घर नजाने पत्रकारको दसैं

skoda
  • Get News Alerts

 सोमबार, असोज १७ गतेको कुरा हो।

छिमेकी कोठाकी बहिनी सौरभीसँग बसेर टिभि हेर्दै थिएँ।  उनीहरू भोलिपल्ट दशैं मनाउन घर जाने भएकाले तयारी गर्दै थिए।

घरबेटी भाउजू कोठामा पस्नु भयो। दसैंमा घर जाने कुरा चल्न थाल्यो।

'उमाचाहिँ कहिले जाने त घर?' उहाँले सोध्नुभयो।

मैले जवाफ फर्काएँ, 'म जादिनँ जस्तो छ भाउजू।'

'किन नजाने नि?'

'अफिसमा बिदा नमिल्ला जस्तो छ।'

सुशीला भाउजू जोसिँदै भन्नुभयो, “कस्तो खालको के अफिस! त्यस्तो ठूलो दशसैंमा नि घर नजानी रे ! कस्तो आफ्नो घर जान पनि मन नलागेको होला?'

उहाँ यतिमा रोकिनु भएन, 'पोहोर पनि गइनौ क्यारे, तिम्लाइ त जान मनै लाग्दो रहेनछ, के के न जस्तो काम गर्ने।'

मैले प्रतिवाद गर्नै पर्ने भयो, 'भाउजू तपाईंको जस्तो सरकारी मेरो जागिर होइन मेरफ। चाडपर्वमा तपाईंको बिदा भइहाल्छ। तर, चाडवपर्व नै भएपनि समाचार त दिनै पर्‍यो नि। रेडियो टिभि पनि बन्द भयो भने त तपाईंहररुको दसैं पनि खल्लो होला नि त।'

'दसैंमा काम गरेर कमाउन बसेकी तेसो भए?'

मनै अमिलो भयो। मैले बोल्नै सकिनँ अर्को शब्द। नेपाली मिडियमा दसैंमा ड्युटी गरेबापत के नै पो कमाइ हुन्छ र घरै नजानलाई। बाध्यता र कर्तव्यबोधका कारण नै हामी दसैंमा घर जाने चाहना लुकाएर बसेका हुन्छौं।

सौरभीकी सानिमा सुमित्राले भाउजूलाई सम्झाउन् खोज्नुभयो, 'रेडियोमा लाइभ बोलिराख्नुपर्छ त्यही भएर बिदा नमिलेको होला।  गाह्रै हुन्छ नि मिडियामा पनि।'

'कहाँ तेस्तो हुनु, सप्पै रेकर्ड गरेको हुन्छ रे। यिनको त घर जान मन नभएर पो।' भाउजूले उहाँको कुरा पनि पत्याउनु भएन।

गाउँमा मेरो पनि सानो घर छ। परिवार छ। आफन्त छरछिमेक छन्। यी सबैको सम्झना मलाई पनि आउँछ। घर मास्तिर लटरम्म जुनार पाक्न थालेका छन्। बारीमा कोदो, फापर, तिल, गहत, मस्याङ झुलिरहेको छ। खेतमा धान लहलह भएको छ। यो सहर दसैंमा सुनसान हुँदा मेरो गाउँ राजधानीबाट गएका आफन्तले भरिएर रङ्गीचङ्गी भएर गुञ्जिएको छ। लिङ्गे पिङले सजिएको छ यतिबेला मेरो गाउँ।

चाडपर्वमा घर नजाँदा मेरी आमालाई पनि खपिनसक्नु पीर त पर्दो हो। बुबा पनि पहिले पत्रकार भएकाले उहाँलाई सबै कुरा थाहा छ। मनको पीर मनैमा राख्नुहुन्छ। आमालाई पत्रकारको काम कस्तो हुन्छ भनेर सबै थाहा भएकाले धेरै सम्झाउनु पर्दैन ।

पत्रिका केही दिनका लागि बन्द भए पनि त्यसमा काम गर्ने पत्रकारले आफू जस्तो ठाउँमा पुगेपनि समाचार बनाएकै हुन्छ। अनलाइनमा काम गर्ने पत्रकारले जहाँ बसेपनि समाचार बनाइरहेकै हुन्छ। अझ रेडियो र टेलिभिजनमा भने प्रत्यक्ष बोल्नुपर्ने हुन्छ, त्यो पनि घण्टैपिच्छे।

दसैंमा समाचार पनि खास हुँदैनन्, तर समयभरी समाचार त दिनै पर्छ। अरूले मनाएको दसैंको समाचार पढ्दै मन अमिलो बनाउनु पर्छ। त्यसमै रमाउँदै सकिन्छ पत्रकारको दसैं।

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट