अर्थ मन्त्रालयकाकारण मैले छात्रवृत्ति गुमाउनु पर्ने?

skoda
  • Get News Alerts

अध्ययनशील विद्यार्थीका लागि छात्रवृत्ति अत्यन्तै महत्वपूर्ण हुन्छ। हामीजस्ता गरिब तथा मध्यम वर्गीय विद्यार्थीका त झनै महत्वपूर्ण। तर,सरकारी ढिलासुस्ती र अनिर्णयका कारण कुनै छात्रवृत्ति पाउनबाट बञ्चित हुनु त्यत्तिकै दुर्भाग्यपूर्ण हुन्छ। म आफैं यसको सिकार हुन पुगेँ।

केही समयअघि चीन सरकारले आह्वान गरेको छात्रवृत्तिबारे सामाजिक सञ्जालबाट थाहा पाएँ। छात्रवृतिका बिषय मेरो रुचि र पाठ्यक्रमसँग मिल्दो भएपछि मैले तुरन्तै आवेदन फारम भरेँ। छात्रवृत्तिका लागि फेब्रुअरीमा आवेदन खुलेको थियो, अप्रिल मसान्तसम्मको म्यादमा। त्यहाँ हामीले अर्थमन्त्रालयको अनापत्ति पत्र पनि बुझाउनु पर्ने रहेछ। हामीले आवेदन दिएको दुई महिना बितिसक्दा पनि अर्थ मन्त्रालयबाट पाउनु पर्ने अनापत्ति पत्र आएको छैन। यो कोठाबाट त्यो कोठाको चक्कर लगाउनुबाहेक केही हात परेको छैन हामीलाई। अर्थ मन्त्रालयबाट एउटा अनापत्ति पत्र लिनु फलामको चिउरा चपाउनु भन्दा कम छैन। एक त सिंहदरबार पस्नै गाह्रो, अझ ढिलासुस्ती र आलटाल। मसँगै आवेदन दिएका कतिपय साथीहरुले त छात्रवृत्तिको आशा मारिसकेका छन्।

निकै कोशिस गर्दा पनि मेरा हात अझै रित्तै छन्। अर्थ मन्त्रालयका कोठामा म गुनासो बोकेर पनि पुगेँ। अधिकृतहरु समक्ष आफ्नो कुरा राखेँ। माथि फलाना नामको उप-सचिवको कोठामा जानु भन्नेबाहेक अरु ‘रेस्पोन्स' पाइनँ।

मैले भेट्न पर्ने उपसचिवलाई पहिलो दिन चार घण्टा कुरेँ तर पनि भेट्न सकिनँ। लगातार धाएर ढोका रुँगेपछि चौथो दिन बल्ल उहाँसँग भेट भयो।

‘सर! मलाई छात्रवृतिको लागि अनापत्ति पत्र चाहिएको छ,' मैले बिन्ति बिसाएँ। अर्का कर्मचारीले उनलाई सुझाए, ‘अर्थ मन्त्रालयले पत्र दिने भनेको निजामती कर्मचारीको लागि मात्र हो, अनापत्ति पत्र दिने काम शिक्षा मन्त्रालय को हो।'

मैले भने, ‘सर! चीन सरकारले अर्थबाटै मागेको छ।'

तै पनि उनले दिन नसकिने बताए। 

अर्थ मन्त्रालयले एउटा नागरिकको उज्वल भविष्यका लागि एउटा अनापत्ति पत्र दिनै नमिल्ने हो र? नमिल्ने हो भने चीन सरकारले अर्थ मन्त्रालयकै पत्र किन माग्थ्यो होला? विद्यार्थीलाइै अवसरबाट बञ्चित गराउने कुन कानुन हो यो? मिल्दैनमिल्ने भए पहिलो पटकमै जानकारी दिएको भए पनि हुन्थ्यो नि।

वीरगञ्ज

(हाल किर्तिपुर ,काठमाडौं)

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट