रञ्जु दर्शनामा आगो छ

yamaha
  • Get News Alerts

united
tata
के २१ वर्षीया युवतीले यत्रो महानगरको भार थेग्न सक्लिन्?
 
विवेकशील नेपाली दलले रञ्जु दर्शनालाई काठमाडौं महानगरपालिकाको मेयरमा उम्मेदवार बनाएपछि माथिको प्रश्न गम्भीर रूपमा उठेको छ। 
 
यो प्रश्न आफैंमा अनौठो भने होइन।
 
तर, त्योभन्दा पहिला अर्को प्रश्नबारे म यहाँ चर्चा गर्न चाहन्छु। आखिर के हो राजनीति भनेको? वर्षैभरि कुर्सी तानातान नै राजनीति हो? कि संसदमै कुर्सी हानाहान नै राजनीति हो? जनताको आधारभूत आवश्यकता परिपूर्ति र विकास निर्माणमा लगानी गर्नुपर्ने करोडौं रकम भ्रष्टाचारमै सक्नु नै राजनीति हो? अनि, घरि एउटा दलको शीर्षनेता र घरि अर्को दलको शीर्षनेताले आलोपालो गरी मन्त्री र प्रधानमन्त्री खानु नै राजनीति हो? 
 
होइन भने आज एक जना युवा महिलाले राजनीतिमा लाग्छु भनेर पाइला चाल्दा उनलाई स्वीकार गर्न किन यत्रो हिच्किचाहट? किन शंका?
 
आजसम्म हामी नेपाली जनताले जेष्ठ नागरिकलाई नै देशको अगुवा बनायौं। देशको विकास निर्माणको बागडोर उनीहरूकै हातमा सुम्पियौं। तर, खै त के पायौं हामीले, राजनीतिक अस्थिरता र अन्यौल सिवाय? दुई छाक हातमुख जोर्न लालाबाला रुवाएर वैदेशिक रोजगारीमा जानुपर्ने बाध्यता सिवाय?
 
वर्षौंदेखि खापिँदै आएका समस्याको थुप्रोलाई रञ्जु दर्शनाले जादूको छडी घुमाएजस्तो हल गर्न सक्छिन् भनेर म भन्दिनँ। त्यो त सम्भवै छैन। तर, उनले कम्तीमा भत्काउने राजनीतिमा पूर्णविराम लगाउने छिन् भन्ने मलाई लाग्छ। किनकि, उनी युवा पुस्ताकी प्रतिनिधि हुन्। जन्मेदेखि जुन भत्काउने राजनीति हामीले देख्दै आयौं, त्यसलाई तोडेर बनाउने राजनीति गर्नुपर्छ भन्ने सपना देखेको युवा पुस्ताको प्रतिनिधि।
 
उनको उम्मेदवारी हामी युवा पुस्ताको निम्ति एउटा सुखद संकेत हो। हामी सबै युवा पुस्तालाई भविष्यको कर्णधार त भन्छौं। तर, तिनै कर्णधारले जिम्मेवारीबोधका साथ कुनै अभिभारा उठाउन खोजे उनको काँधलाई कमजोर पार्ने चेष्टा पनि गर्छौं। हामी हरेक दिन अखबारमा छापिने नेताहरूको फोटो हेरेर ‘खै त युवा पुस्ताले चान्स पाएको’ भन्दै कुर्लन्छौं। तर, कुनै युवाले आफ्नै दममा अघि बढ्न खोजे उसको खुट्टा पनि तान्छौं। सधैं युवा पुस्ताले देश चलाउनुपर्छ त भन्छौं, तर देशका लागि लड्छु, भत्काउने होइन बनाउने राजनीति गर्छु भनी अघि सर्ने रञ्जुजस्ता युवा पुस्ताका महिलालाई साथ दिन हाम्रा शब्दहरू कमजोर हुन्छन्। 
 
हामी सामाजिक रूपमा मात्र होइन, राजनीतिक रूपमा पनि पुरातन बन्धनहरूले जकडिएका छौं। त्यो जकडको साङ्लो नछिनालेसम्म न हामी मुक्त हुन्छौं न त हाम्रो देश।
 
आजसम्म हामीले देश विकास गर्छु भन्दै भोट माग्ने नेताहरूलाई पत्यायौं। उनीहरूलाई जितायौं पनि। के उनीहरूले आफ्नो बाचाअनुरुप काम गरे त? नेतालाई चुनाव जिताएर उनीहरूकै मात्र प्रगति र उत्थान हुने यो राजनीतिलाई हामी कहिलेसम्म चुपचाप सहेर बस्ने?
 
इतिहास साक्षी छ, हाम्रो देश एकता र आत्मीयताको प्रतीक थियो। सबै धर्म, संस्कृति र भाषाभाषी मिलेर बसेका थिए। त्यो एकता र आत्मीयतालाई यही राजनीतिले खलल् पुर्याएको हो। यति धेरैसम्भावनायुक्त हुँदाहुँदै हामीले त्यसको उपयोग गर्न नसकेको र देश झन् झन् अविकासतर्फ धकेलिँदै गएको यही राजनीतिका कारण हो। हामी दिनप्रतिदिन निराशाको त्यान्द्रोमा कसिँदै गएको यही राजनीतिले हो। 
 
जनताले राणा शासनदेखि राजतन्त्रसम्म फाले। तर, आज पनि हामी जनताको हकहित सुनिश्चित हुन सकेको छैन। हामी अहिले पनि अलमलमै छौं। राजनीतिक रूपान्तरणका लागि सधैं अघि सर्ने हामी आफ्नै आर्थिक समृद्धिमा भने किन यति उदासीन? आर्थिक समृद्धिमा त्यसले मात्र काम गर्न सक्छ, जसमा सपना भरिएको हुन्छ। त्यसो हो भने युवा पिँढीलाई राजनीतिमा अगाडि आउनबाट हामी किन रोक्ने त?
 
हाम्रो विडम्बना के भने, वर्षभरि उठ्दा–बस्दा हामी जुन राजनीतिको विरोध गर्छौं, निर्वाचनको मुखमा आएपछि हामी त्यही राजनीतिलाई यस्तरी पछ्याउन थाल्छौं। मानौं, हामीलाई शक्तिको उच्च पदमा युवा पुस्ताको उपस्थिति स्वीकार्य नै छैन। त्यस्तै हो भने मेरो सबैसँग आग्रह छ– हामी यी नेताहरूले देश बिगारे, यो राजनीतिले देश बिगार्यो भन्ने राग अलाप्नै बन्द गरौं। र, जे हुँदैछ त्यसलाई चुपचाप सहेर बसौं।
 
होइन, यी नेताहरू हामीलाई चित्त बुझेका छैनन्, यो राजनीति हामीलाई चित्त बुझेको छैन भने कम्तीमा राजनीतिको भीडमा उदाएको एउटा युवा अनुहारलाई सबै मिलेर उज्यालो पार्ने अभियानमा लागौं।
 
आज हामीलाई विभाजन गर्ने नेता होइन, हाम्रो देशलाई समृद्धिको बाटोतर्फ लैजाने जागरुक र सक्षम युवा नेताको खाँचो छ। उसको उमेर २१ वषको होस् कि त्योभन्दा कम, कसैको पेटमा देशको मुहार फेर्ने आगो बलेको छ भने म त्यो आगोको सम्मान गर्छु। 
 
आजको मितिमा मैले रञ्जु दर्शनामा त्यो आगो देखेकी छु।
Hyundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • हिउँ पर्‍यो, उठ सन्दकपू! (फोटोफिचर) हिउँ पर्‍यो, उठ सन्दकपू! (फोटोफिचर)

    खिड्कीबाट बाहिर हेरे। केही देखिएन। टर्च बालेर हेरेँ सेम रिजल्ट। टोइलेट पसेँ। त्यहाँ कुनामा सेतो हिउँजस्तै देखे। रूमबाट सोझै निस्किएर मूलढोका बिस्तारै उघारेँ। मास्तिरबाट खसेको सानु हिउँको ढिस्कनाले चिण्डे तालुलाई फुस्स छोयो। टर्चले बाहिर चारैतिर नियाले। म हेरेको हेर्यै भएँ। एकचोटी आँखा मिचेँ। चाँदीको स्वर्गमा एकदुई पाइला चालेँ। टेक्नु पनि माया लाग्नेखाले!

    विकास आले

  • साथीको नाममा त्यो चिठी साथीको नाममा त्यो चिठी

    लिम्बु संस्कारअनुसार धान नाच नाचियो। धेरै केटीहरुसँग धान नाच्ने नाममा चिनजान गरियो। अनि उट्पट्याङ गफ हानियो। यसरी दुई दिन धान नाच्ने अनि ख्यालठट्टा गर्ने नाममा राई साथीको मन त एउटा युवतीसँग आकृष्ट भएछ। सायद ऊ आफ्नो भावना पोख्ने बााटो खोजिरहेको थियो। यही उपायको खोजीमा तेश्रो दिनको साँझ उसले एउटा प्रस्ताव राख्यो। प्रस्ताव थियो– दुवै मिलेर त्यो गाउँकी दुइटी केटीलाई प्रेमपत्र लेखेर छोड्ने।

    भानु बोखिम

  • सामुदायिक विकासको सपना सामुदायिक विकासको सपना

    हुनत यसलाई केही नगर्ने भन्दा, गर्ने नै बढी विवादमा हुन्छन् भन्न पनि सकिएला तर कुरा त्यति भनेर मात्र अब ढाट्न र टार्न हुँदैन। सामुदायिक विकास तथा जिविकोपार्जनका नाममा संघसंस्थाहरुले कहिलेसम्म कनिका छर्ने हो? अब यस्को जवाफ नदिई धरै छैन।

    कृष्ण प्र. पौडेल 

साहित्यपाटी

  • र, एउटा एस्ट्रे र, एउटा एस्ट्रे

    निभाउँछु उही एस्ट्रेमा ठुटो चुरोट
    र, प्रश्न गर्छु आफैलाई
    मनभित्र एकान्तमा कतै किन चिच्याउँदैछ बच्चु कैलाश?
    ‘टाढा टाढा जानु छ साथी, एकफेर हाँसीदेऊ’

    भोलि त सबेरै छोडेर जानु छ।

    सौरभ कार्की

  • मिठा बरफ मिठा बरफ

    रगत छाद्ने रोगले उसका बा वितेपछि उनीहरु निकै दुखी र असहाय बने। खानै नपाएर मर्नुपर्ने स्थिति बन्दै गएपछि उनीहरु सुकुम्वासी टोल छोडेर कमला नदि तटको सानो बजारको साहुकहाँ आश्रय लिन पुगेका थिए। साहुले गोरु गोठसँगै छ्वालीले बारेर आमा छोरीलाई बस्ने व्यवस्था गरिदिएका थिए। वस्न खान दिएवापत घरका भाँडाकुँडा सरसफाइ देखि सवै काम गरिदिनुपथ्र्यो। उ रोगी पनि भएकाले धेरै काम गर्न सक्तिनथी। सुखी देवी हरेक दिन आफू सरहकि सिमरनको ब्याग बोकेर नजिकैको स्कुल जाने आउने गर्थी। बुढेसकालको सन्तान भएर हो कि साहुसाहुनी सिमरनलाई असाध्य मायाँ गर्थे। स्कुल धेरै टाढा नभए पनि हरेक दिन सुखी देवीलाई ब्याग बोक्न लगाएर पठाउँथे।

    लक्ष्मण अधिकारी

  • आमाको देश आमाको देश

    कस्तो अचम्म कसैसँग सल्लाहै नगरी फालेको प्रस्तावमा कतै कुनै बिरोध नभइ समर्थन बर्सिए । सायद नेपालको इतिहासमा कुनै बैठकको कुनै प्रस्तावमा यस्तो सहमति आएको थिएन होला । साशनबाट आफैँलाई अलग्याउने आफ्नो प्रस्तावका पक्षमा पुरुषहरुको सभा सहमत भएको देखेर खुशीले फुलेल मन्त्रीका आँखा निरन्तर बगिरहेका थिए । रुमालले पटकपटक आँसु पुछिरहेका उतिरै रहेको सहभागीको ध्यान खिच्दै प्रधानमन्त्री फेरि बोले –बाँकी दलका सभापतिजीहरुको प्रष्ट बिचार पाऊँ ।

    शम्भु सुस्केरा

पाठक विचार

  • नयाँ वर्ष प्रण

    रित्तो बोतल र खाली शिशाहरूले सामुहिक आत्महत्या गरे। ऊ परऽऽको एक कुनामा हेर त? एक थुप्रो लासहरू जस्तै डंगुर लडिराछ।   चीत्कार तिरस्कार अपहेलना बित...

    इन्द्र थेगिम

  • मजबुत स्थानीय सरकारका लागि सक्षम जनप्रतिनिधि

    जनप्रतिनिधिहरुको अवधि समाप्त भएपछि कर्मचारीको शासन सुरु भयो। कर्मचारीको उद्देश्य र प्रवृत्ति भनेकै जागिर खाने र पैसा कमाउने हो। देशकै कर्मचारीको उच्च पदमा पुगेका व्यक्ति मुख्यसचिव जस्तो पद प्राप्त गरेको व्यक्ति त पद त भै हाल्यो पैसा पनि कमाउनु प¥यो भनेर विदेश हिँड्ने अवस्था छ भने त्यसभन्दा तलका कर्मचारीको हालत के होला? सहजै अनुमान गर्न सकिन्छ। यसको मतलब सबै कर्मचारी पैसाकै लागि काम लाग्दछन् भन्ने होइन।

    रमाकान्त शर्मा

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट