केकीको डिग्री र मिसेल ओबामाको भाषण

skoda
  • Get News Alerts

गएको साता ह्यात रिजेन्सीमा भएको दीक्षान्त समारोहमा गुञ्जिएकी नायिका केकी अधिकारी र फिलाडेल्फियामा  गुञ्जिएकी मिसेल ओबामाले नेपालका सामाजिक सञ्जालदेखि लिएर न्युजपोर्टल, छापामा मनग्य स्थान पाए। शून्यबाट शुरु गरेर अन्त सम्म पुग्ने साहस गुमाएकी छैन भनेर अधिकारीले दाबी गरिरहँदा फिलाडेल्फियामा मिसेल ओबामाले अमेरिकी डेमोक्रेटिक नेसनल कन्भेसनलाई सम्बोधन गर्दै हिलारी क्लिनटनले आफ्ना २ छोरीहरु र अमेरिकाका सम्पूर्ण बालबालिकालाई अमेरिकाको राष्ट्रपति महिला बन्न सक्छ भन्ने सम्भाबना देखाएको उल्लेख गरिन्।
 
राजनितीक विश्लेषकबाट पनि प्रशंसा बटुलेको मिसेल ओबामाको सो भाषणलाई डेमोक्र्याटिक नेसनल कन्भेसनको ऐतिहासिक भाषण भनेको छ। भाषणपछि द न्यूर्योक डेली न्युजले तत्कालै आफ्नो कभर परिवर्तन गरेर  ‘द लेडी इज हर च्याप’ भन्दै मिसेलको तस्बिर प्रकाशन गरेको थियो।
 
यता नायिका अधिकारीले उपराष्ट्रपति नन्दबहादुर पुनको हातबाट स्नातकोत्तर तहको प्रमाणपत्र लिएपछि न्यूजपोर्टल केकीमय बने। कलिउड ‘सेमी लिटरेटहरुको’ झुण्ड भन्ने स्टेरियोटाइपलाई केकीले अपडेट गरेकी छन्। यसर्थ उनको एमबीए डिग्रीको चर्चा हुनु सान्दर्भिक छ। तर जसरी ब्यस्तता र पारिवारिक आर्थिक पृष्ठभूमिमा उनको डिग्रीको ‘ग्लोरिफाई’ गरिएको छ त्यसले हम्बल ब्याकग्राउन्डबाट संघर्ष गर्दै मास्टर्स डिग्री लिने युवतीहरुलाई भने गिज्याएको छ।
 
राजधानीमा आफ्नै घरमा प्रारम्भिक शिक्षा अंग्रेजीमा लिने व्यक्ति नेपालको सन्दर्भमा प्रिभिलेज्ड ग्रुपमा नै पर्छन्। आफ्नै बुबा प्रिन्सिपल, आफ्नै घरमा बोर्डिङ, अंग्रेजीमा स्कुलिङ र पछि मिडियाबाट समेत प्रिभिलेज पाएकी केकीले डिग्री लिनु कुनै  ‘हेडवे’ होइन। नेपाली फिल्म उद्योगमा शिक्षित र बौद्धिक सर्कलका व्यक्ति पनि संलग्न छन् भन्ने कुरालाई केकीको डिग्रीले ठोस प्रमाण पेश गरे पनि उनी  ‘फाइटर हिरोइन’ होइनन्। उनले डिग्री लिन चुनौती र संघर्षभन्दा पनि समयको व्यवस्थापन गरिन्। यसर्थ उनी गुड टाइम म्यानेजर हुन्।
 
असाइनमेन्ट पुरा गर्दा छर्लंग रात काटेको र डार्क सर्कल त्यसैको परिणामस्वरूप आएको बताएकी केकीले त मेकअप र लाइटले आफ्नो  डार्क सर्कल लुकाउन सक्छिन्। तर यहा डेडलाइन मिट गर्न खाना नै नखाई (जो एक्लो बस्छन्) रात भर बसेर असाइन्मेन्ट पुरा गरेर डिग्री लिने युवतीहरु प्नि छन् जो डार्क सर्कल लुकाउने मेकअप गर्न नसक्ने वा नभ्याउने अवस्थामा छन्। यस्ता आर्थिक चुनौती र समय अभाव र समस्याका माझ पनि सम्भावना देखेर युनिभर्सिटीसम्म पुग्ने युवतीका कथा केकी जत्तिकै सुन्दर छन्। मिडियाले यी सुन्दर कथालाई एक्सपोज गरिदने हो भने धेरै प्रेरित हुन सक्छन्।
 
कोसिस गर्नेहरु कहिल्यै हार्दैन भन्दै केकीले कवि हरिवंश राय बच्चनको कविताका पंक्ति करिब ८ मिनेट लामो ग्य्राजुयसन भाषणमा ४ पटक दोहोर्‍याइन् जस्ले एक किसिमको उर्जा सबैमा ‘ट्रिगर’ गर्छ तर केकीको एमबिए डिग्रीले आम युवतीलाई कुनै प्रेरणा दिँदैन। मिसेल ओबामाले भने जस्तो हिलारी क्लिनटनले सिम्वोलिक लेभलमा अमेरिकामा राष्ट्रपति महिला बन्न सक्छन् भन्ने सम्भावना देखाएकी छन्। क्लिन्टनको नोमिनेसनले अमेरिकामा कुनै ‘पाराडाइम सिफ्ट’ नल्याए पनि एउटा सन्देश प्रवाह गर्छ कि सबै अवरोध ढल्ल सक्छन् जसले सबैको बाटोअघि रहेका अवरोधलाई क्लियर गर्छ।
 
केकीले एमबिए डिग्रीले लिएपश्चात यो डिग्री मैले कसैलाई बाँड्न नपर्ने भन्दै फेसबुक स्टाटस अपडेट गरिन्। उनले भने जस्तै केकीको डिग्रीले उनको व्यक्तिगत जीवनमा महत्व राख्ला, नेपाली फिल्म उद्योगलाई लाग्दै आएको परपेच्युल आरोपलाई क्लियर गर्ला तर आम मिडियामा प्रचार गरिएको जस्तो इन्सपायरिङ डिग्री भने होइन।

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • के हामीलाई हयाण्डसम केटा हेर्न मन लाग्दैन? के हामीलाई हयाण्डसम केटा हेर्न मन लाग्दैन?

    केटा मानिसको डिम्पलको वर्णन किन कसैले गर्न सकेनन्? केटाको गालामा भएको कोठीले म भुतुक्क भएँ भन्ने चर्चा किन कोही नारीवादी साहित्यकारले समते गरेनन्? मलाई थाहा छ यी तमाम मेरा प्रश्नहरुको उत्तर हामी सबैसँग छ। र त्यो उत्तर हो –केटा मानिस हेर्ने पात्र हो र हामी स्त्री जाति हेरिने पात्रका रुपमा समाजमा स्थापित छौं। हेर्ने पात्रले आफूलाई हेर्न चाहेको दृश्य वर्णन गरिदिए पुग्छ तर हेरिने पात्र तदअनुरुप बन्नुपर्छ। हेर्ने पात्रले चाहेको के हो त्यही जस्तो बन्न अभ्यास गर्नुपर्छ, नजानेको भए सिक्नुपर्छ ।

    शितल दाहाल

  • 'म मर्दा एक दिन बिदा हुन्छ हो?' 'म मर्दा एक दिन बिदा हुन्छ हो?'

    साँच्चै, हामी मर्दा कसैलाई केही फरक परेन भने हामी त कोहीसँग रिसाउन वा दु:खी हुन पनि नपाउने रहेछौं। जीवनभरि आशैआशमा बाँच्न बानी परेका हामी मृत्युबाट पनि आस गर्दा रहेछौँ है?

    नवराज पराजुली

  • दन्त्यकथा रिटर्न्स दन्त्यकथा रिटर्न्स

    १५ पाथी मकै किन्न हिँडेको हर्कमान बाटोमा कसैसँग भेटे नबोली हिँड्न सक्दैन। बगरको बाटो एक्लै काट्न दिक्क लागिरहेको बेला एकजना मान्छे आइपुग्छ। तर ऊ मरिकाटे बोल्ने हैन। भाइ, दाइ र हाकिमको सम्बोधनले बोलाउँदा पनि ऊ नबोलेपछि अन्ततः हर्कमान त्यो मान्छेलाई गुरू थाप्न तयार हुन्छ। तर गुरू एकचोटी बोलेको एक रुपियाँ लिने सर्तमा मात्रै बोल्न तयार हुन्छ।

    सौरभ कार्की

साहित्यपाटी

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

  • वृद्धाश्रमको एउटा कथा वृद्धाश्रमको एउटा कथा

    म मेरो जीवनभरिको सपना
    उपहार दिन चाहन्छु तिमीलाई!
    म आज तिमीलाई सुनाउन चाहन्छु यो कथा!
    तिम्रो देश यतिखेर बृद्धाश्रम बनिरहेको छ!
    तिम्रो देशका हरेक घरहरु
    रोइरहेका बृद्धाश्रम बनिरहेका छन् आज!
    तर म तिमीलाई
    मेरो समयको अर्कै कथा सुनाउन चाहन्छु!

    विप्लव ढकाल

  • लुरी केटी लुरी केटी

    काकीले कथा सुनाउँदा ती हजारौँ सेता परीहरुमा ऊ आफूलाई पनि कतै उभ्याउँथी। परीहरुसँगै आकाशबाट सेता हाँसमा चढेर धरतीमा ओर्लन्थी। सेतो फ्रक लगाएर, जादुको छडी बोकेर खिसिक्क हाँस्थी। सँगसँगै काकी पनि हुन्थिन्। आन्टी पनि उस्तै राम्री थिइन्। सेता लुगा लगाउँदा ठयाक्कै परीजस्तै देखिन्थिन्। बेला–बेला काकीले सेता कोट लगाएर सेतो घोडा चढी परीलाई लिन राजकुमार आएको कथा सुनाउँथिन्। यस्तो सुन्दा लुरीलाई बिछट्टै लाज लाग्थ्यो।

    विनिता बराल

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट