सम्झनामा वैशाख ११!

skoda
  • Get News Alerts

राजा ज्ञानेन्द्रले सत्ता हातमा लिएपछि त्यसको विरोधमा राजनीतिक दल तथा सर्वसाधारण सडकमा उत्रिएका थिए।

दिनहुँ जस्तो हुने आन्दोलन, धर्ना जस्ता कार्यक्रमहरू भईरहेका थिए। तर, बैशाख ११ को त्यो दिन जुन मेरा मानस पटलमा सधै आईरहन्छ।

सधैजसो भक्तपुरदेखि काठमाडौंसम्म आन्दोलनमा सहभागी हुन म पनि अरनिको राजमार्ग हुँदै आएका हजारौको संख्यामा मिसिन आउथेँ। त्यो मध्ये मेरा हातमा क्यामरा थियो अरूकोमा झन्डा, लाठी र स्याउला थिए। केही मानिस भक्तपुर नगर जम्मा भएर सल्लाघारी आउथे त केही सुर्यविनाएक हुँदै सल्लाघारी आउने र दुई ठाउँको जुलुस एकै भएर काठमाडौं आउथ्यौ।

सडकमा जता ततै सुरक्षा कर्मीलाई बाटो छेक्ने भन्दै बिभिन्न तरिकाले अवरोध गरिएको हुन्थ्यो। यता आन्दोलमा सहभागी भएका सर्वसाधारणलाई भने ठाउँ ठाउँमा पानी तथा सर्वत राखिएको हुन्थ्यो। जसले गर्दा आन्दोलनमा सहभागी भएकालाई उर्जा मिल्थ्यो।

जब सल्लाघारीदेखि अघि बढेको जुलुस कोटेश्वरतर्फ बढ्थ्यो तब मानिसहरुको संख्या ठाउँठाउँबाट थपिदै जान्थ्यो।

आन्दोलनमा सहभागी हुन नसक्नेहरु आन्दोलमा सहभागी भएकाहरुलाई ताली बजाएर स्वागत गर्ने गर्दै थिए।

दैनिक जसो काठमाडौं आवत जावत गर्दा आउन त त्यती गाह्रो हुदैनथियो, तर फर्कदा भने कहिले काही साथीहरू छुट्दा गाह्रो हुन्थ्यो। जाँदा सँगै जाने तर, फर्कँदा सँगै हुँदैन थियो।

आन्दोलनमा सहभागी हुँदा दैनिकजसो सुरक्षाकर्मीहरु दोहोरो झडप भएकै हुन्थ्यो। त्यसबेला कति साथीहरू खुट्टाको जुत्ता छाडेर भाग्थे। घर फर्कदा निकै गाह्रो हुन्थ्यो।

आन्दोलन एक दिन त ठ्याक्कै याद भएन, रत्नपार्कबाट जुलुस अघि बढेर भद्रकाली चोकतर्फ गईरहेको थियो। भद्रकाली तर्फ बढ्दै गर्दा जब पुरानो बसपार्क अघि पुगेको थियो सुरक्षाकर्मीले अचानक जुलुसमा लाठी र अश्रुग्यास प्रहार गर्‍यो। त्यो बेला जुलुस तितर वितर मात्र भएन दर्जनौ आन्दोलनकारी घाईते भए।

भागदैाडका क्रममा सयौं मानिसका जुत्ताचप्पलहरू सडकमा थिए। प्रहरीको आक्रमण पश्चात भाग्ने क्रममा भाग्दा मेरो पनि जुत्ता खुस्किएको थाहै भएन। पछि जुत्ता खोज्न जादा कहाँ भेट्नु। जुत्ता विना घर जान पनि सम्भव भएन।

अनी पसल खोज्दै चप्पल किनेर घर तर्फ लागेको घटना अगाडि आउँछ।

दोस्रो लोकतान्त्रिक जनआन्दोलन सम्पन्न भएको दिन वैशाख ११ गते आज ९ वर्ष पूरा भएको छ। विसं २०६२/६३ को आन्दोलन २०६३ साल वैशाख ११ गते सम्पन्न भयो।

नेपालमा दश वर्षसम्म सशस्त्र सङ्घर्षरत माओवादीलाई पनि शान्तिपूर्ण आन्दोलनमा ल्याउने आधारका रुपमा रहेको यो आन्दोलनलाई नेपालको राजनीतिक यात्रामा अत्यन्त महत्वपूर्ण रुपमा लिइन्छ।

यसैका जगमा तत्कालीन नेकपा (माआवादी) र सरकारबीच विस्तृत शान्ति सम्झौता सम्पन्न गरी जारी गरिएको नेपालको अन्तरिम संविधान २०६३ र नेपाल सङ्घीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्रात्मक राज्यको घोषणा गरिएको थियो।

देशलाई समृद्धिको मार्गमा उन्मुख गराउन संविधानसभा सम्मको यात्रा यही आन्दोलनको उपलब्धि स्वरुप अघि बढे पनि अबरुद्ध संविधान निर्माण प्रक्रियालाई निष्कर्षमा पुर्‍याउनु अहिलेको मुख्य चुनौती बनेको छ ।

दोस्रो लोकतान्त्रिक जनआन्दोलनको सफलताका लागि जनताका तर्फबाट धेरै बलिदानी गरिए पनि देशमा जारी अस्थिरताले सबैलाई चिन्तित बनाएको छ।

हेर्नुहोस् आजकै दिन खिचिएको केही ऐतिहासिक तस्विरहरू

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • के हामीलाई हयाण्डसम केटा हेर्न मन लाग्दैन? के हामीलाई हयाण्डसम केटा हेर्न मन लाग्दैन?

    केटा मानिसको डिम्पलको वर्णन किन कसैले गर्न सकेनन्? केटाको गालामा भएको कोठीले म भुतुक्क भएँ भन्ने चर्चा किन कोही नारीवादी साहित्यकारले समते गरेनन्? मलाई थाहा छ यी तमाम मेरा प्रश्नहरुको उत्तर हामी सबैसँग छ। र त्यो उत्तर हो –केटा मानिस हेर्ने पात्र हो र हामी स्त्री जाति हेरिने पात्रका रुपमा समाजमा स्थापित छौं। हेर्ने पात्रले आफूलाई हेर्न चाहेको दृश्य वर्णन गरिदिए पुग्छ तर हेरिने पात्र तदअनुरुप बन्नुपर्छ। हेर्ने पात्रले चाहेको के हो त्यही जस्तो बन्न अभ्यास गर्नुपर्छ, नजानेको भए सिक्नुपर्छ ।

    शितल दाहाल

  • 'म मर्दा एक दिन बिदा हुन्छ हो?' 'म मर्दा एक दिन बिदा हुन्छ हो?'

    साँच्चै, हामी मर्दा कसैलाई केही फरक परेन भने हामी त कोहीसँग रिसाउन वा दु:खी हुन पनि नपाउने रहेछौं। जीवनभरि आशैआशमा बाँच्न बानी परेका हामी मृत्युबाट पनि आस गर्दा रहेछौँ है?

    नवराज पराजुली

  • दन्त्यकथा रिटर्न्स दन्त्यकथा रिटर्न्स

    १५ पाथी मकै किन्न हिँडेको हर्कमान बाटोमा कसैसँग भेटे नबोली हिँड्न सक्दैन। बगरको बाटो एक्लै काट्न दिक्क लागिरहेको बेला एकजना मान्छे आइपुग्छ। तर ऊ मरिकाटे बोल्ने हैन। भाइ, दाइ र हाकिमको सम्बोधनले बोलाउँदा पनि ऊ नबोलेपछि अन्ततः हर्कमान त्यो मान्छेलाई गुरू थाप्न तयार हुन्छ। तर गुरू एकचोटी बोलेको एक रुपियाँ लिने सर्तमा मात्रै बोल्न तयार हुन्छ।

    सौरभ कार्की

साहित्यपाटी

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

  • वृद्धाश्रमको एउटा कथा वृद्धाश्रमको एउटा कथा

    म मेरो जीवनभरिको सपना
    उपहार दिन चाहन्छु तिमीलाई!
    म आज तिमीलाई सुनाउन चाहन्छु यो कथा!
    तिम्रो देश यतिखेर बृद्धाश्रम बनिरहेको छ!
    तिम्रो देशका हरेक घरहरु
    रोइरहेका बृद्धाश्रम बनिरहेका छन् आज!
    तर म तिमीलाई
    मेरो समयको अर्कै कथा सुनाउन चाहन्छु!

    विप्लव ढकाल

  • लुरी केटी लुरी केटी

    काकीले कथा सुनाउँदा ती हजारौँ सेता परीहरुमा ऊ आफूलाई पनि कतै उभ्याउँथी। परीहरुसँगै आकाशबाट सेता हाँसमा चढेर धरतीमा ओर्लन्थी। सेतो फ्रक लगाएर, जादुको छडी बोकेर खिसिक्क हाँस्थी। सँगसँगै काकी पनि हुन्थिन्। आन्टी पनि उस्तै राम्री थिइन्। सेता लुगा लगाउँदा ठयाक्कै परीजस्तै देखिन्थिन्। बेला–बेला काकीले सेता कोट लगाएर सेतो घोडा चढी परीलाई लिन राजकुमार आएको कथा सुनाउँथिन्। यस्तो सुन्दा लुरीलाई बिछट्टै लाज लाग्थ्यो।

    विनिता बराल

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट