साक्षी

  • Get News Alerts

united
tata

विगत चार–पाँच वर्षमा धेरै पाठकहरुसित संवाद गर्ने मौका मिल्यो। हरेकसित केही न केही कथा हुँदा रहेछन्। कोही भित्र–भित्रै लुकाउँछन्। कोही मसम्म आइपुगेर सुनाउँछु भन्छन्। कत्तिको सुन्ने अवसर मिल्छ। कतिको मिल्दैन। कत्तिको सुनेर तुरुन्तै बिर्सेको पनि छु। कत्तिको बिर्सन खोज्दा–खोज्दै पनि सम्झेको छु। कत्तिको टिपोट गरेर राखेको छु। कत्तिका कथा हिफाजतसँग राख्नलाई आफ्नै मस्तिष्कलाई ‘म्यजियम’ झैँ बनाइदिएको छु।

तिनै कथाहरुमध्ये एउटा कथा–जसको अहिले मेरो म्युजियमबाट झिरेर त्यसको जेरक्स कपी यहाँ दिँदैछु।

उनको कथा यसप्रकार थियोः

प्रेम उसले गरेकी थिई। मेरी साथी सुमीले। म उसले गरेको प्रेमलाई प्रेम गर्थें। मैले सुरुदेखि नै उसको प्रेमको आरोहका लागि राम्रो भूमिका खेलिरहेँ। अन्तिम–अन्तिमसम्म। उसको प्रेमले मेरै अघिल्तिर जन्म लियो, शनैः शनैः त्यसको विकास भयो र मेरै अघिल्तिर अन्तिम श्वास लियो। म अल्पायुमै आत्मदाह गरेको उसको प्रेमको साक्षी भएँ। उसको प्रेमले चढेका धेरै उकालीहरुमा मपनि सँगै चढेँ। उसको प्रेमले झरेका धेरै ओरालीहरुमा मपनि सँगै झरेँ। उसको प्रेमले तरेका खोलाहरुको साक्षी पनि भएँ। कहिल्यै वारि बसेर कैले पारि बसेर। उसको प्रेमले तापेको आगोहरुको पनि म साक्षी भएँ।

हो, म थिएँ साक्षी नै। साक्षी मेरो नाउँ।

उसको पहिलो डेटको दिन थियो। मलाई भनेकी थिई, ‘कस्तो अप्ठ्यारो लागिरहेछ, आजलाई साथ दिन्नस्?’

‘कवाबमा हड्डी हुन्न?’ मैले स्वाभाविक प्रतिक्रिया जाहेर गरेँ।

‘कवाबलाई आपत्ति नभए के फरक पर्छ र?’ मुस्कुराउँदै उसले भनी।

केही आनाकानी अझै गरेँ तर अन्तिममा हारेँ।

म त्यसदिन उसँगै गएँ। हड्डी यताबाट म छँदै थिएँ। एउटा अर्को हड्डी उताबाट पनि आएको थियो। डेट सुमीको थियो। एकान्त उसलाई चाहिएको थियो। हाम्रो साथले भाँजो हालिरहेको प्रष्ट भयो। उनीहरुलाई एकान्त दिलाउँदा, नजानिँदो पाराले हामीमाझ पनि एकान्त मिलिदिएको थियो। मिल्ने भए हामीमाझमा आइलागेको त्यो एकान्त उनीहरुकै भागमा खन्याउँदो हुँ। तर उपाय केही थिएन। जबरजस्ती आइलागेको एकान्तलाई थोरै प्रयोग गर्नुबाहेक। त्यही एकान्तको प्रयोग गर्दै, हरियो चौरमा बस्दै सुरुमा हामीले एक आपसका नाउँ भन्यौँ। थर भन्यौँ। ठाउँ भन्यौँ। रुचिहरु भन्यौँ। र, हामी साथी बन्यौँ।
सुमीले फेरि अर्को दिन उसैगरी मलाई लिएर जान्छु भनी। यसपटक मैले धेरै आनाकानी गरिनँ। उताबाट ऊ पनि आयो। फेरि उसैगरी उनीहरुलाई एकान्त दिलाउँदा केही एकान्त उब्रेर हामीसम्म आइपुग्थ्यो। हामी त्यो एकान्तमा केही भलाकुसारी गथ्र्यौँ। एक आपसलाई चिन्ने गथ्र्यौं। हरियो चौरको त्यो सानो टुक्रोमा बस्दा बस्दै मेरा गाला गुलाबी हुन थालिसकेको पत्तै भएन।

धेरै पटक यसरी म सुमीको पछि लागेर उसको डेटमा गएँ। पछिपछि त बानीजस्तै बस्यो। कुनै दिन सुमीले लगिन भनेचाहिँ बरु नरमाइलो लाग्थ्यो। म सुमीको बाटो हेरिरहन्थेँ। ऊ हिँड्ने बाटोमा मैले मेरो पनि गन्तव्य देख्न थालेको थिएँ। मैले देख्ने सपनामा एउटा ठाउँ उनीहरुले पनि बनाएका थिए। के उसको सपनामा हामी दुईलाई पनि ठाउँ थियो? म सम्झन्थेँ, उनीहरु दुईजना अनि हामी दुईजना टाढा–टाढा घुम्न गएको। दुई जोडी भएर रमाइलो गरेको। जिस्केको। चलेको। अँगालोमा बेरिएको। रोएको। कराएको। यसरी पनि कसैले सपना देख्छ? सपनामा त एकजना मात्र आउनुपर्ने होइन र?

नाउँ बताएर सुरु भएको सम्बन्धमा प्रेम जताउन भने मैले कहिल्यै सकिनँ। सायद मलाई हतार थिएन। जति चिने उति अझै चिनौं भन्ने लागिरह्यो। र, जतिजति उसलाई चिन्दै गएँ, उतिउति ऊ मनपर्दो हुँदै गइरहेको थियो। तर मेरो नियति, सुमीको अनुकुलमा मात्र म आफ्नो मन परेको मान्छेलाई भेट्न सक्थें। बडो धरापमा थिएँ म। मैले सुमीलाई पनि खुलस्त भन्न सकिरहेकी थिइँन। तर कुनै दिन त भन्नु पर्छ, र भन्छु भन्नेमा थिएँ।

त्यो दिन पनि म उसैगरी सुमीकै बाटो हेरिरहेकी थिएँ। तयार भएर बसेकी थिएँ। ऊ आउनसाथ उत्साहले आफैँ उकासिएँ। मेरा गाला ठाउँ कुठाउँ हरियो चौर बेगर पनि गुलाबी हुन थालेको थियो।
मेरो कोठामा पस्दा नपस्दै उसले भनी, ‘आजबाट नो डेटिङ’

‘किन?’ बडो आश्चर्यचकित मुद्रामा उसलाई हेर्दै भनेँ।

‘ब्रेकअप भो,’ कति सजिलैसित उसले यो भनेकी थिई। त्यसो त उसको सम्बन्ध गाँसिएको पनि सजिलैसित थियो। सम्बन्ध टुटेको हो वा कुनै बस छुटेको हो? उसको लवजमा कुनै फरक थिएन।

‘किन?’, ‘कसरी?’, ‘के भो?’ बरु म उत्तेजित भएकी थिएँ। अतालिएकी थिएँ।

प्रश्नहरु एकसाथ गरेँ। तर उसको जवाफको कुनै अर्थ रहेन। उसको ब्रेकअप भयो। दुई जनाबीचमा ठूलो झगडा भयो रे। र, मेरो फुल्न खोजेको प्रेमको कोपिला त्यही दिन निमोठियो। त्यही पल निमोठियो। मेरो कण्ठबाट केही आवाज निस्कन सकेन। आफूलाई दबाउन पनि सकिनँ। आँखाबाट निकास दिएँ भित्रका बिकार र बिरक्तिहरुलाई। ऊ गइसकेकी थिई। झगडा उनीहरु दुइबीचमा भएको थियो तर त्यसको असर मेरो सिंगो जीवनसम्म आइपुग्यो।

भोलीपल्टदेखि ऊ मेरो घरमा आइन। जापानको प्रोसेसिङ गरिरहेकी छु भन्दै थिई। म एक्लै भएँ। म कहाँको प्रोसेसिङ गरुँ? म जाउँ कहाँ? उसले त सजिलैसित आफूलाई ती दिनहरुको स्मृतीबाट चुँडाली। अक्सर खुकुला सम्बन्धहरुमा मान्छे आफूलाई सजिलै चुँडालेर अघि बढाउन सक्दो रहेछ। म कसरी चुँडालौं आफैँलाई? ऊ त प्रेममै थिई। चुर्लुम्म हुने गरी प्रेममै डुबेकी थिई। म त केवल किनारामा थिएँ। डुब्न त के स्पर्शसमेत ठिकसित हुन पाएको थिएन। के प्रेमको किनारामै बस्नेहरुलाई पनि यति धेरै पीडा हुन्छ? तर, चोट मैलाई बढी लागेको थियो। ऊ त प्रेमलाई जीवनमा लागेको दाग सम्झेर हटाउन सफल भैसकेकी थिई।

दिन बित्छ तर याद मन मस्तिष्कभरी झन्–झन् फिँजिन्छ। बेलुकी उसको बाटो हेर्न अभ्यस्त भैसकेकी थिएँ। हरेक साँझ मेरा लागि छट्पटी लिएर आउँथे। उसले मलाई एउटा सानो लहरो ठानेर तानी। तर, त्यही लहरो बनेकी मेरो जीवनमा पहरो गर्जिर्यो। पहरो मात्र गर्जिएन, यहाँ पहिरै गयो।

सुमीले उसको प्रेमीलाई कत्ति चिनी थाहा छैन। उसको प्रेमीले सुमीलाई कति चिन्यो थाहा छैन। तर मैले उसलाई चिनेभन्दा र उसले मलाई चिनेभन्दा बढी त पक्कै पनि चिन्न सकिन होला।

तीन महिना भयो, उनीहरुको ब्रेक अप भएको। जसको कारण कसैसित जोडिएकी थिएँ, उसैले आफ्नो सम्बन्ध तोडेपछि मैले आफ्नो मनलाई नमोड्नुको औचित्य थिएन। ऊ त उतिखेरै जापान गई, पढ्नलाई भनेर।

तीन महिना ठ्याक्कै भयो। हामीले मोबाइल नम्बर साटासाट गरेका थिएनौँ। कैलेकाँही म उनीहरुको त्यो डेटिङ स्पटमा एक्लै जाने गर्छु। संयोगले ऊसित भेट हुन्छ कि भनेर। तर, ऊ त्यहाँ म गएको समयमा कहिल्यै देखिएन। सायद, म नगएको समयमा ऊ आउँदो हो। या, यो पनि हुन सक्छ, त्यसपछि ऊ त्यहाँ कहिल्यै आएन।

 

Hundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • एक नर्सको अनुभवः अस्पतालले बिरामी कुरुवालाई पनि बिरामी बनाउँछन् एक नर्सको अनुभवः अस्पतालले बिरामी कुरुवालाई पनि बिरामी बनाउँछन्

    उपचार गराउन पैसा जुटाउने तनाब, बिरामी निको होस् भन्ने तनाव र अझ नेपालमा त छुट्टै अस्पतालले दिएको भागदौडको तनाव। यस्तो अवस्थामा कुरूवा नै बिरामी पर्न सक्छन्। मैले नर्सिंङ सकाएर काम गरेको दुई वर्षको अनुभवमा यस्ता थुप्रै कुरूवा देखेँ जो स्वयम् आफैं सिथिल भएर र कमजोरीका कारण बेहोस भएर लडे। यो देख्ता मन कुँडिन्थ्यो।

    सुजता अधिकारी

  • अब रेडलाइट एरिया खोले हुन्न? अब रेडलाइट एरिया खोले हुन्न?

    होटलमा प्रेमी–प्रेमिका होस् या श्रीमान–श्रीमती, महिला–पुरुष देख्नासाथ मिडिया साथै लगेर छापा मार्ने र थुन्ने काम सभ्य समाजका लागि पाच्य हुँदैन। राज्यले प्रहरी–प्रशासनको यस्तो प्रवृत्तिमा अंकुश लगाउनैपर्छ।

    मानवी पौडेल

  • के पर्यटकका लागि सगरमाथा नै चाहिने होर? के पर्यटकका लागि सगरमाथा नै चाहिने होर?

    साना खुद्रे पसलहरु वा रेष्टुरेण्टमा पाउरोटी खाने झोले पर्यटक मात्र लगेर पर्यटन क्षेत्र उभो लाग्छ त? आजको भोलि प्रतिफल खोज्ने क्षेत्र पर्यटन होइन। पर्यटकलाई सुविधा दिएर फाइदा लिने अवस्थामा हामी नभएका कारण अनुभव बेचेर प्रतिफल बढाउनुपर्ने अवस्था नेपाली पर्यटन उद्योगको छ। त्यसैले दिनहुँ जस्तो हुने जात्रा पर्वहरु, सय भन्दा बढी जातिहरुका धर्म, संस्कृति, संस्कारहरुलाई पर्यटनको भाषामा बेचेर लाभ लिन ढिलो गर्नु हुँदैन। विस्तृतमा

     

    सुधन सुवेदी

साहित्यपाटी

  • नेपाली पनि नयाँ बनिसके नेपाली पनि नयाँ बनिसके

    ठूलै क्रान्तिको बिगुल फुक्छु भन्थ्यो छोरो

    आफ्नै बिहेमा नरसिंहा फुक्न सकेन

    अर्कैलाई मैले ज्याला तिरेर फुकाउनु पर्‍यो

    सिंगो नेपाल र सप्पै नेपालीको  नेतृत्व गर्छु भन्थ्यो

    मैले जुटाई दिएका दस-बीस जन्तिको नेतृत्व गर्दै दंग पर्‍यो।

    चट्याङ मास्टर

  • दुःख बिर्साउन विदेशिएकी श्रीमती दुःख बिर्साउन विदेशिएकी श्रीमती

    ऊ बेला मुनाले आफ्ना मदनको बाटो छेक्न सकेकी थिइनन्। अहिले मदन हार खाइरहेको छ।’ अन्ततः ऊ ‘केयर गिभर’ को ट्याग भिर्दै इजरायल हान्निएकी थिई।  ‘अहिलेसम्म त केही बिग्रेको छैन। यताको चिन्ता छैन। हरपल मन त्यतै डुलिरहन्छ। छोरीलाई पुरा अवधि स्तनपान गराउन सकिन। आफ्नी आमाका रसिला दुधे स्तन चुस्न आँ गरिरहेकी उसको मुखमा तितेपाती कोचिदिएँ मैले। आधारभूत बालअधिकार समेत उपभोग गर्न पाइन उसले, मेरै कारणले। डर लागिरहन्छ, मलाई भोलि के भन्ली उसले?’

    शिव अर्याल

  • इन्गेजमेन्ट इन्गेजमेन्ट

    अव त्यसपछि मैल बोल्ने केही देखिन, मस्तिष्कमा शुन्यता छायो। तै पनि अन्तिम प्रयत्न गर्दै भनेँ, ‘हेर त्यसो नभन, म त बर्वाद हुन्छु, कसैको अगाडि मुख देखाउनलायक हुन्न, म त मरे पनि हुन्छ। तिम्रो पनि भविष्य ड्यामेज हुन्छ, के सोचेर यस्तो निर्णय गर्यौ?'

    लक्ष्मण अधिकारी

पाठक विचार

  • गगन थापा र विश्वप्रकाशहरुलाई चिठ्ठी !

    क्षमा गर्नुहोला, म कांग्रेसको सदस्य भएका कारण कांग्रेसको गर्विलो इतिहास र शक्तिशाली बर्तमानको विषयमा निश्चय पनि अनभिज्ञ छैन। सँगै देशको समृद्ध भविश्यको राजमार्ग आजको विद्यमान कांग्रेसको काम गर्ने सोच र शैलीले सुनिश्चित गर्न सक्दैन भन्ने कुरामा पनि अनभिज्ञ छैन। नेतृत्वका लक्ष्यहरु सधै आफू केन्द्रित मात्र छन्। सत्ता र शक्ति जोगाउन मात्र नेतृत्वको प्राथमिकताको विषय बन्छ। नेतृत्वसँग न इमान–जमान छ, न विधि र प्रकृया छ, न सपना र कल्पनाशिलता, न समस्याहरुको समाधान गर्नसक्ने कार्यकौशलता छ। त्यसैले महोदयहरु, मेरा अघि देश फेर्नका लागि भनेर कांग्रेस फेरिन्छ कि फेरिदैन भन्ने प्रश्न खडा भएको छ।

    चन्द्र के.सी.

  • भारतीय प्रहरीको गोलीले नेपाली मारिँदा साझा बसमा आगो किन?

    नेपालमा हुने बन्द हड्तालका कार्यक्रममा धेरैजसो आगजनी र तोडफोडका कार्यक्रम सम्भवत: विप्लवले नै आयोजना गरेका बन्दमा हुने गर्छन्। त्यसमा पनि धेरै नोक्सानी मजदुर वर्गले नै खेप्नुपरेको देखिन्छ। चालकलाई ट्याक्सी भित्रै राखेर बाहिरबाट आगो लगाइएका घट्ना समेत हामीले यस्ता बन्द हड्तालमा देखिसकेका छौँ। ती घटनासम्म त मैले पनि  केही लेखिनँ। माओवादी जनयुद्धको समयमा यस्ता आगजनीका घट्ना धेरै देखिएकाले पनि स्वभाविकै ठानियो।

    कृष्णप्रसाद शर्मा

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट