coke Skip Ad >>

मलाई पनि उड्ने रहर छ

चुनाव
  • Get News Alerts

प्रसङ्ग दशैं र तिहार नजिकदै गरेको अवस्थाको हो। हरेक साल दशैं नजिकिँदै गर्दा मनमा अनेक कुरा खेलिरहन्छन्। अनि म आमालाई सोध्ने गर्छु, ‘आमा यसपाली त बाबा दशैंलाई आउनु होला नि है?।’  ‘पैसा कमाउन अलि सक्नुभएको छैन रे छोरी, अनि बिदा पनि मिल्दैन भन्नुहुन्थ्यो, अर्को साल त पक्का आउनुहुन्छ रे बाबा।’

आमाको यस्तो उत्तरको फलस्वरुप मैले निराशता पाउँछु तर पनि मनमा भएको थोरै आशा पोख्दै पुनः म आमालाई प्रश्न गर्छु, ‘आमा अनि दाइ र दिदी नि?’ आमाको उत्तर फेरि दोहोरिन्छ, ‘उनीहरुको पनि छुट्टी मिल्दैन रे।’  

मेरो बुबा र दाइ/दिदी स्वदेश फर्कने आशा खरानी हुनपुग्छ।

मलाई दुःख त त्यतिबेला लाग्छ जब तिहारमा नेपाली दाजुभाइ र दिदीबहिनी निधारमा सप्तरंगी टीका लगाएर बाटोमा हिँडिरहेका हुन्छन् तर दुर्भाग्यबस! आफ्नो निधार खाली हुन्छ।

कहिलेकाही भावनामा डुब्दै गर्दा वरिपरिको कोही साथीलाई सोध्ने गरेको छु, ‘भोलिपर्सी ब्याचलर सक्काए पछि के गर्छौ?’ अधिकांशको उत्तर यही हुन्छ ‘मलाई उड्ने रहर छ। म त विदेश जाने हो।’

यस्तो सुन्ने बित्तिकै मेरो आङ सिरिङ भएर आउँछ अनि मलाई विदेशिएका मेरा बुबा अनि दाजु दिदीको सम्झनाले पिरोलिएकी मेरी आमाको गहभरिको आँसु झलझलि आउँछ।

प्रत्येक वर्ष नेपालबाट अत्यन्तै ठूलो संख्यामा नेपालीहरु विदेशिन्छन्। कसैको रहर हुन्छ भने कसैको बाध्यता। सायद अहिले घरको एउटा सदस्य पनि विदेश नगएको परिवार औंला भाचेरै गन्न सकिन्छ होला। सदस्य विदेशीएका परिवारको वेदना र पीडा सुन्दा सायद थोरैको आखाँबाट आँसु नझर्ला।

परिवारको सदस्य विदेशीदाको पीडा आफूले भोगेकै भएर होला, कसैले ‘तिमीलाई चाहि उड्ने रहर छैन?’ भनेर सोध्दा, म सधैं यस्तो उत्तर दिन्छु ‘मलाई पनि उड्ने त सारै रहर छ तर हवाईजहाजमा होइन, खुल्ला पन्छी सरि पखेटा फिजाएर केवल निलो आकाशमा उड्ने रहर छ।’
 

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • अमेरिकामा तालिम अमेरिकामा तालिम

    (तिब्बतबाट नेपाल आएपछि गोम्पोले पुनः विवाह गरे। सन् २००८ मा पनि मैले उनलाई भेटेको थिएँ। तिब्बती संस्कारमा मृतक व्यक्तिको नाम नभन्ने चलन छ। त्यो कुरा मलाई त्यतिबेलासम्म थाहा थिएन, थाहा भएको भए सोध्ने पनि थिइनँ। तिब्बती संस्कार थाहा पाएपछि मैले तिब्बतीसँग कुरा गर्दा नाम बताउन मिल्ने भए मात्र बताउनु होला भन्ने गरेको छु। गोम्पोले मृतक आमा र छोरीको नाम बताउँदा आँखाभरि आँसु लिएका थिए। मैले उनको पुरानो घाउ कोट्याएर दुःख दिएँ। मेरै कारण टलपलाएको थियो गोम्पोको आँखामा आँसु। क्षमा गर साङ्गे गोम्पो!)

    श्रीभक्त खनाल

  • कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा? कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा?

    म फेरि भन्छु हामी झापाली हुनुभन्दा अघि नेपाली हौं। नेपालको हित हुनसके झापाको पनि हित भइ हाल्छ। तर, हाम्रो सपनाको नेपाल भनेको सबै नेपाली काठमाडौंको भूगोलमा थुप्रने भन्ने होइन। आ-आफ्नो जिल्ला र गाउँ बनाउन दत्तचित्त हुनु भनेको पनि नेपाल बनाउन योगदान गर्नु हो। एक ‘राजनेता’ हुनुको हैसियतमा तपाईँको ब्यक्तित्वले शहरलाई होइन गाउँलाई केन्द्र बनाउन अपिल गर्नुपर्दथ्यो। गाउँको माटोलाई छाडेर शहरको धुलोमा देश खोज्न निरुत्साहित गर्नु पर्दथ्यो। कमरेड आफ्नै पिताजीलाई शोध्नुस् किन उहाँलाई प्रधानमन्त्री छोराको बालुवाटारमा भन्दा झापा गाउँको बालुवा र धुलोको बसाइ उचित लाग्यो?

  • उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन

    मलाई सबैभन्दा बढी आनन्द चराहरू खिच्दा मिल्छ। यिनै चराहरूले मलाई सम्झाइरहन्छन् कि, म उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन। चराहरूले पनि बसाइ सर्छन्। सबै चराहरूको फर्किने ठेगाना हुँदैन। सिमाना नै नभएका चराहरूसँग पनि जीवन संघर्षका कथाहरू छन्। आफूलाई बोकेको डुंगा पल्टिँदा जसरी मर्छन् हरेक दिन शरणार्थीहरू, चराहरू पनि आकाशबाटै फुत्त झर्छन् धर्तीमा आफ्नो जीवनको गती गुमाएर।

    निष्प्रभ सजी

साहित्यपाटी

पाठक विचार

  • राजीनामाले उज्यालियो दाहालको छवि

    लोडसेडिङ अन्त्य, ओबरमा हस्ताक्षर, फास्ट ट्रयाक लगायतका राम्रा काम दाहाल नेतृत्वको सरकारले अघि बढाएको छ। तिनको सह्राना गर्न कन्जुस्याईं गर्न हुँदैन। मुख्य कुरा यदि दाहालको राजीनामाभित्र कुनै भित्री खेलहरु सम्मिलित छैनन् भने उहाँको यो कदम अत्यन्त प्रशंसनीय छ। साथै दाहालले आफ्नो कद उँचो गर्ने अवसर सहर्ष सदुपयोग गर्नुभएको छ। वचनमा ढुक्क बन्न नसकिने मानिस भनेर चिनिने उहाँको छवि उजिल्याएको छ।

    कल्पना भट्टराई

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट