'म मर्दा एक दिन बिदा हुन्छ हो?'

चुनाव
  • Get News Alerts

tata

बाह्र-तेह्र वर्षको छँदा मलाई म मर्छु जस्तो कहिल्यै लाग्दैनथ्यो। त्यतिखेर म सही रहेछु। नत्र त यतिन्जेलसम्म म मरिसकेको हुने थिएँ। 

आज तीस वर्षको हुँदा मलाई हरेक दिन मर्छु जस्तो लाग्छ। यतिखेर पनि म सही छु।

बाँचेको जस्तो लाग्नु र बाँच्नुमा केही ग्राम भ्रमको फरक मात्र न हो। मरेको जस्तो लाग्नु र मर्नुमा केही मिलिलिटर विश्वासको फरक मात्र न हो।

हिजोआज मेरो एउटा खुट्टाको जुत्ताले हरेक पाइलामा भ्रम टेक्छ, अर्को जुत्ताले हरेक पाइलामा विश्वास टेक्छ। कहिलेकाहीँ जुत्ताको तलुवा छेडेर भ्रमको काँडाले पैताला घोच्छ। कहिलेकाहीँ त्योभन्दा तिखो गरी विश्वासले घोच्छ।

भ्रमले घोच्दा रगत आउँछ, विश्वासले घोच्दा आँशु आउँछ।

मलाई आँशु औधि मन पर्छ। रुनु मलाई सबैभन्दा आनन्द दिने लत हो। म दु:खी मान्छेसँग एकदमै छिटो मिल्छु। मेरा सबैभन्दा मिल्ने साथी पनि औधि दु:खी छन्। म जसलाई औधि प्रेम गर्छु, ऊ पनि एकदमै दु:खी छे। दु:खी हुनलाई गरीब भैराख्नु पर्दैन, रोगी भैराख्नु पर्दैन। दु:खी हुनलाई कारण पनि चाहिँदैन। कसै-कसैलाई दु:ख त्यत्तिकै मन पर्छ, जसरी कोही मान्छे विनाकारण मन पर्छ।

म त्यही पार्टीको मान्छे हुँ।

म दु:खी भएको बेला आफ्नो सबैभन्दा नजिक हुन्छु। दु:खी भएको बेला मात्र म साँच्चिकै जस्तो छु, त्यस्तै हुन्छु।

मलाई लाग्छ, ईश्वर पनि भित्र-भित्र निकै दु:खी छ। कमसेकम म भित्रको ईश्वरचाहिँ दु:खी छ।

तनावमा हुनु हानिकारक होला तर, दु:खी हुनु स्वास्थ्यवर्द्धक हो जस्तो लाग्छ मलाई।

मलाई सबैभन्दा बढी मन परेका फिल्म, कविता, गीत, नाटक, पुस्तक आदि सबै-सबै, दु:खलाई शब्द, संगीत वा दृश्यले छोपेर पकाएका म:म हुन्।

‘निभ्न लागेको दियो' (डाइङ क्यान्डल)’ फिल्ममा एउटा तेह्र वर्षको बालकले आफ्नो जिउमा गहिरो चोट लागेको बेला आफ्नी दिदीलाई सोध्छ, 'दिदी, म मर्दा एक दिन स्कुल बिदा हुन्छ हो?'

मलाई फिल्मको त्यो पात्रलाई भन्न मन छ, 'तिमी पो एउटा स्कुलमा पढ्छौ र तिमी मर्दा तिम्रो स्कुल एक दिन बिदा हुन्छ। तर  स्कुल, कलेज, युनिभर्सिटी पढिसकेका मान्छेहरु त अब केवल जीवन पढ्छन्। र, उनीहरु मर्दा जीवन एक दिन बिदा हुँदैन, बरु उनीहरु जीवनबाट सबै दिनलाई बिदा हुन्छन्!'

साँच्चै, हामी मर्दा कसैलाई केही फरक परेन भने हामी त कोहीसँग रिसाउन वा दु:खी हुन पनि नपाउने रहेछौं। जीवनभरि आशैआशमा बाँच्न बानी परेका हामी मृत्युबाट पनि आस गर्दा रहेछौँ है?

पराजुलीको कविता 'हेब्बी बड्डे' यहाँ क्लिक गरेर पढ्न सकिन्छ

Hyundai
nic asia
mahindra
hawali
alka

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • अमेरिकामा तालिम अमेरिकामा तालिम

    (तिब्बतबाट नेपाल आएपछि गोम्पोले पुनः विवाह गरे। सन् २००८ मा पनि मैले उनलाई भेटेको थिएँ। तिब्बती संस्कारमा मृतक व्यक्तिको नाम नभन्ने चलन छ। त्यो कुरा मलाई त्यतिबेलासम्म थाहा थिएन, थाहा भएको भए सोध्ने पनि थिइनँ। तिब्बती संस्कार थाहा पाएपछि मैले तिब्बतीसँग कुरा गर्दा नाम बताउन मिल्ने भए मात्र बताउनु होला भन्ने गरेको छु। गोम्पोले मृतक आमा र छोरीको नाम बताउँदा आँखाभरि आँसु लिएका थिए। मैले उनको पुरानो घाउ कोट्याएर दुःख दिएँ। मेरै कारण टलपलाएको थियो गोम्पोको आँखामा आँसु। क्षमा गर साङ्गे गोम्पो!)

    श्रीभक्त खनाल

  • कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा? कांग्रेस नेता विश्वप्रकाश शर्माको केपी ओलीलाई पत्र-किन छोड्नु भएको त्यो झापा?

    म फेरि भन्छु हामी झापाली हुनुभन्दा अघि नेपाली हौं। नेपालको हित हुनसके झापाको पनि हित भइ हाल्छ। तर, हाम्रो सपनाको नेपाल भनेको सबै नेपाली काठमाडौंको भूगोलमा थुप्रने भन्ने होइन। आ-आफ्नो जिल्ला र गाउँ बनाउन दत्तचित्त हुनु भनेको पनि नेपाल बनाउन योगदान गर्नु हो। एक ‘राजनेता’ हुनुको हैसियतमा तपाईँको ब्यक्तित्वले शहरलाई होइन गाउँलाई केन्द्र बनाउन अपिल गर्नुपर्दथ्यो। गाउँको माटोलाई छाडेर शहरको धुलोमा देश खोज्न निरुत्साहित गर्नु पर्दथ्यो। कमरेड आफ्नै पिताजीलाई शोध्नुस् किन उहाँलाई प्रधानमन्त्री छोराको बालुवाटारमा भन्दा झापा गाउँको बालुवा र धुलोको बसाइ उचित लाग्यो?

  • उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन

    मलाई सबैभन्दा बढी आनन्द चराहरू खिच्दा मिल्छ। यिनै चराहरूले मलाई सम्झाइरहन्छन् कि, म उड्न त उडेँ तर, गुँड फर्किएको छैन। चराहरूले पनि बसाइ सर्छन्। सबै चराहरूको फर्किने ठेगाना हुँदैन। सिमाना नै नभएका चराहरूसँग पनि जीवन संघर्षका कथाहरू छन्। आफूलाई बोकेको डुंगा पल्टिँदा जसरी मर्छन् हरेक दिन शरणार्थीहरू, चराहरू पनि आकाशबाटै फुत्त झर्छन् धर्तीमा आफ्नो जीवनको गती गुमाएर।

    निष्प्रभ सजी

साहित्यपाटी

पाठक विचार

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट