युवाको मन बिसाउने चौतारी ‘मौनता’

  • Get News Alerts

पछिल्लो समय चितवन साहित्यमा निकै उर्बरभूमि बन्दै गइरहेको छ। हुन त यसअघि पनि चितवन साहित्यमा अगाडिनै थियो।

चितवनको साहित्यले मदन पुरस्कार समेत हात पारेका छन्। हालै मात्र प्रकाशित भएको चितवनका कवि सुमन घिमिरेको आख्यान 'मौनताले' पाठकको मौनतालाई तोडिदिएको छ।

पहिले कविताका माध्यमबाट चितवन जन्मिएका कवि सुमन घिमिरे हालै प्रकाशित भएको उनकै आख्यान 'मौनता'ले सफल आख्यानकार का रुपमा देश भरि नै चिनाउन सफल भएको छ ।

देशै भरि उपन्यास 'मौनता'को चर्चा चलि रहँदा आफू 'मौनता'नपढी बस्नै सकिन आख्यानकारकै हातबाट 'मौनता' लिएपछि सरासर घरमा आएर 'मौनता'भित्र पस्न खोजेँ। त्यही रमाएँ, कतै रोएँ अनि कतै माया प्रेम, मिलन , बिछोड़ र त्यो भन्दा पनि आख्यानमा सामाजिक बिषयवस्तुलाई जीवन्त पाएर।

समाज भित्रको मानविय संवेदनालाई सचित्र उतार्ने प्रयास गरेको पाएँ। समाजकै कथा वस्तुको एउटा प्रतिविम्बको रुपमा लिएँ।

गोर्खा पब्लिकेसनले प्रकाशन गरेको 'मौनता'भित्र दुई सय छब्बीस पेज रहे पनि कथा वस्तु निकै चाख लाग्दो भएकै कारण मलाई छोटो लाग्नु स्वाभावि हो। तर  उक्त आख्यान भित्र जे हुनु पर्ने हो त्यो सबै कुरा पनि छ।

फिल्मी तरिकाले सुरू भएको आख्यानमा अर्पणलाई मुख्य पात्रको रुपमा उभ्याएर आइटी सम्बन्धि टेक्नोलोजीको ज्ञान बर्णन गरिएको छ। अर्पण कै माध्यमबाट र समय पैसा र सम्बन्धलाई नचिनेर  आफ्नै कारणले आफैं धोका खाएकी शिला पात्रलाई सवाल र सक्षम बनाउन पनि उत्तिकै ठूलो भूमिका खेलेको छ।

विदेशमा रहेका आफ्ना पतिलाई भ्रममा राखेर आफू आख्यानमा खलनायकका रूपमा रहेको पात्र सुबिनसँग आफ्नो यौवन धन सुम्पिएर धोका पाएकी निरूलाई सुबिनको पन्जाबाट छुटाएर अफिसको सम्पूर्ण जिम्मेवारी बहन गर्न सक्ने बनाउँछ, त्यो भन्दा पनि आफ्नो गल्तीको बोध गर्न सक्नेसम्म बनाउँछ।

समाजमा धेरै थरिका मानिसहरु हुन्छन् कोही सेवामा बिलिन हुन्छन् कोही पैसा र समाजको भड्किलो बाटोमा हिड्ने जाँड, रक्सी खाएर परिवारलाई घर न घाटसम्म पुर्‍याउने पात्र हुन्छन् त्यस्तै यो आख्यान भित्र पनि यो कथालाई आख्यानकारले रानी पात्रको घर समावेश गरेका छन्।

वास्तवमा यहाँ नेर पनि आख्यानकारले वास्तविक कथालाई लिएर पाठकको मन तान्न्ना सफल बनेका छन्, जाँड, रक्सी, जुवाले सम्पत्ति सकिएपछि पैसासँग छोरीलाई सम्झौता गर्ने पुरूष रहेको कुरा यथार्थ चित्रण पनि गरेका छन्।

विदेशमा परेको बाध्यता रहर दुःख र सुखले निम्त्याइएको दुःखलाई चित्रण गरिएको छ भने कतै आख्यानकारले पुरूष पात्रलाई, महेश पात्रको रुपमा उभ्याएर ठूलो र महान बनाउन पनि खोजेका छन्।

उक्त पात्रको माध्यमबाट पुरुषलाई धैर्यवान, सहनशिलता र साहासको प्रतिमूर्तिको रुपमा देखाएका छन्। नारीले आफ्नो चरित्र आफैं हत्या गर्न सक्छे त्यसमा समाज र कुनै पुरुषको दोष बिना नै आफू हदैसम्म पार गर्न सक्छे भन्ने पाठकलाई दिन खोजिएको छ। सोसँगै नारीको मन कुनै दिन परिवर्तन हुन सक्छ गल्तीको महसुस गर्नसक्ने पनि हुन सक्छन् भन्ने कुरा शिला पात्रद्वारा दिन खोजिएको छ।

आख्यान भित्र भिन्न भिन्न कथालाई समेटिएको छ। जहाँ नारीलाई कमजोर सम्झिएर फाइदा लिने पुरूषहरू पनि देखाइएको छ। नारीले चाहेको खण्डमा जस्तो सुकै सामाना गर्न सक्छे भन्ने कुरा उठान गर्न पनि खोजिएको छ। 'मौनता' भित्र पुरूषलाई माथिनै राखे पनि पुरुषका कैयौ कमीकमजोरीलाई औल्याइएको छ।

पुरूषले जस्तो सुकै अवस्थामा पनि आफ्नो जिम्मेवारी बहन गर्न  सक्छ भन्ने कुरा आख्यानका पात्र महेसद्वारा पुष्टी गरेका छन्। नेपालबाट आएकि  एक्ली चेली सम्झेर आफू नखाएरै पढायो र, श्रीमतीसम्म पनि स्वीकार्यो मान इज्जत, पैसा सबै कमाउनेसम्म बनाइदिन्छ पछि उसैबाट तिरस्कृत बन्छ, पाखण्डी बन्छ घृणित बन्दा पनि छोराको भविस्यलाई हेर्दै सम्बन्ध बिच्छेद हुँदासम्म शिलाको जीवन उकासिरहेको हुन्छ।

'मौनता'भित्रको प्रेम प्रसङ्गले आख्यानलाई रोचक बनाएको छ।

अर्पण र रानीको छुट्टिएको प्रेम कहानी पछि फेसबुकको माध्यमबाट समर्पण र मौनतालाई जन्माएर संयोगवस भेट गराउँछन्।

आख्यान बियोगात्मक रुपमा बिट मारेको भए त्यति रोचक नहुने थियो यो आख्यानकारको कला र चलाखीपन पनि हो।

विदेशको कथा जोडिसकेपछि बिदेशमा नेपालीले भोग्नु परेको पिँडाको थोरै प्रसङ्ग बढाएको भए विदेश प्रतिको मोह नेपालीको थोरै कम हुन्थ्यो कि भन्ने मात्र हो।

आख्यानको सुरूमै अर्पण पात्रको माध्यमद्वारा बिदेशमा भन्दा स्वदेशमा धेरै राम्रो छ गर्न सके स्वदेशमा केही गर्न सकिन्छ भन्ने कुरा दर्साए पनि अन्त्यमा अर्पण र रानीलाई आख्यानमा विदेश नै गएको देखाईदिँदा कलिक खल्लो महसुस भएको छ।

बिदेशमा कैयौ नेपाली छन्। जो सुखले भन्दा अभावले बाँचेको र नेपालीले पाएको पीडाहरु धेरै रहेको र विदेशभन्दा स्वदेश नै ठीक रहेको आफ्नो मातृभूमि प्यारो हुने कुरा देखाएर रानी र अर्पणलाई नेपालमै रोक्न सक्नुपर्थ्यो। आख्यानमा नारीलाई निकै गिराएको देखिन्छ शिलापात्रका माध्यम द्वारा त्यो पनि अलिकति कम गरेको भए हुन्थ्यो। जे होस् गल्तीको महसुस भने गराएको छ आख्यानले।

वास्तवमा ‘मौनता’ निकै रोचक घतलाग्दो आख्यान छ समाजमा रहेका बिकृति,विदेशप्रतिको मोह बिदेशमा भोगेको जीवनशैली माया,प्रेम,मिलन, बिछोडको आदि ब्याख्या गरिएको छ ।

रामकृष्ण अनायास

कविडाँडा

[email protected]

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मुस्कान मिठो मिर्साको! मुस्कान मिठो मिर्साको!

    बिहान उठ्दा अन्नपूर्ण २ र ४ मुस्कराईरहेको थियो। करिब १५ मिनेटको बाटोमा रहेको भूमेथान(१६२० मि.) गयौ। जहाँबाट मिर्सा गाउ साह्रै सुन्दर देखियो। फर्किदा भेडी गोठ हुँदै गाउँ पुग्दा चिया र नास्ता तयार थियो। आमा समुहले बिदाई गर्नु भयो, हामी भने मिर्साको मिठो मुस्कान सम्झिदै ओरालो लाग्यौ।

    शुरेन्द्र राना

  • चक्मकाउँदै गरेको जैदी चक्मकाउँदै गरेको जैदी

    संसारले नयाँनयाँ आकार लिइरहेको बेला हाम्रा गाउँघरहरु किन अझँ पछि छन्, किन पछि पारिए? हाम्रा नेताहरुमा किन देश विकास गनुपर्छ भन्ने सोच पलाएन? आदि–आदि कुराले मलाई गाउँ पुग्दा पिरोल्छ। यस्ता अनेकन जिज्ञासा मलाई गाउँघरहरु डुल्दा हुन्छ। हाम्रा गाउँघरहरुलाई हामी बिर्सियौं भने, हामी कहिल्यै अगाडि बढ्न सक्दैनौँ। कारण, हामी सबैको अस्तित्व गाउँसँग जोडिएको छ भन्ने लाग्छ।

    आरके अदिप्त गिरी

  • सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष

    नेपालमै पहिलो पटक पत्रकारिता तथा आमसञ्चार विषयमा स्नातकोत्तर तह सञ्चालन गरी विद्यमान् पत्रकारिता शिक्षामा आमुल परिवर्तन गर्ने उद्धेश्यल २०५७ सालमा कलेज अफ जर्नालिजम् एण्ड मास कम्युनिकेसन (सिजेएमसी) स्थापना भएको हो। त्रिभुवन विश्वविद्यालयले २२ वर्षदेखि पत्रकारिता विषयमा स्नातक तह सञ्चालन गरिरहेको तर स्नातकोत्तर तह सुरु गर्न नसकेको अवस्थामा सिजेएमसीले काठमाडौंको धापासीबाट तीन कोठा भाडामा लिएर सुरु गर्नु आफैंमा चुनौतीपूर्ण थियो। २०५८ साल पुष २७ गते वरिष्ठ पत्रकार भारतदत्त कोइराला, प्राध्यापक र सिजेएमसीका विद्यार्थीबाट सामूहिकरूपमा कलेजको उद्धघाटन भएको थियो।

    डा. मञ्जुश्री मिश्र

साहित्यपाटी

  • शालिकहरुको उपत्यका शालिकहरुको उपत्यका

    गुँरासका रिफ्लेटहरु परेको मेरा आँखालाई
    सहरको श्मशानतिर डोहो¥याउँदा,
    आँखिभौंलाई घरको ढोकामा झुन्ड्याएर
    काँपेको अँगालाले मलाई बेस्सरी
    कसेकी थिइन् आमैले–
    शालिकहरुको उपत्यका किचकन्याहरुको हो भनेर,
    तर, मैले मानेन।

    दीलिप कुँवर

  • माछो माछो भ्यागुतो माछो माछो भ्यागुतो

    ‘उसको अर्थात् यो मुसहरी टोलको अर्थात् उनीहरु जस्ता श्रमजीवीहरुको समस्या कसले हेर्छ त?’ घुरको धुवाँले पिरो हुँदै गएको आँखा मिच्दै ऊ फेरी पनि घोरियो–‘रोजी– रोटीको समस्या कसले टार्न सक्छ? नन्दन रायले वा माधोबाबुले वा शर्माजीले वा अरु? ’अहँ। फलाना थोक गर्छु, तिलाना थोक गर्छु भन्नेहरु नजितुञ्जेल मात्रै डिङ हाक्ने हुन्, जितिसकेपछि त उल्टो लोप्पा ख्वाँउछन्। माछो, माछो भ्यागुतो!

    इस्माली

  • दुध चिया दुध चिया

    कसैको  अलिकति गाली र नमिठो  वचन सहने क्षमता नभएको मलाई उसले सिधै मुर्ख भनिदिई। परिचय नै भएको छैन सिधै इडियट भन्छ, कस्ती केटी हो? सोचेर तलदेखि माथिसम्म उसलाई हेरें। सर्ट, पाइन्ट र कोट लगाएकी ऊ निकै भद्र देखिन्थी। 

    भानुभक्त

पाठक विचार

  • विकासको नाम जपी, माछो-माछो भ्यागुता बनाए

    हेर हाम्रा नेताले, आफैंलाई भुइ-फुट्टा बनाए। बिखन्डनको बाटो रोजी, न यता न उता बनाए ।   अनेकौ वाद तन्त्र भनी सधै जनता झुक्याइरहे, विकासको नाम जपी, ...

    डा. रबिन खड्का

  • हामी मधेसीबाट कहिले नेपाली हुने?

    lsquo;ल् उठनुस तपाईहरु, आ–आफनो झोलाहरु चेकजाच गराउनुहोस्’, यसरी जोडले आएको एक्कासी आवाजले म झस्केर उठेँ। उठेर देख्दा भर्खर हेटौडा, मकवानप...

    सुशीलकुमार साह

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट