coke Skip Ad >>

भगवान! बरु मलाई पाप लागोस्

चुनाव
  • Get News Alerts

सानो छदाँ केही नराम्रो काम गर्न लाग्दा सतर्क गराउन हरेक कुरासँग जोडेर पाप लाग्छ, यसो गर्न हुन्न भनेर सम्झाउनु हुन्थ्यो आमाले। हो त्यही पाप लाग्छ भन्ने डरले पनि कति गल्तीहरु गरिएन होला आजसम्म आइपुग्दा। तर, आज आएर स्मरण गर्छु ती बच्चा बेलाका घटनाहरु।
 
एक दिन मेरी साथीको दिदी बिरामी हुनुहुन्थ्यो। उहाँलाई पेट दुखेको रे भन्दै थिइन् साथीले। हामी खेल्दै थियौं। आगनमा अचानक भित्रबाट आवाज आयो ‘तँलाई भान्सामा नजा भनेको होइनरु भित्र बुबा भात खाँदै हुनुहुन्छ देख्दिनस्रु बुबालाई त के केही खानेकुरा पनि छुन हुन्न तैंलेरु तैले जान्ने हुनु परेको छैन। यहाँ बाहिर भुइँमा बस् म त्यही भात ल्याइदिन्छु।
 
पूजा कोठातिर त जाँदै नजानू देउताले सराप्छन्। पाप लाग्छ त्यसो गर्नु हुन्न।’ त्यस दिन मनमनै सोचिरहें यिनीहरुकी कस्ती आमा बिरामी भएका बेला पनि कसैले गाली गर्छन् भनेर। बाहिर राखेर भुइँमा बसाएर भात दिन्छन्। अनि अझ झन् देउतालाई सम्झिँदा पनि पाप लाग्छ रे। हिजोसम्म त्यही पानी चढाएर पूजा गर्दा खुसी हुने भगवानले आज चैं किन सराप्नुरु पछि बुझें उहाँलाई महिनावारी भएको रहेछ।
 
हाम्रो देशको पश्चिमी भेगमा छाउपडी प्रथाको व्यापकता अझै पनि छ। दिदीबहिनीहरु महिनावारीको समयमा छाउमा कष्टकर दिन काट्न बाध्य छन्। छाउमा बस्दा के कस्ता शारीरिक तथा मानसिक समस्या भोग्नु पर्छ भनेर त भनिरहनु नपर्ला। तर, समग्रमा के मुलुकका अन्य भेग चाहिँ यस्ता प्रथाहरुबाट अछुतो छन् तरु छाउपडी एउटा नाम मात्र फरक हो। महिनावारीको बहानामा महिलाले भोग्ने कठिनाइहरु तिनै हुन्। मात्र अवस्था वा आचरण फेरिएको होला। महिनावारी हुँदा छोरीले छोएको पानी चल्दैन, भान्सा चल्दैन, ओछ्यान चल्दैन, घरभित्रै एक्लिन्छ मान्छे अनि भोक लाग्दा आफैंले छोएको खानेकुरा नचलेर छिमेकी गुहार्नुपर्ने अवस्था पश्चिमी भेगमा मात्र हैन, सबैतिर छ। 
 
महिनावारी एउटा शारीरिक, प्राकृतिक प्रक्रिया हो, जुन चक्रबिना कोही आमा बन्न सक्दैनन् र यो कुनै नौलो विषय पनि हैन। यही क्रममा महिलाले शारीरिक रुपमा पाउने पीडा त छँदै छ, त्यसमाथि अझै पीडा थपेको छ हामीले मान्ने अन्धविश्वासले।
 
घाममा हिँड्दा शरीरबाट आउने पसिना, रुघा लागेको बेला नाकबाट बग्ने पानीभन्दा फरक लाग्दैन महिनावारी हुँदा बग्ने रगत। भलै यसको महत्व कैयौँ गुणा बढी छ अनि पीडा पनि ज्यादा। जुन न त रोकेर रोक्न सकिन्छ, न त नकार्न नै सकिन्छ। तर, यसमा के त्यस्तो कारण छ जसले महिलाको शरीरलाई अछुतो बनाइदिन्छरु पानी नचल्ने बनाइदिन्छरु खानेकुरा नचल्ने बनाइदिन्छरु आफ्नै शरीरले छोएको नचल्ने बनाइदिन्छरु आफूले पुज्ने देउता नचल्ने बनाइदिन्छरु अहँ, म तयार छैन आफूले आफैंलाई अछुतो मान्न। 
 
महिनावारी हुँदा लामा साथीहरु गुम्बा गएर पूजा गर्छन्, यशु मान्ने क्रिश्चियन साथीहरु चर्च जान्छन्। अनि हामीलाई चाहिँ किन पाप लाग्नेरु आफूले आफैंलाई अछुतो मानेर खानेबेलामा पनि अरुको आस किन गर्नु पर्नेरु जवाफबिनाका प्रश्नहरु हुन् यी। मैले प्रकृतिले दिएको उपहारलाई नकार्न सक्दिनँ अनि मैले भगवानप्रतिको विश्वासलाई यति सानो सोचमा सीमित गर्न सक्दिनँ। म आत्मादेखि देउता मान्छु, मेरो शरीरमा हुने परिवर्तनलाई आधार बनाएर मप्रति हुने कृपा फरक पर्छ भने मलाई स्वीकार छ र मलाई कुनै आपत्ति छैन।
                                     
 

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • अमेरिकामा तालिम अमेरिकामा तालिम

    (तिब्बतबाट नेपाल आएपछि गोम्पोले पुनः विवाह गरे। सन् २००८ मा पनि मैले उनलाई भेटेको थिएँ। तिब्बती संस्कारमा मृतक व्यक्तिको नाम नभन्ने चलन छ। त्यो कुरा मलाई त्यतिबेलासम्म थाहा थिएन, थाहा भएको भए सोध्ने पनि थिइनँ। तिब्बती संस्कार थाहा पाएपछि मैले तिब्बतीसँग कुरा गर्दा नाम बताउन मिल्ने भए मात्र बताउनु होला भन्ने गरेको छु। गोम्पोले मृतक आमा र छोरीको नाम बताउँदा आँखाभरि आँसु लिएका थिए। मैले उनको पुरानो घाउ कोट्याएर दुःख दिएँ। मेरै कारण टलपलाएको थियो गोम्पोको आँखामा आँसु। क्षमा गर साङ्गे गोम्पो!)

    श्रीभक्त खनाल

  • कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा? कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा?

    म फेरि भन्छु हामी झापाली हुनुभन्दा अघि नेपाली हौं। नेपालको हित हुनसके झापाको पनि हित भइ हाल्छ। तर, हाम्रो सपनाको नेपाल भनेको सबै नेपाली काठमाडौंको भूगोलमा थुप्रने भन्ने होइन। आ-आफ्नो जिल्ला र गाउँ बनाउन दत्तचित्त हुनु भनेको पनि नेपाल बनाउन योगदान गर्नु हो। एक ‘राजनेता’ हुनुको हैसियतमा तपाईँको ब्यक्तित्वले शहरलाई होइन गाउँलाई केन्द्र बनाउन अपिल गर्नुपर्दथ्यो। गाउँको माटोलाई छाडेर शहरको धुलोमा देश खोज्न निरुत्साहित गर्नु पर्दथ्यो। कमरेड आफ्नै पिताजीलाई शोध्नुस् किन उहाँलाई प्रधानमन्त्री छोराको बालुवाटारमा भन्दा झापा गाउँको बालुवा र धुलोको बसाइ उचित लाग्यो?

  • उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन

    मलाई सबैभन्दा बढी आनन्द चराहरू खिच्दा मिल्छ। यिनै चराहरूले मलाई सम्झाइरहन्छन् कि, म उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन। चराहरूले पनि बसाइ सर्छन्। सबै चराहरूको फर्किने ठेगाना हुँदैन। सिमाना नै नभएका चराहरूसँग पनि जीवन संघर्षका कथाहरू छन्। आफूलाई बोकेको डुंगा पल्टिँदा जसरी मर्छन् हरेक दिन शरणार्थीहरू, चराहरू पनि आकाशबाटै फुत्त झर्छन् धर्तीमा आफ्नो जीवनको गती गुमाएर।

    निष्प्रभ सजी

साहित्यपाटी

पाठक विचार

  • राजीनामाले उज्यालियो दाहालको छवि

    लोडसेडिङ अन्त्य, ओबरमा हस्ताक्षर, फास्ट ट्रयाक लगायतका राम्रा काम दाहाल नेतृत्वको सरकारले अघि बढाएको छ। तिनको सह्राना गर्न कन्जुस्याईं गर्न हुँदैन। मुख्य कुरा यदि दाहालको राजीनामाभित्र कुनै भित्री खेलहरु सम्मिलित छैनन् भने उहाँको यो कदम अत्यन्त प्रशंसनीय छ। साथै दाहालले आफ्नो कद उँचो गर्ने अवसर सहर्ष सदुपयोग गर्नुभएको छ। वचनमा ढुक्क बन्न नसकिने मानिस भनेर चिनिने उहाँको छवि उजिल्याएको छ।

    कल्पना भट्टराई

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट