर्काएँ, 'म जादिनँ जस्तो छ भाउजू।'

'किन नजाने नि?'

'अफिसमा बिदा नमिल्ला जस्तो छ।'

सुशीला भाउजू जोसिँदै भन्नुभयो, “कस्तो खालको के अफिस! त्यस्तो ठूलो दशसैंमा नि घर नजानी रे ! कस्तो आफ्नो घर जान पनि मन नलागेको होला?'

उहाँ यतिमा रोकिनु भएन, 'पोहोर पनि गइनौ क्यारे, तिम्लाइ त जान मनै लाग्दो रहेनछ, के के न जस्तो काम गर्ने।'

मैले प्रतिवाद गर्नै पर्ने भयो, 'भाउजू तपाईंको जस्तो सरकारी मेरो जागिर होइन मेरफ। चाडपर्वमा तपाईंको बिदा भइहाल्छ। तर, चाडवपर्व नै भएपनि समाचार त दिनै पर्‍यो नि। रेडियो टिभि पनि बन्द भयो भने त तपाईंहररुको दसैं पनि खल्लो होला नि त।'

'दसैंमा काम गरेर कमाउन बसेकी तेसो भए?'

मनै अमिलो भयो। मैले बोल्नै सकिनँ अर्को शब्द। नेपाली मिडियमा दसैंमा ड्युटी गरेबापत के नै पो कमाइ हुन्छ र घरै नजानलाई। बाध्यता र कर्तव्यबोधका कारण नै हामी दसैंमा घर जाने चाहना लुकाएर बसेका हुन्छौं।

सौरभीकी सानिमा सुमित्राले भाउजूलाई सम्झाउन् खोज्नुभयो, 'रेडियोमा लाइभ बोलिराख्नुपर्छ त्यही भएर बिदा नमिलेको होला।  गाह्रै हुन्छ नि मिडियामा पनि।'

'कहाँ तेस्तो हुनु, सप्पै रेकर्ड गरेको हुन्छ रे। यिनको त घर जान मन नभएर पो।' भाउजूले उहाँको कुरा पनि पत्याउनु भएन।

गाउँमा मेरो पनि सानो घर छ। परिवार छ। आफन्त छरछिमेक छन्। यी सबैको सम्झना मलाई पनि आउँछ। घर मास्तिर लटरम्म जुनार पाक्न थालेका छन्। बारीमा कोदो, फापर, तिल, गहत, मस्याङ झुलिरहेको छ। खेतमा धान लहलह भएको छ। यो सहर दसैंमा सुनसान हुँदा मेरो गाउँ राजधानीबाट गएका आफन्तले भरिएर रङ्गीचङ्गी भएर गुञ्जिएको छ। लिङ्गे पिङले सजिएको छ यतिबेला मेरो गाउँ।

चाडपर्वमा घर नजाँदा मेरी आमालाई पनि खपिनसक्नु पीर त पर्दो हो। बुबा पनि पहिले पत्रकार भएकाले उहाँलाई सबै कुरा थाहा छ। मनको पीर मनैमा राख्नुहुन्छ। आमालाई पत्रकारको काम कस्तो हुन्छ भनेर सबै थाहा भएकाले धेरै सम्झाउनु पर्दैन ।

पत्रिका केही दिनका लागि बन्द भए पनि त्यसमा काम गर्ने पत्रकारले आफू जस्तो ठाउँमा पुगेपनि समाचार बनाएकै हुन्छ। अनलाइनमा काम गर्ने पत्रकारले जहाँ बसेपनि समाचार बनाइरहेकै हुन्छ। अझ रेडियो र टेलिभिजनमा भने प्रत्यक्ष बोल्नुपर्ने हुन्छ, त्यो पनि घण्टैपिच्छे।

दसैंमा समाचार पनि खास हुँदैनन्, तर समयभरी समाचार त दिनै पर्छ। अरूले मनाएको दसैंको समाचार पढ्दै मन अमिलो बनाउनु पर्छ। त्यसमै रमाउँदै सकिन्छ पत्रकारको दसैं।

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • अमेरिकामा तालिम अमेरिकामा तालिम

    (तिब्बतबाट नेपाल आएपछि गोम्पोले पुनः विवाह गरे। सन् २००८ मा पनि मैले उनलाई भेटेको थिएँ। तिब्बती संस्कारमा मृतक व्यक्तिको नाम नभन्ने चलन छ। त्यो कुरा मलाई त्यतिबेलासम्म थाहा थिएन, थाहा भएको भए सोध्ने पनि थिइनँ। तिब्बती संस्कार थाहा पाएपछि मैले तिब्बतीसँग कुरा गर्दा नाम बताउन मिल्ने भए मात्र बताउनु होला भन्ने गरेको छु। गोम्पोले मृतक आमा र छोरीको नाम बताउँदा आँखाभरि आँसु लिएका थिए। मैले उनको पुरानो घाउ कोट्याएर दुःख दिएँ। मेरै कारण टलपलाएको थियो गोम्पोको आँखामा आँसु। क्षमा गर साङ्गे गोम्पो!)

    श्रीभक्त खनाल

  • कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा? कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा?

    म फेरि भन्छु हामी झापाली हुनुभन्दा अघि नेपाली हौं। नेपालको हित हुनसके झापाको पनि हित भइ हाल्छ। तर, हाम्रो सपनाको नेपाल भनेको सबै नेपाली काठमाडौंको भूगोलमा थुप्रने भन्ने होइन। आ-आफ्नो जिल्ला र गाउँ बनाउन दत्तचित्त हुनु भनेको पनि नेपाल बनाउन योगदान गर्नु हो। एक ‘राजनेता’ हुनुको हैसियतमा तपाईँको ब्यक्तित्वले शहरलाई होइन गाउँलाई केन्द्र बनाउन अपिल गर्नुपर्दथ्यो। गाउँको माटोलाई छाडेर शहरको धुलोमा देश खोज्न निरुत्साहित गर्नु पर्दथ्यो। कमरेड आफ्नै पिताजीलाई शोध्नुस् किन उहाँलाई प्रधानमन्त्री छोराको बालुवाटारमा भन्दा झापा गाउँको बालुवा र धुलोको बसाइ उचित लाग्यो?

  • उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन

    मलाई सबैभन्दा बढी आनन्द चराहरू खिच्दा मिल्छ। यिनै चराहरूले मलाई सम्झाइरहन्छन् कि, म उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन। चराहरूले पनि बसाइ सर्छन्। सबै चराहरूको फर्किने ठेगाना हुँदैन। सिमाना नै नभएका चराहरूसँग पनि जीवन संघर्षका कथाहरू छन्। आफूलाई बोकेको डुंगा पल्टिँदा जसरी मर्छन् हरेक दिन शरणार्थीहरू, चराहरू पनि आकाशबाटै फुत्त झर्छन् धर्तीमा आफ्नो जीवनको गती गुमाएर।

    निष्प्रभ सजी

साहित्यपाटी

पाठक विचार

  • राजीनामाले उज्यालियो दाहालको छवि

    लोडसेडिङ अन्त्य, ओबरमा हस्ताक्षर, फास्ट ट्रयाक लगायतका राम्रा काम दाहाल नेतृत्वको सरकारले अघि बढाएको छ। तिनको सह्राना गर्न कन्जुस्याईं गर्न हुँदैन। मुख्य कुरा यदि दाहालको राजीनामाभित्र कुनै भित्री खेलहरु सम्मिलित छैनन् भने उहाँको यो कदम अत्यन्त प्रशंसनीय छ। साथै दाहालले आफ्नो कद उँचो गर्ने अवसर सहर्ष सदुपयोग गर्नुभएको छ। वचनमा ढुक्क बन्न नसकिने मानिस भनेर चिनिने उहाँको छवि उजिल्याएको छ।

    कल्पना भट्टराई

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट