भगवान! बरु मलाई पाप लागोस्

skoda
  • Get News Alerts

सानो छदाँ केही नराम्रो काम गर्न लाग्दा सतर्क गराउन हरेक कुरासँग जोडेर पाप लाग्छ, यसो गर्न हुन्न भनेर सम्झाउनु हुन्थ्यो आमाले। हो त्यही पाप लाग्छ भन्ने डरले पनि कति गल्तीहरु गरिएन होला आजसम्म आइपुग्दा। तर, आज आएर स्मरण गर्छु ती बच्चा बेलाका घटनाहरु।
 
एक दिन मेरी साथीको दिदी बिरामी हुनुहुन्थ्यो। उहाँलाई पेट दुखेको रे भन्दै थिइन् साथीले। हामी खेल्दै थियौं। आगनमा अचानक भित्रबाट आवाज आयो ‘तँलाई भान्सामा नजा भनेको होइनरु भित्र बुबा भात खाँदै हुनुहुन्छ देख्दिनस्रु बुबालाई त के केही खानेकुरा पनि छुन हुन्न तैंलेरु तैले जान्ने हुनु परेको छैन। यहाँ बाहिर भुइँमा बस् म त्यही भात ल्याइदिन्छु।
 
पूजा कोठातिर त जाँदै नजानू देउताले सराप्छन्। पाप लाग्छ त्यसो गर्नु हुन्न।’ त्यस दिन मनमनै सोचिरहें यिनीहरुकी कस्ती आमा बिरामी भएका बेला पनि कसैले गाली गर्छन् भनेर। बाहिर राखेर भुइँमा बसाएर भात दिन्छन्। अनि अझ झन् देउतालाई सम्झिँदा पनि पाप लाग्छ रे। हिजोसम्म त्यही पानी चढाएर पूजा गर्दा खुसी हुने भगवानले आज चैं किन सराप्नुरु पछि बुझें उहाँलाई महिनावारी भएको रहेछ।
 
हाम्रो देशको पश्चिमी भेगमा छाउपडी प्रथाको व्यापकता अझै पनि छ। दिदीबहिनीहरु महिनावारीको समयमा छाउमा कष्टकर दिन काट्न बाध्य छन्। छाउमा बस्दा के कस्ता शारीरिक तथा मानसिक समस्या भोग्नु पर्छ भनेर त भनिरहनु नपर्ला। तर, समग्रमा के मुलुकका अन्य भेग चाहिँ यस्ता प्रथाहरुबाट अछुतो छन् तरु छाउपडी एउटा नाम मात्र फरक हो। महिनावारीको बहानामा महिलाले भोग्ने कठिनाइहरु तिनै हुन्। मात्र अवस्था वा आचरण फेरिएको होला। महिनावारी हुँदा छोरीले छोएको पानी चल्दैन, भान्सा चल्दैन, ओछ्यान चल्दैन, घरभित्रै एक्लिन्छ मान्छे अनि भोक लाग्दा आफैंले छोएको खानेकुरा नचलेर छिमेकी गुहार्नुपर्ने अवस्था पश्चिमी भेगमा मात्र हैन, सबैतिर छ। 
 
महिनावारी एउटा शारीरिक, प्राकृतिक प्रक्रिया हो, जुन चक्रबिना कोही आमा बन्न सक्दैनन् र यो कुनै नौलो विषय पनि हैन। यही क्रममा महिलाले शारीरिक रुपमा पाउने पीडा त छँदै छ, त्यसमाथि अझै पीडा थपेको छ हामीले मान्ने अन्धविश्वासले।
 
घाममा हिँड्दा शरीरबाट आउने पसिना, रुघा लागेको बेला नाकबाट बग्ने पानीभन्दा फरक लाग्दैन महिनावारी हुँदा बग्ने रगत। भलै यसको महत्व कैयौँ गुणा बढी छ अनि पीडा पनि ज्यादा। जुन न त रोकेर रोक्न सकिन्छ, न त नकार्न नै सकिन्छ। तर, यसमा के त्यस्तो कारण छ जसले महिलाको शरीरलाई अछुतो बनाइदिन्छरु पानी नचल्ने बनाइदिन्छरु खानेकुरा नचल्ने बनाइदिन्छरु आफ्नै शरीरले छोएको नचल्ने बनाइदिन्छरु आफूले पुज्ने देउता नचल्ने बनाइदिन्छरु अहँ, म तयार छैन आफूले आफैंलाई अछुतो मान्न। 
 
महिनावारी हुँदा लामा साथीहरु गुम्बा गएर पूजा गर्छन्, यशु मान्ने क्रिश्चियन साथीहरु चर्च जान्छन्। अनि हामीलाई चाहिँ किन पाप लाग्नेरु आफूले आफैंलाई अछुतो मानेर खानेबेलामा पनि अरुको आस किन गर्नु पर्नेरु जवाफबिनाका प्रश्नहरु हुन् यी। मैले प्रकृतिले दिएको उपहारलाई नकार्न सक्दिनँ अनि मैले भगवानप्रतिको विश्वासलाई यति सानो सोचमा सीमित गर्न सक्दिनँ। म आत्मादेखि देउता मान्छु, मेरो शरीरमा हुने परिवर्तनलाई आधार बनाएर मप्रति हुने कृपा फरक पर्छ भने मलाई स्वीकार छ र मलाई कुनै आपत्ति छैन।
                                     
 

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट