लोकसेवा आयोगलाई खुला पत्र

skoda
  • Get News Alerts

२००४ सालमा दरखास्त परिषद् र २००८ साल असार १ गते पब्लिक सर्भिस कमिसनको रुपमा स्थापना भई गत असार १ गते ६६ औं वार्षिकोत्सव मनाएको लोकसेवा आयोगलाई ६७ औं वर्ष प्रवेशको हार्दिक शुभकामनमा।  वेरोजगारीको दर बढ्दै गएको अवस्थामा लोक सेवा आयोग हजारौं बेरोजगार युवाको आकर्षणको केन्द्र हो।  लामो इतिहास बेकेको र योग्यता प्रणालीको संरक्षणमा भूमिका खेलेको आयोग सरकारी सेवा प्रवेश गर्न चाहनेको आकर्षणको केन्द्र हुनु स्वभाविक हो। लामो इतिहास, शाख र आम जनताको विश्वासका कारण आयोगलाई खोट लगाउने  ठाउँ कमै छन्। यद्यपि मुलुक संघीयतामा प्रवेश गरेको, आयोगको कार्यक्षेत्र र भूमिका बढेको तथा प्रादेशिक लोकसेवा आयोग गठनको संवैधानिक व्यवस्थाबीच यस आयोगले आगामी दिनमा आफ्नो निष्पक्षता जोगाउन फलामको च्युरा चपाउनु सरह हुने कुरामा द्विवधा छैन। लेकसेवा आयोगका माननीय अध्यक्ष उमेशप्रसाद मैनाली समक्ष यस वर्षगाँठको सन्दर्भमा आयोगले निम्न विषयमा ध्यान दिनु सान्दर्भिक हुने विषयमा खुल्ला खुल्ला पत्र लेखेको छु।

१) लोकसेवा आयोगका प्रश्नपत्र किन सैद्धान्तिक बढी व्यवहारिक कम भए? किन बस्तुनिष्ठ प्रश्न बन्न सकेनन? जसले गर्दा पदस्थापनको पहिलो दिनबाट काममा भन्दा अध्ययनमा ध्यान दिने मात्रै माथिल्लो पदमा पुग्न सफल भए।

२) अन्तर्वार्तालाई किन वस्तुनिष्ठ, वैज्ञानिक, प्रविधि मैत्री र समय सापेक्ष गराउन सकिएन ?

३) अन्तर्वार्तामा रहने आयोगका पदाधिकारी कुन तहको अन्तर्वार्ता लिने हो त्यो तहको ज्ञानको कसीमा किन फितलो देखिए। उनीहरुले सहसचिव, उपसचिवमा सोध्ने प्रश्न किन स्तरीय भएनन? आयोगमा माननीय पदाधिकारीमा आत्म
मूल्याकंनको जरुरी देखिन्छ।

४) उत्तरको नमुना निर्धारण नगरी  जाँच गर्दा जाँचकीको भावना प्रधान भयो। नमुना उत्तर ढाँचा तयार होस् र सो अनुसार कपी जाँचको व्यवस्था होस्।

५) निष्पक्षता भने पनि ओयोगका कर्मचारीको भमिका सन्देहस्पद देखियो जसले गर्दा आयोगमा कार्यरत कर्मचारी किन बढी उतिर्ण भए र भइरहेका छन?
परीक्षा प्रणलीमा संलग्न कर्मचारी उतिर्ण भइरँहदा यसरी निष्पक्षता कायम होला त?

६) विगत ११ वर्षको इतिहासमा उपसचिव र सहसचिवको लिखित परिक्षामा उतिर्ण हुने १ जना पनि आयोग अन्तर्गतका कर्मचारी अन्तर्वार्ताबाट अनुतिर्ण हुन परेन। पक्कै पनि यो संयोग मात्र त होइन होला ? किन अन्तर्वार्तामा आयोगमा कार्यरत कर्मचारीलाई बढी नम्बर प्रदान गरिन्छ ? खुलातर्फको सहसचिव र उपसचिवमा  आयोग कै कर्मचारी उतीर्ण भएको विषयले बजारमा राम्रै चर्चा पाएको छ।

७) बजारमा चलेका अनेक हल्ला र पीडित पक्षका गुनासालाई किन ध्यान दिइएन? अब के लिखितमा उतिर्ण हुनेले अन्तर्वार्ता पनि उतिर्ण हुन आयोगमा सरुवा माग्नु पर्ने भएको हो ?

८) आयोगको परीक्षा महाशाखामा बस्ने कर्मचारी परिक्षामा सहभागी हुँदा कत्तिको निष्पक्षता कायम होला ?

९) माथिल्लो पदको अन्तर्वार्ताका लागि राजनैतिक दलका नेताका घरमा वा आयोगका पदाधिकारीका दैलोमा चहार्नु पर्ने विडम्वना कहिलेबाट अन्त्य होला ?

१०) निष्पक्षता भनाइमा होइन सहभागी परीक्षार्थीका मुखबाट सुन्न पाउनु पर्छ। आयोगले कहिल्यै त्यस्ता सहभागीसँग अन्तक्रिया गरेको छ ?

११) आयोगमा कार्यरत कर्मचारीका नजिकका नाता पर्ने (छोरा, छोरी, भान्जा, भान्जी, साला, साली, भतिजा, भतिजी आदि) व्यक्तिले आयोगकै प्रतिष्पर्धामा भाग लिँदा  ती कर्मचारी आयोगका कुनै पनि कार्यमा संलग्न नगराउनु पर्नेमा किन गराइन्छ?

१२) गोप्य शाखामा –प्रश्नपत्र छपाइ समेत) काम गर्ने कर्मचारीहरु राती आयोगमा बास बस्दा मदिरासहित, जुवा तास समेतमा रम्ने गरेको, हरेक हप्ता बेराका बोरा खाली बोतल आयोगबाट निस्कने गरेको सुनिएको छ। यसमा आयोग किन मौन?

१३) आयोगले  प्रणालीलाई विश्वास र स्थापित गरोस् हाम्रो अनुरोध छ। माननीय अध्यक्ष ज्यू नेपालको प्रशासन सेवाको यहाँको विज्ञता आयोगले यहाँकै नेतृत्व सम्हालेको बेलामा निर्विवाद र निष्कलंक होस्। कमी कमजोरी यही बेलामा सुध्रिए आयोगको परीक्षामा सहभागी लाखौं परीक्षार्थीले यहाँ र ओयोगको जयजकार गर्ने थिए ?

मीनभवन, काठमाडौं।

 

 

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • के हामीलाई हयाण्डसम केटा हेर्न मन लाग्दैन? के हामीलाई हयाण्डसम केटा हेर्न मन लाग्दैन?

    केटा मानिसको डिम्पलको वर्णन किन कसैले गर्न सकेनन्? केटाको गालामा भएको कोठीले म भुतुक्क भएँ भन्ने चर्चा किन कोही नारीवादी साहित्यकारले समते गरेनन्? मलाई थाहा छ यी तमाम मेरा प्रश्नहरुको उत्तर हामी सबैसँग छ। र त्यो उत्तर हो –केटा मानिस हेर्ने पात्र हो र हामी स्त्री जाति हेरिने पात्रका रुपमा समाजमा स्थापित छौं। हेर्ने पात्रले आफूलाई हेर्न चाहेको दृश्य वर्णन गरिदिए पुग्छ तर हेरिने पात्र तदअनुरुप बन्नुपर्छ। हेर्ने पात्रले चाहेको के हो त्यही जस्तो बन्न अभ्यास गर्नुपर्छ, नजानेको भए सिक्नुपर्छ ।

    शितल दाहाल

  • 'म मर्दा एक दिन बिदा हुन्छ हो?' 'म मर्दा एक दिन बिदा हुन्छ हो?'

    साँच्चै, हामी मर्दा कसैलाई केही फरक परेन भने हामी त कोहीसँग रिसाउन वा दु:खी हुन पनि नपाउने रहेछौं। जीवनभरि आशैआशमा बाँच्न बानी परेका हामी मृत्युबाट पनि आस गर्दा रहेछौँ है?

    नवराज पराजुली

  • दन्त्यकथा रिटर्न्स दन्त्यकथा रिटर्न्स

    १५ पाथी मकै किन्न हिँडेको हर्कमान बाटोमा कसैसँग भेटे नबोली हिँड्न सक्दैन। बगरको बाटो एक्लै काट्न दिक्क लागिरहेको बेला एकजना मान्छे आइपुग्छ। तर ऊ मरिकाटे बोल्ने हैन। भाइ, दाइ र हाकिमको सम्बोधनले बोलाउँदा पनि ऊ नबोलेपछि अन्ततः हर्कमान त्यो मान्छेलाई गुरू थाप्न तयार हुन्छ। तर गुरू एकचोटी बोलेको एक रुपियाँ लिने सर्तमा मात्रै बोल्न तयार हुन्छ।

    सौरभ कार्की

साहित्यपाटी

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

  • वृद्धाश्रमको एउटा कथा वृद्धाश्रमको एउटा कथा

    म मेरो जीवनभरिको सपना
    उपहार दिन चाहन्छु तिमीलाई!
    म आज तिमीलाई सुनाउन चाहन्छु यो कथा!
    तिम्रो देश यतिखेर बृद्धाश्रम बनिरहेको छ!
    तिम्रो देशका हरेक घरहरु
    रोइरहेका बृद्धाश्रम बनिरहेका छन् आज!
    तर म तिमीलाई
    मेरो समयको अर्कै कथा सुनाउन चाहन्छु!

    विप्लव ढकाल

  • लुरी केटी लुरी केटी

    काकीले कथा सुनाउँदा ती हजारौँ सेता परीहरुमा ऊ आफूलाई पनि कतै उभ्याउँथी। परीहरुसँगै आकाशबाट सेता हाँसमा चढेर धरतीमा ओर्लन्थी। सेतो फ्रक लगाएर, जादुको छडी बोकेर खिसिक्क हाँस्थी। सँगसँगै काकी पनि हुन्थिन्। आन्टी पनि उस्तै राम्री थिइन्। सेता लुगा लगाउँदा ठयाक्कै परीजस्तै देखिन्थिन्। बेला–बेला काकीले सेता कोट लगाएर सेतो घोडा चढी परीलाई लिन राजकुमार आएको कथा सुनाउँथिन्। यस्तो सुन्दा लुरीलाई बिछट्टै लाज लाग्थ्यो।

    विनिता बराल

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट