एक नर्सको अनुभवः अस्पतालले बिरामी कुरुवालाई पनि बिरामी बनाउँछन्

yamaha
  • Get News Alerts

united
tata

एक नेपाली नागरिक भएको नाताले नेपालमा अस्पतालले सर्वसाधारणलाई प्रदान गर्ने सेवा र नीतिका बारेमा केही लेख्न मन लाग्यो। आज म एक बिरामी वा बिरामीको कुरूवाको तर्फबाट कुरा गर्न चाहन्छु यद्यपी पेशाले म एक नर्स हुँ।

जब म मेरो कोही आफन्तलाई बिरामी भएर अस्पताल लैजान्छु त्यहाँदेखि मेरो भागदौड सुरू हुन्छ। अस्पताल कम र म्याराथन ग्राउन्ड धेरै जस्तो लाग्छ। बिरामी भर्ना गर्नुपर्ने भयो भने फाइल बोकेर काउन्टरसम्म जाउ, पैसा तिर र पुन बिरामी भएको वार्डमा फर्किउ। फेरि औषधीको कागज समातेर औषधि किन्न फार्मेसीसम्म जाउ, औषधि किनेर वार्डमा फर्क। बिरामीलाई भोक लाग्यो, जुस खान मन लाग्यो भने अस्पतालको कम्पाउन्डबाट बाहिर निस्केर चाहिने सामान किनेर फेरि वार्डमा जाउ।

यो सबै दृश्य देख्दा हाम्रो देशका अस्पतालहरूले स्वस्थ्य रहनू भन्नु र रोकथामका उपाय सिकाउनु व्यर्थ लाग्छ। अस्पतालहरूले बिरामीलाई मात्रै बिरामी देख्ने र कुरूवालाई साह्रै तन्दुरूस्त देख्ने नीति देख्दा अचम्म लाग्छ। बिरामी त यसै बिरामी नै छन्, तर बिरामीका कुरूवालाई हरेक तर्फबाट तनाब परिरहेको हुन्छ।

उपचार गराउन पैसा जुटाउने तनाब, बिरामी निको होस् भन्ने तनाव र अझ नेपालमा त छुट्टै अस्पतालले दिएको भागदौडको तनाव। यस्तो अवस्थामा कुरूवा नै बिरामी पर्न सक्छन्। मैले नर्सिंङ सकाएर काम गरेको दुई वर्षको अनुभवमा यस्ता थुप्रै कुरूवा देखेँ जो स्वयम् आफैं सिथिल भएर र कमजोरीका कारण बेहोस भएर लडे। यो देख्ता मन कुँडिन्थ्यो।

मैले काम गरेको धुलिखेल अस्पतालले साँच्चै नै उदाहरणीय काम गरेको छ। उक्त अस्पतालले बिरामी कुरूवा घर भनेर एउटा घर बनाएको छ। यति सम्मको सहयोग बिरामी कुरूवाले अस्पतालबाट पाए भने त्यो ठूलै सहयोग हुन्छ। किनकी कतिपय मानिस राम्रो गुणस्तरीय स्वास्थ्य सेवा पाउन कै लागि गाउँ गाउँबाट आएका हुन्छन् जसको यहाँ अस्पताल छेउ छाउ कोही हुँदैन । यसरी हरेक अस्पतालहरूले कुरूवा घरको निर्माण गर्ने हो भने बिरामी कुरूवालाई ठूलै राहत मिल्ने थियो।

अर्को कुरा चाँही औषधिको आन्तरिक सप्लाई गर्ने नीति । यो नीति मैले पाटन एकेडेमी अफ हेल्थ साइन्सेसमा देखेँ। बिरामीका लागि अत्यन्तै  लाभदायक लाग्यो यो नीति। उक्त अस्पतालमा बिरामी भएर गएपछि चलाइने औषधिहरू किन्न जान नपर्ने र आन्तरिक सप्लाई गराएर बिरामी डिस्चार्ज हुँदा पैसा तिर्नुपर्ने रहेछ।

यो हुँदा भागदौड निकै नै कम हुने गर्छ । यस्तो नीति सबै अस्पतालमा लागू गर्ने हो भने छिटो र गुणस्तरीय सेवा दिन सफल हुन्थ्यो।

त्यस्तै हेल्प डेस्क भनेर सबै अस्पतालमा खोलिए भने सायद सर्वसाधारणलाई सजिलो हुने थियो। यस्तै त्रिभुवन विश्वविद्यालय टिचिङ अस्पताल ठूलो क्षेत्रफ मा बनेको अस्पताल हो जसमा थुप्रै बिल्डिङहरू छन्। जसले गर्दा कहिल्यै नआएका बिरामीलाई कुन रोगको उपचार कुन बिल्डिङमा हुन्छ भन्ने थाहा नहुन सक्छ।

त्यसकारणले  टिचिङ अस्पतालले ब्लक भनेर नाम दियो जसमा A Block , B Block , C Block लगायतका छन् र उक्त ब्लक अन्तर्गत के_के सम्बन्धी उपचार गरिन्छ  भन्ने ठूलो बोर्ड मा अस्पताल परिसरमा लेखिएको छ। यस्तै गरी हरेक अस्पतालहरूले स्पष्ट तरिकाले कहाँ कुन उपचार हुन्छ भनेर छट्टयाइदिए सर्वसाधारण लाभान्वित हुनेथिए।

अन्त्यमा लेख्नै मन लागेको कुरा अस्पतालको क्यान्टिनको बारेमा हो। कतिपय अस्पतालमा त क्यान्टिन पनि छैनन् र क्यान्टिन भएका अस्पतालमा पनि कतिको गुणस्तरीय खानेकुरा वितरण गरिन्छ भन्ने प्रमाण सायदै कसै सँग होला। अस्पताल परिसर मै गुणस्तरहिन खाना खान बाध्य हुन्छन् सबैजना। स्वास्थ्य माथी यत्रो खेलवाड हुँदा पनि मौन छौँ हामी , मौन छ प्रशासन  र मौन छ सरकार।

यस्ता धेरै लुकेका साना लाग्ने कुराहरू छन् जुन सुधार गर्न सम्भव छ र आवश्यक पनि छन्।

Hyundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • हिउँ पर्‍यो, उठ सन्दकपू! (फोटोफिचर) हिउँ पर्‍यो, उठ सन्दकपू! (फोटोफिचर)

    खिड्कीबाट बाहिर हेरे। केही देखिएन। टर्च बालेर हेरेँ सेम रिजल्ट। टोइलेट पसेँ। त्यहाँ कुनामा सेतो हिउँजस्तै देखे। रूमबाट सोझै निस्किएर मूलढोका बिस्तारै उघारेँ। मास्तिरबाट खसेको सानु हिउँको ढिस्कनाले चिण्डे तालुलाई फुस्स छोयो। टर्चले बाहिर चारैतिर नियाले। म हेरेको हेर्यै भएँ। एकचोटी आँखा मिचेँ। चाँदीको स्वर्गमा एकदुई पाइला चालेँ। टेक्नु पनि माया लाग्नेखाले!

    विकास आले

  • साथीको नाममा त्यो चिठी साथीको नाममा त्यो चिठी

    लिम्बु संस्कारअनुसार धान नाच नाचियो। धेरै केटीहरुसँग धान नाच्ने नाममा चिनजान गरियो। अनि उट्पट्याङ गफ हानियो। यसरी दुई दिन धान नाच्ने अनि ख्यालठट्टा गर्ने नाममा राई साथीको मन त एउटा युवतीसँग आकृष्ट भएछ। सायद ऊ आफ्नो भावना पोख्ने बााटो खोजिरहेको थियो। यही उपायको खोजीमा तेश्रो दिनको साँझ उसले एउटा प्रस्ताव राख्यो। प्रस्ताव थियो– दुवै मिलेर त्यो गाउँकी दुइटी केटीलाई प्रेमपत्र लेखेर छोड्ने।

    भानु बोखिम

  • सामुदायिक विकासको सपना सामुदायिक विकासको सपना

    हुनत यसलाई केही नगर्ने भन्दा, गर्ने नै बढी विवादमा हुन्छन् भन्न पनि सकिएला तर कुरा त्यति भनेर मात्र अब ढाट्न र टार्न हुँदैन। सामुदायिक विकास तथा जिविकोपार्जनका नाममा संघसंस्थाहरुले कहिलेसम्म कनिका छर्ने हो? अब यस्को जवाफ नदिई धरै छैन।

    कृष्ण प्र. पौडेल 

साहित्यपाटी

  • र, एउटा एस्ट्रे र, एउटा एस्ट्रे

    निभाउँछु उही एस्ट्रेमा ठुटो चुरोट
    र, प्रश्न गर्छु आफैलाई
    मनभित्र एकान्तमा कतै किन चिच्याउँदैछ बच्चु कैलाश?
    ‘टाढा टाढा जानु छ साथी, एकफेर हाँसीदेऊ’

    भोलि त सबेरै छोडेर जानु छ।

    सौरभ कार्की

  • मिठा बरफ मिठा बरफ

    रगत छाद्ने रोगले उसका बा वितेपछि उनीहरु निकै दुखी र असहाय बने। खानै नपाएर मर्नुपर्ने स्थिति बन्दै गएपछि उनीहरु सुकुम्वासी टोल छोडेर कमला नदि तटको सानो बजारको साहुकहाँ आश्रय लिन पुगेका थिए। साहुले गोरु गोठसँगै छ्वालीले बारेर आमा छोरीलाई बस्ने व्यवस्था गरिदिएका थिए। वस्न खान दिएवापत घरका भाँडाकुँडा सरसफाइ देखि सवै काम गरिदिनुपथ्र्यो। उ रोगी पनि भएकाले धेरै काम गर्न सक्तिनथी। सुखी देवी हरेक दिन आफू सरहकि सिमरनको ब्याग बोकेर नजिकैको स्कुल जाने आउने गर्थी। बुढेसकालको सन्तान भएर हो कि साहुसाहुनी सिमरनलाई असाध्य मायाँ गर्थे। स्कुल धेरै टाढा नभए पनि हरेक दिन सुखी देवीलाई ब्याग बोक्न लगाएर पठाउँथे।

    लक्ष्मण अधिकारी

  • आमाको देश आमाको देश

    कस्तो अचम्म कसैसँग सल्लाहै नगरी फालेको प्रस्तावमा कतै कुनै बिरोध नभइ समर्थन बर्सिए । सायद नेपालको इतिहासमा कुनै बैठकको कुनै प्रस्तावमा यस्तो सहमति आएको थिएन होला । साशनबाट आफैँलाई अलग्याउने आफ्नो प्रस्तावका पक्षमा पुरुषहरुको सभा सहमत भएको देखेर खुशीले फुलेल मन्त्रीका आँखा निरन्तर बगिरहेका थिए । रुमालले पटकपटक आँसु पुछिरहेका उतिरै रहेको सहभागीको ध्यान खिच्दै प्रधानमन्त्री फेरि बोले –बाँकी दलका सभापतिजीहरुको प्रष्ट बिचार पाऊँ ।

    शम्भु सुस्केरा

पाठक विचार

  • नयाँ वर्ष प्रण

    रित्तो बोतल र खाली शिशाहरूले सामुहिक आत्महत्या गरे। ऊ परऽऽको एक कुनामा हेर त? एक थुप्रो लासहरू जस्तै डंगुर लडिराछ।   चीत्कार तिरस्कार अपहेलना बित...

    इन्द्र थेगिम

  • मजबुत स्थानीय सरकारका लागि सक्षम जनप्रतिनिधि

    जनप्रतिनिधिहरुको अवधि समाप्त भएपछि कर्मचारीको शासन सुरु भयो। कर्मचारीको उद्देश्य र प्रवृत्ति भनेकै जागिर खाने र पैसा कमाउने हो। देशकै कर्मचारीको उच्च पदमा पुगेका व्यक्ति मुख्यसचिव जस्तो पद प्राप्त गरेको व्यक्ति त पद त भै हाल्यो पैसा पनि कमाउनु प¥यो भनेर विदेश हिँड्ने अवस्था छ भने त्यसभन्दा तलका कर्मचारीको हालत के होला? सहजै अनुमान गर्न सकिन्छ। यसको मतलब सबै कर्मचारी पैसाकै लागि काम लाग्दछन् भन्ने होइन।

    रमाकान्त शर्मा

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट