भगवान! बरु मलाई पाप लागोस्

  • Get News Alerts

सानो छदाँ केही नराम्रो काम गर्न लाग्दा सतर्क गराउन हरेक कुरासँग जोडेर पाप लाग्छ, यसो गर्न हुन्न भनेर सम्झाउनु हुन्थ्यो आमाले। हो त्यही पाप लाग्छ भन्ने डरले पनि कति गल्तीहरु गरिएन होला आजसम्म आइपुग्दा। तर, आज आएर स्मरण गर्छु ती बच्चा बेलाका घटनाहरु।
 
एक दिन मेरी साथीको दिदी बिरामी हुनुहुन्थ्यो। उहाँलाई पेट दुखेको रे भन्दै थिइन् साथीले। हामी खेल्दै थियौं। आगनमा अचानक भित्रबाट आवाज आयो ‘तँलाई भान्सामा नजा भनेको होइनरु भित्र बुबा भात खाँदै हुनुहुन्छ देख्दिनस्रु बुबालाई त के केही खानेकुरा पनि छुन हुन्न तैंलेरु तैले जान्ने हुनु परेको छैन। यहाँ बाहिर भुइँमा बस् म त्यही भात ल्याइदिन्छु।
 
पूजा कोठातिर त जाँदै नजानू देउताले सराप्छन्। पाप लाग्छ त्यसो गर्नु हुन्न।’ त्यस दिन मनमनै सोचिरहें यिनीहरुकी कस्ती आमा बिरामी भएका बेला पनि कसैले गाली गर्छन् भनेर। बाहिर राखेर भुइँमा बसाएर भात दिन्छन्। अनि अझ झन् देउतालाई सम्झिँदा पनि पाप लाग्छ रे। हिजोसम्म त्यही पानी चढाएर पूजा गर्दा खुसी हुने भगवानले आज चैं किन सराप्नुरु पछि बुझें उहाँलाई महिनावारी भएको रहेछ।
 
हाम्रो देशको पश्चिमी भेगमा छाउपडी प्रथाको व्यापकता अझै पनि छ। दिदीबहिनीहरु महिनावारीको समयमा छाउमा कष्टकर दिन काट्न बाध्य छन्। छाउमा बस्दा के कस्ता शारीरिक तथा मानसिक समस्या भोग्नु पर्छ भनेर त भनिरहनु नपर्ला। तर, समग्रमा के मुलुकका अन्य भेग चाहिँ यस्ता प्रथाहरुबाट अछुतो छन् तरु छाउपडी एउटा नाम मात्र फरक हो। महिनावारीको बहानामा महिलाले भोग्ने कठिनाइहरु तिनै हुन्। मात्र अवस्था वा आचरण फेरिएको होला। महिनावारी हुँदा छोरीले छोएको पानी चल्दैन, भान्सा चल्दैन, ओछ्यान चल्दैन, घरभित्रै एक्लिन्छ मान्छे अनि भोक लाग्दा आफैंले छोएको खानेकुरा नचलेर छिमेकी गुहार्नुपर्ने अवस्था पश्चिमी भेगमा मात्र हैन, सबैतिर छ। 
 
महिनावारी एउटा शारीरिक, प्राकृतिक प्रक्रिया हो, जुन चक्रबिना कोही आमा बन्न सक्दैनन् र यो कुनै नौलो विषय पनि हैन। यही क्रममा महिलाले शारीरिक रुपमा पाउने पीडा त छँदै छ, त्यसमाथि अझै पीडा थपेको छ हामीले मान्ने अन्धविश्वासले।
 
घाममा हिँड्दा शरीरबाट आउने पसिना, रुघा लागेको बेला नाकबाट बग्ने पानीभन्दा फरक लाग्दैन महिनावारी हुँदा बग्ने रगत। भलै यसको महत्व कैयौँ गुणा बढी छ अनि पीडा पनि ज्यादा। जुन न त रोकेर रोक्न सकिन्छ, न त नकार्न नै सकिन्छ। तर, यसमा के त्यस्तो कारण छ जसले महिलाको शरीरलाई अछुतो बनाइदिन्छरु पानी नचल्ने बनाइदिन्छरु खानेकुरा नचल्ने बनाइदिन्छरु आफ्नै शरीरले छोएको नचल्ने बनाइदिन्छरु आफूले पुज्ने देउता नचल्ने बनाइदिन्छरु अहँ, म तयार छैन आफूले आफैंलाई अछुतो मान्न। 
 
महिनावारी हुँदा लामा साथीहरु गुम्बा गएर पूजा गर्छन्, यशु मान्ने क्रिश्चियन साथीहरु चर्च जान्छन्। अनि हामीलाई चाहिँ किन पाप लाग्नेरु आफूले आफैंलाई अछुतो मानेर खानेबेलामा पनि अरुको आस किन गर्नु पर्नेरु जवाफबिनाका प्रश्नहरु हुन् यी। मैले प्रकृतिले दिएको उपहारलाई नकार्न सक्दिनँ अनि मैले भगवानप्रतिको विश्वासलाई यति सानो सोचमा सीमित गर्न सक्दिनँ। म आत्मादेखि देउता मान्छु, मेरो शरीरमा हुने परिवर्तनलाई आधार बनाएर मप्रति हुने कृपा फरक पर्छ भने मलाई स्वीकार छ र मलाई कुनै आपत्ति छैन।
                                     
 

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मुस्कान मिठो मिर्साको! मुस्कान मिठो मिर्साको!

    बिहान उठ्दा अन्नपूर्ण २ र ४ मुस्कराईरहेको थियो। करिब १५ मिनेटको बाटोमा रहेको भूमेथान(१६२० मि.) गयौ। जहाँबाट मिर्सा गाउ साह्रै सुन्दर देखियो। फर्किदा भेडी गोठ हुँदै गाउँ पुग्दा चिया र नास्ता तयार थियो। आमा समुहले बिदाई गर्नु भयो, हामी भने मिर्साको मिठो मुस्कान सम्झिदै ओरालो लाग्यौ।

    शुरेन्द्र राना

  • चक्मकाउँदै गरेको जैदी चक्मकाउँदै गरेको जैदी

    संसारले नयाँनयाँ आकार लिइरहेको बेला हाम्रा गाउँघरहरु किन अझँ पछि छन्, किन पछि पारिए? हाम्रा नेताहरुमा किन देश विकास गनुपर्छ भन्ने सोच पलाएन? आदि–आदि कुराले मलाई गाउँ पुग्दा पिरोल्छ। यस्ता अनेकन जिज्ञासा मलाई गाउँघरहरु डुल्दा हुन्छ। हाम्रा गाउँघरहरुलाई हामी बिर्सियौं भने, हामी कहिल्यै अगाडि बढ्न सक्दैनौँ। कारण, हामी सबैको अस्तित्व गाउँसँग जोडिएको छ भन्ने लाग्छ।

    आरके अदिप्त गिरी

  • सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष

    नेपालमै पहिलो पटक पत्रकारिता तथा आमसञ्चार विषयमा स्नातकोत्तर तह सञ्चालन गरी विद्यमान् पत्रकारिता शिक्षामा आमुल परिवर्तन गर्ने उद्धेश्यल २०५७ सालमा कलेज अफ जर्नालिजम् एण्ड मास कम्युनिकेसन (सिजेएमसी) स्थापना भएको हो। त्रिभुवन विश्वविद्यालयले २२ वर्षदेखि पत्रकारिता विषयमा स्नातक तह सञ्चालन गरिरहेको तर स्नातकोत्तर तह सुरु गर्न नसकेको अवस्थामा सिजेएमसीले काठमाडौंको धापासीबाट तीन कोठा भाडामा लिएर सुरु गर्नु आफैंमा चुनौतीपूर्ण थियो। २०५८ साल पुष २७ गते वरिष्ठ पत्रकार भारतदत्त कोइराला, प्राध्यापक र सिजेएमसीका विद्यार्थीबाट सामूहिकरूपमा कलेजको उद्धघाटन भएको थियो।

    डा. मञ्जुश्री मिश्र

साहित्यपाटी

  • शालिकहरुको उपत्यका शालिकहरुको उपत्यका

    गुँरासका रिफ्लेटहरु परेको मेरा आँखालाई
    सहरको श्मशानतिर डोहो¥याउँदा,
    आँखिभौंलाई घरको ढोकामा झुन्ड्याएर
    काँपेको अँगालाले मलाई बेस्सरी
    कसेकी थिइन् आमैले–
    शालिकहरुको उपत्यका किचकन्याहरुको हो भनेर,
    तर, मैले मानेन।

    दीलिप कुँवर

  • माछो माछो भ्यागुतो माछो माछो भ्यागुतो

    ‘उसको अर्थात् यो मुसहरी टोलको अर्थात् उनीहरु जस्ता श्रमजीवीहरुको समस्या कसले हेर्छ त?’ घुरको धुवाँले पिरो हुँदै गएको आँखा मिच्दै ऊ फेरी पनि घोरियो–‘रोजी– रोटीको समस्या कसले टार्न सक्छ? नन्दन रायले वा माधोबाबुले वा शर्माजीले वा अरु? ’अहँ। फलाना थोक गर्छु, तिलाना थोक गर्छु भन्नेहरु नजितुञ्जेल मात्रै डिङ हाक्ने हुन्, जितिसकेपछि त उल्टो लोप्पा ख्वाँउछन्। माछो, माछो भ्यागुतो!

    इस्माली

  • दुध चिया दुध चिया

    कसैको  अलिकति गाली र नमिठो  वचन सहने क्षमता नभएको मलाई उसले सिधै मुर्ख भनिदिई। परिचय नै भएको छैन सिधै इडियट भन्छ, कस्ती केटी हो? सोचेर तलदेखि माथिसम्म उसलाई हेरें। सर्ट, पाइन्ट र कोट लगाएकी ऊ निकै भद्र देखिन्थी। 

    भानुभक्त

पाठक विचार

  • विकासको नाम जपी, माछो-माछो भ्यागुता बनाए

    हेर हाम्रा नेताले, आफैंलाई भुइ-फुट्टा बनाए। बिखन्डनको बाटो रोजी, न यता न उता बनाए ।   अनेकौ वाद तन्त्र भनी सधै जनता झुक्याइरहे, विकासको नाम जपी, ...

    डा. रबिन खड्का

  • हामी मधेसीबाट कहिले नेपाली हुने?

    lsquo;ल् उठनुस तपाईहरु, आ–आफनो झोलाहरु चेकजाच गराउनुहोस्’, यसरी जोडले आएको एक्कासी आवाजले म झस्केर उठेँ। उठेर देख्दा भर्खर हेटौडा, मकवानप...

    सुशीलकुमार साह

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट