के हामीलाई हयाण्डसम केटा हेर्न मन लाग्दैन?

  • Get News Alerts

united
tata

सफा अनुहार, तिलचामल कपाल, शरीरमा उस्तै मिलेको पहिरन।  पहिला त लाग्यो, आफू चढेको हवाइजहाजको पाइलट यीनै हुन्। पाइलट भन्ने बित्तिकै सम्पूर्ण रुपमा योग्य एक व्यक्तिको झल्को आउँछ।  सन् २००८ मा पहिलो अन्तर्राष्ट्रिय हवाईयात्रामा थिएँ म, काठमाडौंदेखि पाकिस्तानको कराँचीसम्म। त्यतिबेला देखेको त्यो पुरुष अनुहार आज पर्यन्त मैले भुल्न सकेको छैन। पछि पो थाहा पाएँ, त्यो उज्यालो अनुहार, मिलेको शरीर र तिलचामल कपाल भएका ती व्यक्ति जहाजका पाइलट थिएनन् बरू पुरुष एयरहोस्टेज थिए। यात्रामा त्यति सुन्दर पुरूष आफ्नो सेवामा बारम्बार आइरहँदा मलाई औधी आनन्द लाग्यो। पछि पछि पनि ऊ सम्झनामा आइरह्यो र मुस्कुराइरह्यो ।    

जीवनकै पहिलो  हवाईयात्रापछि अर्को अन्तराष्ट्रिय हवाई उडानको मौका मिलेको छैन। तर, आन्तरिक उडानहरुमा भने म यात्रु बनिरहेकै हुन्छु। जब कुनै ठाउँमा जानु छ र हवाईजहाजको ढोकामा पुग्छु, मलाई आश लाग्छ –सन् २००८ मा देखेको जस्तै ‘हयाण्डसम’ केटा पो एयरहोस्टेज छन् कि! उसो त म न्यायपूर्ण समाजको पक्षपाति हुँ र मलाई बाहिरी सुन्दरताले सत्यको उद्घाटन गर्छ जस्तो लाग्दैन तर पनि मेरा पनि एक जोडी आँखा छन् र ती आँखा जगतका सुन्दर देखिने वस्तुमा सहजै लोभिन्छन्। 

उसो त नेपाली समाज हामी केटी मान्छेले आफ्नो रहरको कुरा गर्न पाउने समाज हुँदै होइन। रहर त केटाको पो हुन्छ! म आमसमाजले आत्मसाथ गरेको मान्यताको कुरा गर्दैछु। अझ हयाण्डसम केटातर्फ नजर लगायो भने त मलाई कतिले उत्ताउली र छाडा भनेर भोलिदेखि समाजिक सञ्जालमा बसिटिक्न दिने छैनन्। तर सत्यचाहिँ त्यही हो, सामाजिक सञ्जालमा गालीको ओइरो आए पनि, परिवार र समाजले उत्ताउली र नखरमाउलीको ट्याग लगाए पनि कसम म आफूलाई रोक्न सक्दिनँ, केटाहरूलाई सुन्दर युवती हेर्न रहर लागेजस्तै मलाई पनि ह्याण्डसम केटा हेर्न औधी मनपर्छ।

नेपालमा नाम चलेको कर्पोरेट हाउसको मेनेजर साथीले केही समय अघि एक जना राम्री केटीलाई जागिर दिन सक्ने कुरा गर्दा मैले राम्री केटीको सट्टा राम्रो केटा वा राम्री केटी राख तर शारीरिक हिसावले अपाङता भएकालाई प्राथमिकतामा राख्न सल्लाह दिएँ। तर, ती साथी त यसै रिसाए। राम्री केटी पो चाहिएको, केटा होइन रे! यसै–यसै हाँसेर उल्टै उनले मलाई उडाए। हुनत, यो मेरो निजी तर्क हो कि मलाई लाग्छ मानिसहरुको आवतजावत भइरहने ठाउँमा केटी मानिसमात्र हुनुपर्छ भन्ने हुँदैन। बरू त्यस्ता ठाउँमा केटी र केटाहरू बराबर भए हुन्थ्यो। अझ शारीरिक हिसाबले अरु काम गर्न नसक्नेहरुलाई रिसेप्सनिष्ट जस्तो पदमा पहिलो प्राथमिकता दिनुपर्छ भन्ने मेरो ठहर हो। तर म बबुरोको कुरा कसले सुन्ने? पछि थाहा पाएँ, नाम चलेको उक्त कर्पोरेट हाउसमा त्यस मित्रले सुन्दर रूप र यौवन भएकी युवती नै छानेर रिसेप्सनिष्ट पदमा जागिर दिलाए।

हुन त विपरित लिङ्गप्रतिको आकर्षणलाई कसले नकार्न सक्छ? राम्रो केटालाई हेर्न खोज्ने मेरा जस्ता नजर मेरा मेनेजर मित्रका पनि छन्। हो, मैले उठाउन खोजेको विषय पनि यहि नै हो। राम्री केटी हेर्न खोज्ने मेरो मेनेजर साथीले कति सजिलै राम्री केटीमाथि दावा गर्न सक्छ। उसलाई राम्री केटी नै चाहियो, न राम्रो केटा न शारीरिक हिसाबले अपाङ्गता भएका मानिसलाई उसले प्राथमिकतामा राख्यो। हुन पनि सदियौंदेखि यस्तै चलेको समाजमा म किन ‘अतिवादी आपत्ति’?

सत्य त यही हो कि सदियौंदेखि केटी मानिस हेरिने पात्र हो, उसका आँखा बदामी हुनुपर्छ, आँखा मृगनयनी, बारुलाको जस्तो छिनेको कम्मर, बाघको जस्तो चाल, कुरा नगरौं, आँखाको वर्णन त कति हो कति! स्त्री जातिको आँखाकै मात्र वर्णनमा कति साहित्य रचिएका छन्। दाँत अनारका दानाझै मिलेको हुनुपर्ने, कपाल रेशमी हुनुपर्ने, छाला चन्दन दलेको जस्तो नरम हुनुपर्ने रे । अनि अचेलचाहीँ हाँस्दा गालामा डिम्पल परेको औधी राम्रा रे। केटी मान्छे सुवासीनि हुनपर्ने । स्त्री जाति मात्र भोग्या? 

केही शास्त्रहरूमा पुरुष पनि यस्तो–उस्तो हुनुपर्ने कुरो उल्लेख भएका छन् तर पुरुष यस्तो हुनुपर्ने चर्चा सम्भवतः पुरुषमुखी समाजले लुकाएको छ । मेरा प्रश्न छ– केटा मानिस चाँही कस्तो हुनुपर्ने? के कुनै युवतीले कुनै युवकलाई हेर्ने आवश्यकता नै छैन र ऊ चाहिँ जस्तो पायो त्यस्तै पनि हुन पाउँछ? किन पुरूषको लावण्यको चर्चा गरिएको साहित्य र चलचित्र मैले आजसम्म पढ्न र हेर्न पाइनँ? तिल चामल जस्तो कपाल भएको केटामान्छे देखेपछि कयौ केटी मानिस आकषिर्त हुन्छन् भन्ने कुरो मैले किन कसैको मुखबाट सुन्न पाइनँ? केटा मानिसको आँखाचाहीँ हरिणको जस्तो हुनुपर्छ भनेर गरिएको चर्चा मैले किन आजसम्म सुनिनँ?

केटा मानिसको डिम्पलको वर्णन किन कसैले गर्न सकेनन्? केटाको गालामा भएको कोठीले म भुतुक्क भएँ भन्ने चर्चा किन कोही नारीवादी साहित्यकारले समते गरेनन्? मलाई थाहा छ यी तमाम मेरा प्रश्नहरुको उत्तर हामी सबैसँग छ। र त्यो उत्तर हो –केटा मानिस हेर्ने पात्र हो र हामी स्त्री जाति हेरिने पात्रका रुपमा समाजमा स्थापित छौं। हेर्ने पात्रले आफूलाई हेर्न चाहेको दृश्य वर्णन गरिदिए पुग्छ तर हेरिने पात्र तदअनुरुप बन्नुपर्छ। हेर्ने पात्रले चाहेको के हो त्यही जस्तो बन्न अभ्यास गर्नुपर्छ, नजानेको भए सिक्नुपर्छ ।

आजसम्म हामी केटी जाति हेरिने पात्रका रुपमा चित्रित भयौं र शायद त्यसैमा रमायौं पनि। केटा मानिसले के भन्दा आफूलाई अझ राम्री देखिन्छ हामीले पुरुषका आग्रह र चाहनालाई पछ्यायौं। त्यसको मजा पनि बेग्लै होला तर आफू महिला भएर कुनै सुन्दर पुरुषलाई हेर्नुमा पनि बेग्लै मजा छ। भन्नेहरुले मेरो आशयको सहजै गलत ब्याख्या गर्न सक्छन् तर मेरो तर्क गलत छैन।

कठै ! मेरा आमा, दिदीहरू जसले सुन्दर पुरूषको कल्पना र सपना मात्रै देखेँ, व्यवहारमा प्रस्तुत गर्ने सकेनन्। उहाँहरुको कल्पना पलभरमै चकनाचुर हुन्छ के गर्ने समाजनै त्यस्तै थियो। तर आजका युवतीलाई यस्तो बाध्यता सायद पर्दैन। सुन्दर युवतीलाई कुनै पुरूषले हेर्दा समाज व्यवस्था जसरी आजसम्म बिग्रिएन, त्यसैगरी सुन्दर युवकलाई हामी युवतीले हेर्दैमा समाज कसरी बिग्रन्छ र?

बरू आजसम्म आफूलाई जस्तो पायो उस्तै अवस्थामा राख्ने पुरूषहरूले समेत आफ्नो शरीर, पहिरन र सृंगारको ख्याल गर्न थाल्छन्। सुन्दर बन्ने अभ्यास गर्न सुरु गर्छन्।

Hundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • एक नर्सको अनुभवः अस्पतालले बिरामी कुरुवालाई पनि बिरामी बनाउँछन् एक नर्सको अनुभवः अस्पतालले बिरामी कुरुवालाई पनि बिरामी बनाउँछन्

    उपचार गराउन पैसा जुटाउने तनाब, बिरामी निको होस् भन्ने तनाव र अझ नेपालमा त छुट्टै अस्पतालले दिएको भागदौडको तनाव। यस्तो अवस्थामा कुरूवा नै बिरामी पर्न सक्छन्। मैले नर्सिंङ सकाएर काम गरेको दुई वर्षको अनुभवमा यस्ता थुप्रै कुरूवा देखेँ जो स्वयम् आफैं सिथिल भएर र कमजोरीका कारण बेहोस भएर लडे। यो देख्ता मन कुँडिन्थ्यो।

    सुजता अधिकारी

  • अब रेडलाइट एरिया खोले हुन्न? अब रेडलाइट एरिया खोले हुन्न?

    होटलमा प्रेमी–प्रेमिका होस् या श्रीमान–श्रीमती, महिला–पुरुष देख्नासाथ मिडिया साथै लगेर छापा मार्ने र थुन्ने काम सभ्य समाजका लागि पाच्य हुँदैन। राज्यले प्रहरी–प्रशासनको यस्तो प्रवृत्तिमा अंकुश लगाउनैपर्छ।

    मानवी पौडेल

  • के पर्यटकका लागि सगरमाथा नै चाहिने होर? के पर्यटकका लागि सगरमाथा नै चाहिने होर?

    साना खुद्रे पसलहरु वा रेष्टुरेण्टमा पाउरोटी खाने झोले पर्यटक मात्र लगेर पर्यटन क्षेत्र उभो लाग्छ त? आजको भोलि प्रतिफल खोज्ने क्षेत्र पर्यटन होइन। पर्यटकलाई सुविधा दिएर फाइदा लिने अवस्थामा हामी नभएका कारण अनुभव बेचेर प्रतिफल बढाउनुपर्ने अवस्था नेपाली पर्यटन उद्योगको छ। त्यसैले दिनहुँ जस्तो हुने जात्रा पर्वहरु, सय भन्दा बढी जातिहरुका धर्म, संस्कृति, संस्कारहरुलाई पर्यटनको भाषामा बेचेर लाभ लिन ढिलो गर्नु हुँदैन। विस्तृतमा

     

    सुधन सुवेदी

साहित्यपाटी

  • नेपाली पनि नयाँ बनिसके नेपाली पनि नयाँ बनिसके

    ठूलै क्रान्तिको बिगुल फुक्छु भन्थ्यो छोरो

    आफ्नै बिहेमा नरसिंहा फुक्न सकेन

    अर्कैलाई मैले ज्याला तिरेर फुकाउनु पर्‍यो

    सिंगो नेपाल र सप्पै नेपालीको  नेतृत्व गर्छु भन्थ्यो

    मैले जुटाई दिएका दस-बीस जन्तिको नेतृत्व गर्दै दंग पर्‍यो।

    चट्याङ मास्टर

  • दुःख बिर्साउन विदेशिएकी श्रीमती दुःख बिर्साउन विदेशिएकी श्रीमती

    ऊ बेला मुनाले आफ्ना मदनको बाटो छेक्न सकेकी थिइनन्। अहिले मदन हार खाइरहेको छ।’ अन्ततः ऊ ‘केयर गिभर’ को ट्याग भिर्दै इजरायल हान्निएकी थिई।  ‘अहिलेसम्म त केही बिग्रेको छैन। यताको चिन्ता छैन। हरपल मन त्यतै डुलिरहन्छ। छोरीलाई पुरा अवधि स्तनपान गराउन सकिन। आफ्नी आमाका रसिला दुधे स्तन चुस्न आँ गरिरहेकी उसको मुखमा तितेपाती कोचिदिएँ मैले। आधारभूत बालअधिकार समेत उपभोग गर्न पाइन उसले, मेरै कारणले। डर लागिरहन्छ, मलाई भोलि के भन्ली उसले?’

    शिव अर्याल

  • इन्गेजमेन्ट इन्गेजमेन्ट

    अव त्यसपछि मैल बोल्ने केही देखिन, मस्तिष्कमा शुन्यता छायो। तै पनि अन्तिम प्रयत्न गर्दै भनेँ, ‘हेर त्यसो नभन, म त बर्वाद हुन्छु, कसैको अगाडि मुख देखाउनलायक हुन्न, म त मरे पनि हुन्छ। तिम्रो पनि भविष्य ड्यामेज हुन्छ, के सोचेर यस्तो निर्णय गर्यौ?'

    लक्ष्मण अधिकारी

पाठक विचार

  • गगन थापा र विश्वप्रकाशहरुलाई चिठ्ठी !

    क्षमा गर्नुहोला, म कांग्रेसको सदस्य भएका कारण कांग्रेसको गर्विलो इतिहास र शक्तिशाली बर्तमानको विषयमा निश्चय पनि अनभिज्ञ छैन। सँगै देशको समृद्ध भविश्यको राजमार्ग आजको विद्यमान कांग्रेसको काम गर्ने सोच र शैलीले सुनिश्चित गर्न सक्दैन भन्ने कुरामा पनि अनभिज्ञ छैन। नेतृत्वका लक्ष्यहरु सधै आफू केन्द्रित मात्र छन्। सत्ता र शक्ति जोगाउन मात्र नेतृत्वको प्राथमिकताको विषय बन्छ। नेतृत्वसँग न इमान–जमान छ, न विधि र प्रकृया छ, न सपना र कल्पनाशिलता, न समस्याहरुको समाधान गर्नसक्ने कार्यकौशलता छ। त्यसैले महोदयहरु, मेरा अघि देश फेर्नका लागि भनेर कांग्रेस फेरिन्छ कि फेरिदैन भन्ने प्रश्न खडा भएको छ।

    चन्द्र के.सी.

  • भारतीय प्रहरीको गोलीले नेपाली मारिँदा साझा बसमा आगो किन?

    नेपालमा हुने बन्द हड्तालका कार्यक्रममा धेरैजसो आगजनी र तोडफोडका कार्यक्रम सम्भवत: विप्लवले नै आयोजना गरेका बन्दमा हुने गर्छन्। त्यसमा पनि धेरै नोक्सानी मजदुर वर्गले नै खेप्नुपरेको देखिन्छ। चालकलाई ट्याक्सी भित्रै राखेर बाहिरबाट आगो लगाइएका घट्ना समेत हामीले यस्ता बन्द हड्तालमा देखिसकेका छौँ। ती घटनासम्म त मैले पनि  केही लेखिनँ। माओवादी जनयुद्धको समयमा यस्ता आगजनीका घट्ना धेरै देखिएकाले पनि स्वभाविकै ठानियो।

    कृष्णप्रसाद शर्मा

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट