अन्तिम पटक केसीलाई साथ दिऔं

  • Get News Alerts

कलियुगमा मानिसहरुले गर्न सक्ने सबै किसिमका पाप गर्छन् भनेर त्रेतायुगमै नारद ऋषिले ब्रह्मासँग गरेको वार्तालापलाई रामायणमै स्पष्ट उल्लेख गरिएको छ। जस्तो कि प्राय: सबै मानिस आफ्नो काम बनाउन धेरै झुट बोल्ने, हत्या हिंसा गर्ने, व्यभिचारी हुने, अर्काको धन सम्पत्ति हडप्न कुनै कसुर बाँकी नराख्ने, धर्म छाड्ने, अन्याय गर्ने, पैसाको लोभमा हरेक दुश्कर्म गर्ने, आदि।

वर्तमान परिप्रेक्षमा नेपालमा पनि केही अपवादलाई छाडेर मानिसहरुमा अझ भनौं राजनीतिक नेतृत्वमा साँच्चिकै कलियुग आएको छ। यसको ज्वलन्त उदाहरण भनेको हरेक जनतालाई सर्वसुलभ स्वास्थ्य शिक्षाको पहुँच होस्, चिकित्सा शास्त्रजस्तो संवेदनशील क्षेत्र पैसाको बलमा भन्दा पनि दक्षताको आधारमा अगाडि बढोस्, स्वास्थ्य क्षेत्रमा हुनेखानेलाई मात्र होइन, हुँदा खानेलाई पनि उत्तिकै अवसर मिलोस् भनेर जनहितको पक्षमा एउटा साधुजस्तो चिकित्सक एक पटक होइन, दुई पटक होइन, ८/८ पटक आफ्नो ज्यानलाई दाउमा राखेर अनसन बस्दासमेत उसको माग पूरा गर्न राजनीति नेतृत्व उदासिन देखिनु हो। 

विगतमा पनि डा. केसीका मागमा सरकारले धेरै आलटाल गर्ने, अनसनको समय लम्बिएर उनका समर्थकहरुले आन्दोलन घोषणा गरेपछि मात्र केसीसँग सम्झौता गर्ने, तर कहिल्यै सम्झौताको कार्यान्वयन नगर्ने सरकारी रबैया देखिएकै हो, तर यसपटक अनसनको १० औं दिन बितिसक्दा समेत सरकारबाट उनको मागका बारेमा कुनै प्रतिक्रिया नजनाइनुले के पुष्टि गर्छ भने सरकार डा. केसीलाई चुपचाप मार्न चाहन्छ। हुन त नेपालमै यस्ता धेरै घटना घटिसकेका छन् जसले हामी जनहित, निष्ठा र न्यायमा कति पछाडि छौं भन्ने पुष्टि गर्छन्। जस्तो समयमा उपचार नपाएर सरकारी सेवामा कार्यरत डा. चित्र वाग्लेले संसार त्यागे, अनसनमै नन्दप्रसादको प्राण अन्त भो। तसर्थ, यदि अनसन बसेरै केसीको पनि मृत्यु भएमा सरकारलाई कुनै नौलो हुने छैन। किनकि, हामीले निष्ठा र इमानको राजनीति भुलिसकेका छौं।

नेताहरुले कहिल्यै दुर-दराजका जनताका बारेमा सोचेनन्। जनता यहाँ भोकमरीले मरिरहेछन्, स्वास्थ्य सेवा नपाएर मर्नु त नेताहरुका लागि सामान्य नै हो। उनीहरुका सन्तान प्राय: विदेशमा बस्छन्, उतै पढ्छन्। अनि नेताहरुलाई टाउको दुख्यो कि विदेश नै हानिन्छन्। त्यसैले, गरिब जनताको पक्षमा आवाज उठाउने केसीलाई उनीहरु हाँसोको पात्र बनाउँछन् र उनका मागहरुप्रति पूरै बेवास्ता गर्छन्। 

विगतमा पनि केसीलाई धेरै तड्पाएपछि सम्झौता गर्ने तर उनका माग पूरा गर्न कहिल्यै अग्रसर नहुने, अझ भनौं सम्झौता विपरीत कार्य गर्ने सरकारी कदम देखिएकै हो। तर, कमसेकम केसीका मागमा सरकार अलि लचिलो भएर प्रस्तुत भएको थियो। यसपालि त न सरकार, न कुनै राजनीतिक नेतृत्वले केसीका मागका बारेमा मुख खोलेको सुनिएको छ। केसीप्रति सरकार र उनका विरोधी मेडिकल माफियाहरु त लागेकै छन् तर अस्पताल प्रशासनले समेत यो पटक केसीलाई अत्यन्तै अमानवीय व्यवहार देखाएको छ।

केसीलाई अनसनको लागि कोठा नदिनु, स्लाइन दिनको लागि नर्सहरुलाई केसीसम्म जान नदिनु, बेड उपलब्ध नगराउनु तथा न्यूनतम स्वास्थ्य सेवासमेत उपलब्ध गराउन हिच्किचाउनु अस्पताल प्रशाशनको चरम लापरबाही हो।

यसपटक केसीको विरुद्धमा जताततैबाट व्यापक प्रचार गरिनुको मुख्य कारण हो, उनले अख्तियार प्रमुख लोकमानसिंह कार्कीलाई महाभियोग लगाउनुपर्छ भनेर राखेको माग। नेपालमा हरेक राजनीतिक दल भ्रष्टाचारमा चुर्लुम्म छन्। केही अपवादलाई छाडेर हरेकजस्तो सांसदले कुनै न कुनै रुपमा भ्रष्टाचार गरेकै छन्। अनि निजी मेडिकल कलेज, तिनका संस्थापकहरु समेत यसबाट अछुतो छैनन्। अनि कसले साहस गरुन् लोकमानको  विरुद्ध औंला ठड्याउन? यही परिस्थितिलाई आत्मसात गर्दै लोकमान निष्फिक्री साँढेझैँ उफ़्रिरहेछन्, गर्जिरहेछन्। अनि आफ्नो मर्यादा समेत भुलेर आफूले गर्ने नहुने काममा समेत हात हाली आफैं अख्तियार दुरुपयोग गरिरहेछन्, उनलाई रोक्ने को? यसरी चारतिरबाट केसीका विरुद्ध प्रहार भइरहेको छ।

तर, अब पनि हामी सर्वधारण जनताहरु हेरेरै मात्र बस्ने हो भने केही दिनपछि केसीको ज्यान जाने निश्चित छ। किनकि केसी त ‘पागल’ हुन्। उनी न्याय र निष्ठाको लागि आफ्नो ज्यानलाई तिलाञ्जली दिन पछि पर्दैनन्। तर, केसी बाँचे भने र उनका माग पूरा भए पनि भोलि कसैले पैसा नभएकै कारण मेडिकल शिक्षाबाट बन्चित हुन पर्दैन। हामीले भगवान ठान्ने डाक्टरहरु दक्षता भएरै डाक्टर भएका हुनेछन्, प्रमाणपत्र किनेर होइन। त्यतिमात्र होइन, दुर-दराजका जनताले समेत सर्वसुलभ स्वास्थ्य सेवा पाउनेछन्। सामान्य झाडापखालाबाट कसैले ज्यान गुमाउन पर्नेछैन। तर, यसका लागि हामी जनताले फेरि एकपटक केसीलाई साथ दिनु जरुरी छ।

केसीले राखेका माग तमाम गरिब नेपाली जनताका पक्षमा छन्, यी माग हाम्रा माग हुन्, केसीका होइनन्। किनकि केसी यदि ‘सज्जन’ हुन्थे भने आफ्नो परिवार नभएका, आफूले कमाएको सबै सम्पत्ति गरिब जनताको स्वास्थ्यमा खर्च गर्ने बानी परेका उनले आफूले केही नपाउने अवस्थामा आफ्नो ज्यानको बाजी राखेर यसरी अनसन बस्ने थिएनन्। उनी ‘पागलै’ हुन्, तर उनको यो ‘पागल’पन सबै ‘हुँदा खाने’ नेपाली जनताको पक्षमा छ। तसर्थ, मेरो बिन्ती छ, आउनुस् हामी सबै अन्तिमपटक आन्दोलन गरौं। केसीका माग पूरा गर्न दबाब दिऔं।

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष

    नेपालमै पहिलो पटक पत्रकारिता तथा आमसञ्चार विषयमा स्नातकोत्तर तह सञ्चालन गरी विद्यमान् पत्रकारिता शिक्षामा आमुल परिवर्तन गर्ने उद्धेश्यल २०५७ सालमा कलेज अफ जर्नालिजम् एण्ड मास कम्युनिकेसन (सिजेएमसी) स्थापना भएको हो। त्रिभुवन विश्वविद्यालयले २२ वर्षदेखि पत्रकारिता विषयमा स्नातक तह सञ्चालन गरिरहेको तर स्नातकोत्तर तह सुरु गर्न नसकेको अवस्थामा सिजेएमसीले काठमाडौंको धापासीबाट तीन कोठा भाडामा लिएर सुरु गर्नु आफैंमा चुनौतीपूर्ण थियो। २०५८ साल पुष २७ गते वरिष्ठ पत्रकार भारतदत्त कोइराला, प्राध्यापक र सिजेएमसीका विद्यार्थीबाट सामूहिकरूपमा कलेजको उद्धघाटन भएको थियो।

    डा. मञ्जुश्री मिश्र

  • कार्यसम्पादन ठूलो कि जागिर? कार्यसम्पादन ठूलो कि जागिर?

    ओली सरकार छँदै ज्ञवाली नेतृत्वको प्राधिकरणले कर्मचारी तान्न, धान्न र काम लगाउन नसक्ने पुष्टि भइसकेको थियो। कुनै पनि सार्वजनिक पदमा नियुक्ति गर्दा पार्टीप्रतिको वफादारीलाई केन्द्रमा राख्ने नगरेको भए ओलीले पहिले त ज्ञवालीभन्दा धेरै योग्य मानिसलाई प्राधिकरणमा ल्याउने थिए। भुलवश त्यस्तो मानिस नियुक्त भएको भए कार्य सम्पादन हेरेपछि फेरेर अर्को मानिस राख्ने थिए। 

    जीवन क्षत्री

  • माघीलाई मिलनको पर्व बनाउने कि फुटको? माघीलाई मिलनको पर्व बनाउने कि फुटको?

    माघीको मौकामा मालिकहरू गाउँमा गएर गरिब, सोझा अभिभावकलाई ललाईफकाई विभिन्न प्रलोभनमा पारेर, वर्षको सिर्फ एकजोर कपडा दिएर वा एकदम न्यूनतम पैसा दिएर ५ देखि २० वर्ष सम्मका छोरीलाई आफ्नो घरायसी काम गर्नका लागि कमलरीको रूपमा लैजाने चलन थियो। कमलरीको नाउँमा हजारौं थारू चेलीवेटीहरूको विभिन्न तवरले शोषण हँुदै आएको छ। उनीहरू श्रम शोषण, यौन शोषणमा परी मानसिक पीडा भोग्दै विक्षिप्त अवस्थामा मालिकको घरमा नारकीय जीवन जिउन विवश छन्। कुनै न कुनै बहाना पारेर चेलीवटीलाई अझैसम्म कमलरी बनाउने काम हुँदै आएको छ। यसलाई रोक्न समाजका हरेक सचेत नागरिक लाग्नु जरुरी छ। साथै राज्य पक्षबाट यी सामाजिक विकृतिपूर्ण कुप्रथालाई हटाउनका लागि ठोस कार्यक्रम अगाडि ल्याउनु पर्दछ। तर उनीहरुले अझैसम्म कमलरी परिचय पत्र समेत पाएका छैनन्।

    शत्रुघन चौधरी

साहित्यपाटी

  • खाम भित्रको माया खाम भित्रको माया

    मैले भनें– म थाकेकी थिएँ, यसो पल्टेको भुसुक्कै निदाएछु । ‘तिमी बद्लियौ।’ ‘मेल्वर्नको मौसम जस्तै भयौ भन्न खोजेको कल्याण?’ ‘तिमी नजिस्क त मसँग।’ ‘हुन्छ, त्यसो भए अर्कोसँग जिस्किन्छु नि त।’

    निरु त्रिपाठी

  • कसको सिन्दूर? कसको सिन्दूर?

    गएको वैशाखमा गिरानचौरतिर बिहे भएको रहेछ मस्यौरीको। रामदाइ घर फर्किएको खबर सुनेर मामाघर राउतगाउँ जाने बहाना बनाएर आएकी रहिछन् यता।  हुनु–हुनामी भइसक्यो। रिसाएर अथवा रोएर अब केही हुनेवाला थिएन। 'के गछ्र्यौ त अब?' रामदाइले सोधे।  'तिमी जे भन्छौ, त्यही गर्छु... !' उनले आँसु पुछ्दै भनिन्। 'जान्छ्यौ त मसँग?' रामदाइले खिरिल्याएर सोधे। मस्यौरीले मुन्टो हल्लाइदिइन्।

    प्रोल्लास सिन्धुलीय

  • जुग्री जुलुस जुग्री जुलुस

    तराईमा औलो उन्मूलन भयो। पहाडबाट मान्छे ओइरिए। त्यसबेला दाङका फाँटमा धान झुलेका थिए। पहेलपुर तोरी फुलेका थिए। र, तिनकै रङमा भूमिपुत्र थारूका अबोध मन खुलेका थिए। पहेलपुर तोरीको फूलसित बाजी लाग्दै जुग्री–जग्गु प्रेमको कोपिला लागेको थियो। दाङ झरेका शासक खलकका अाँखा पहेलपुर फाँटमा परे। थारू र अक्षर, थारू र राज्यसत्ताबीच गोरु बेचेको साइनो पनि थिएन। त्यसैले ‘शासक खलक’लाई ती फाँट कब्जा गर्न कुनै आइतबार कुर्न परेन।सिङ्गो पञ्चायत नै तिनका भएपछि छिनभरमै सारा फाँट आफ्नो बनाए। हेर्दाहेर्दै पहाडबाट झरेका शासक खलक जति जिम्दार भए भने थारू भूमिहीन।

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • विकासको नाम जपी, माछो-माछो भ्यागुता बनाए

    हेर हाम्रा नेताले, आफैंलाई भुइ-फुट्टा बनाए। बिखन्डनको बाटो रोजी, न यता न उता बनाए ।   अनेकौ वाद तन्त्र भनी सधै जनता झुक्याइरहे, विकासको नाम जपी, ...

    डा. रबिन खड्का

  • हामी मधेसीबाट कहिले नेपाली हुने?

    lsquo;ल् उठनुस तपाईहरु, आ–आफनो झोलाहरु चेकजाच गराउनुहोस्’, यसरी जोडले आएको एक्कासी आवाजले म झस्केर उठेँ। उठेर देख्दा भर्खर हेटौडा, मकवानप...

    सुशीलकुमार साह

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट