मेरो अाँट मदन दाइ

  • Get News Alerts

united
tata

सधैंभरी सबैलाई हँसाउने मदनकृष्ण श्रेष्ठ दाइ र सात समुद्रपारबाट आएका याण्डीलाई सम्झेर म आज निकै भावुक छु।

केही दिनअघि मात्र पर्यटन बोर्डमा भएको कार्यक्रममा मैले दुवैलाई भेटेँ।

नातिनीलाई स्कुलबाट ल्याउन हतार भयो भन्दै मदन दाइ छिटो निस्किन लाग्नुभयो। हामी उहाँका फ्यान थियौँ फोटो खिच्न तम्सियौँ। उहाँले आफ्नो कलामार्फत् दिलाएको हाँसोका फ्यान थियौँ हामी। बोल्दाबोल्दै पनि उहाँ हँसाउन भ्याइहाल्नुहुन्छ। उहाँले सुनाउने किस्सा पनि रमाइला हुन्छन्।

तर, हिजो फोटो खिच्दा खिच्दै उहाँले यस्तो किस्सा सुनाउनु भयो, मेरो भक्कानो छुट्यो।

'मान्छेहरु, दाइलाई सन्चो छैन हो? भनि सोध्छन्। हो, बिरामी छु भन्छु, के भयो र? भनेर सोधिहाल्ने भए। पार्किन्सन्स भन्छु, अनि मुर्च्छा परेर हाँस्छन्, ठट्टा गर्‍यो भन्ठान्दा हुन्', उहाँले ठट्टाकै शैलीमा भनिहाल्नु भयो।

पार्किन्सन्स भनेको के हो थाहा नहुनेलाई पो ठट्टा हुन्छ। दाइलाई के बित्दो हो? दाइको कुरा सुनेर मेरै मन भक्कानियो।

दिमागका कोषिकाले डोपामिन भन्ने प्राकृतिक रसायन बनाउन नसक्दा यो रोग लाग्छ। डोपामिन शरीरलाई चलायमान बनाउन सहयोग गर्ने एक रसायन हो। सामान्यतया: यो रोग ५०/६० वर्ष उमेरका मानिसमा देखा पर्छ। यसले शरीरलाई निष्क्रिय बनाउँदै लैजान्छ। दिमाग सुस्त हुँदै जान्छ। बोली लर्बरिन्छ। अनुहारको चमक घट्न थाल्छ। शरीरका अंगहरुले बिस्तारै काम गर्न छाड्छन्। शरीरका मांशपेशी कडा हुँदै जान्छ। आठ-दस वर्षमा शरीर पुर्ण रुपमा अशक्त हुन्छ।

यस्तो रोगले दिनदिनै गाल्दै गएका मानिसका अघि पार्किन्सन्स भन्ने शब्द सुनेर मानिस हाँसे भने के होला? यसै पनि यो रोग लागेपछि आत्मविश्वास धरमराउँदै जान्छ र रिस उठ्न बेर हुँदैन।

म अचम्म पर्छु, मदन दाइले आफ्नो रिस र तनाव कहाँ लुकाएर हिँड्नुहुन्छ र अरुलाई हँसाइरहनुहुन्छ?

दाइ जानुभयो। उहाँलाई भेट्न पाएर याण्डी निकै खुसी भएका थिए।

लन्डनबाट मलाई भेट्न आएको याण्डी रेडियो पार्किज नामक अनलाइन रेडियो चलाउँछन्। त्यही एफएममा मलाई बोल्न सिकाउन भन्दै एउटा ल्यापटप, केही थान ब्याच, हेडफोनलगायत 'रेडियो पार्किज' लेखिएको टिसर्ट लिएर उनी आएका थिए।

बेलायत बस्ने नेपालीहरुले मदन दाइको कुरा गरिरहेको उनले सुनेका रहेछन्। त्यसैले मलाई सोधेका थिए। इमेल च्याटमार्फत मैले उहाँको बारेमा याण्डीलाई बताइदिएकी थिएँ। उहाँलाई पनि पार्किन्सन्स भएको छ भनेर मैले नै उनलाई भनेको थिएँ। उनले इन्टरनेट हेरेरै मदन दाइको 'डिबिएस' भन्ने अप्रेसन भएको समेत पत्ता लगाएछन्। त्यसैले त अस्ति नेपाल आउने वित्तिकै उनले मसँग उहाँलाई सोधिहाले।

याण्डीको बुवा पार्किन्सन्स रोगसँग लड्दालड्दै बितेका भएर उनी संसारभरका यस्ता रोगीहरुलाई माया गर्छन्। संसारका विभिन्न देशको पार्किन्सन्स संगठनमा गएर त्यहाँका पार्किन्सन्सका बिरामीका बारेमा बुझ्छन्। आफ्नो यस्तै अनुभव बाँड्न यसपाली उनी नेपाल आएका हुन्। नेपालपछि मलेसिया जाने सोच बनाएका छन्।

उनले त संसारभरका मानिस भेटेर यो रोगसँग लड्न बल दिँदै आएका छन्। म भने मदन दाइलाई हेरेर त्यो बल भेटाउँछु।

केहि वर्षअघि जब मैले पहिलो चोटी मदन दाइलाइ भेटेँ, त्यतिबेला उहाँ सुटिङमा हुनुहुन्हुन्थ्यो।

दाइलाई पनि मलाईजस्तै पार्किन्सन्स लागेको छ भन्ने थाहा पाएर मैले उहाँको फोन नम्बर खोजेकी थएँ।

'तपाईंसँग भेट्न मन लागेको छ,' आफ्नाबारे बताएपछि मैले भनेकी थिएँ। दैनिक जीवन मुस्किल हुँदै गएपछि मैले आफूलाई दिन प्रतिदिन एक्लो महसुस गर्दै थिएँ। मेरोजस्तो रोग लागेको मान्छे नभेटेको भएर हो कि? मदन दाइलाई पनि मलाई जस्तै रोग लागेको थाहा पाएपछि नभेट्दै मेरो एक्लोपन निकै घटेको महसुस भएको थियो। अरु 'फ्यान' हुन्छन्। मैले साथी मानेँ।

उहाँले आफुलाई जस्तै रोग लागेको थाहा पाएपछि मलाई सुटिङ स्थलमै बोलाउनुभएको थियो।

'यति सानो उमेर मा नी लाग्दो रैछ है?' नजिकै आएर उहाँले मलाई भन्नुभयो। म त यसै पनि भावुक भैहाल्थेँ। उहाँलाई पनि दु:खी देखेँ। यस्तो रोग लाग्दा लाग्दै पनि उहाँले आफ्नो काम छोड्नुभएको छैन। उहाँ रोगसँग लडिरहनुभएको आफ्नै आँखाले देखेपछि मलाई झन् धेरै बल मिलेको थियो।

'विदेशतिर त मेरो उमेरमा हाम्रोजस्तै रोग लागेका धेरै छन् दाइ', मैले भनेकी थिएँ, 'नेपालमा भने यस्तो रोग लाग्ने मेरै उमेरका कसैलाई भेटेकी छैन,'

आधा घण्टाजस्तो उहासँग गफ गरेर म निस्किएँ।

त्यसपछि पार्किन्सन्ससम्बन्धि एउटा कार्यक्रममा बोलाउन खोजेँ। उहाँ बाहिर हुनुहुन्थ्यो।

अस्ति भने उहाँ आउनुभयो।

केही दिनअघि उहाँलाई मैले नेपाल लिटरेचर फेस्टिभलको लाइभमा देखेकी थिएँ। हास्य प्रस्तुति दिनुभएको थियो। ठिकै देखिनुहुन्थ्यो। अपरेसन पछि ठिक हुनुभएछ जस्तो लागेको थियो।
हाम्रो कार्यक्रममा आउँदा त उहाँ निकै ढिलो हिँडिरहनुभएको थियो। कार्यक्रमस्थलसम्म पुग्न निकै बेर लाग्यो।

'हिँड्न गाह्रो छ है दाइ?' अरुलाई गाह्रो भएको देखेरै मलाई के भनुँ के भनुँ हुन्छ।

'गाह्रो त छ तर गाह्रो मान्न हुन्न,' उहाँले सजिलै भन्नुभयो। उहाँ मुस्कुराइरहनुभएको थियो। मेरो मन फेरि भरियो।

दाइले हामीसँग आफ्ना पुराना अनुभव सुनाइरहनुभएको थियो।

म भने सोचिरहेकी थिएँ, 'त्यतिका मानिसलाई हँसाउने मान्छेलाई दैवले किन यति क्रुर रोग लगाइदियो? दैवको मनमा न्याय पनि हुन्न रहेछ!'

जब दाइले रोग लागेपछिको अनुभव सुनाउनुभयो म झस्किएँ।

'शुभचिन्तकहरु फोटो खिच्न आउँछन्,आफूलाईचैं सानै भए नि धक्का लाग्छ कि भन्ने डर हुन्छ, लडियो भने उठ्न धेरै गाह्रो हुन्छ,' उहाँले भन्दै हुनुहुन्थ्यो।

मेरा आँखा फेरि रसाए। फोटो खिच्नलाई एकै ठाउँमा उभिन र जिउ धान्न कति गाह्रो हुन्छ, मलाई थाहा छ नि त। उहाँका त पाइलैपिच्छे फ्यान भेटिँदा हुन्। पक्कै पनि सबैलाई फोटो खिच्ने इच्छा हुँदो हो। नाइँ पनि भन्न नमिल्ने। डर पनि उत्तिकै हुने। त्यही पनि उहाँ कति सजिलै फोटो खिच्न तयार भैदिनुहुन्छ। मुस्कुराउनुहुन्छ। ठट्टा पनि गर्दिहाल्नु हुन्छ।

उहाँ त्यसरी मुस्कुराउनुहुन्छ, ठट्टा गर्नुहुन्छ, समाजसेवामा लाग्नुभएको छ, अझै कलाकर्म गर्नुहुन्छ र त म जस्तालाई प्रेरणा मिल्छ।

उहाँलाई जस्तै मलाई पनि मानिसले सोध्छन्, 'पार्किन्सन्स भनेको के हो?'

कति ठाउँमा म भन्ने गर्छु, मदनकृष्णलाई लागेको रोग हो। र, मान्छेले बुझेका पनि छन्।

म चाहन्छु, दाईले पार्किन्सन्स भन्ने रोगको नाम लिँदा मानिसहरुले ठट्टा नठानुन्। म चाहन्छु, धेरै मानिसलाई यो रोगबारे थाहा होस्। अनि म चाहन्छु, यो रोग लागेका मानिसहरु र उनीहरुका आफ्ना मानिस नआत्तिउन्।

यो रोगबारे जनचेतना जगाउन भनेर मैले सानोतिनो संस्था खोल्न लागेकी छु। मैले मदनदाइसँग संस्थाका लागि उहाँको नाम मागेँ। उहाँले अस्ति भन्नुभयो, 'लैजानु मेरो नाम।'
बस्! मलाई यति भए पुग्छ। यो रोगसँग बाँच्ने र लड्ने प्रेरणा त मैले उहाँबाट पहिलै लिएकी थिएँ।

Hundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • एक नर्सको अनुभवः अस्पतालले बिरामी कुरुवालाई पनि बिरामी बनाउँछन् एक नर्सको अनुभवः अस्पतालले बिरामी कुरुवालाई पनि बिरामी बनाउँछन्

    उपचार गराउन पैसा जुटाउने तनाब, बिरामी निको होस् भन्ने तनाव र अझ नेपालमा त छुट्टै अस्पतालले दिएको भागदौडको तनाव। यस्तो अवस्थामा कुरूवा नै बिरामी पर्न सक्छन्। मैले नर्सिंङ सकाएर काम गरेको दुई वर्षको अनुभवमा यस्ता थुप्रै कुरूवा देखेँ जो स्वयम् आफैं सिथिल भएर र कमजोरीका कारण बेहोस भएर लडे। यो देख्ता मन कुँडिन्थ्यो।

    सुजता अधिकारी

  • अब रेडलाइट एरिया खोले हुन्न? अब रेडलाइट एरिया खोले हुन्न?

    होटलमा प्रेमी–प्रेमिका होस् या श्रीमान–श्रीमती, महिला–पुरुष देख्नासाथ मिडिया साथै लगेर छापा मार्ने र थुन्ने काम सभ्य समाजका लागि पाच्य हुँदैन। राज्यले प्रहरी–प्रशासनको यस्तो प्रवृत्तिमा अंकुश लगाउनैपर्छ।

    मानवी पौडेल

  • के पर्यटकका लागि सगरमाथा नै चाहिने होर? के पर्यटकका लागि सगरमाथा नै चाहिने होर?

    साना खुद्रे पसलहरु वा रेष्टुरेण्टमा पाउरोटी खाने झोले पर्यटक मात्र लगेर पर्यटन क्षेत्र उभो लाग्छ त? आजको भोलि प्रतिफल खोज्ने क्षेत्र पर्यटन होइन। पर्यटकलाई सुविधा दिएर फाइदा लिने अवस्थामा हामी नभएका कारण अनुभव बेचेर प्रतिफल बढाउनुपर्ने अवस्था नेपाली पर्यटन उद्योगको छ। त्यसैले दिनहुँ जस्तो हुने जात्रा पर्वहरु, सय भन्दा बढी जातिहरुका धर्म, संस्कृति, संस्कारहरुलाई पर्यटनको भाषामा बेचेर लाभ लिन ढिलो गर्नु हुँदैन। विस्तृतमा

     

    सुधन सुवेदी

साहित्यपाटी

  • नेपाली पनि नयाँ बनिसके नेपाली पनि नयाँ बनिसके

    ठूलै क्रान्तिको बिगुल फुक्छु भन्थ्यो छोरो

    आफ्नै बिहेमा नरसिंहा फुक्न सकेन

    अर्कैलाई मैले ज्याला तिरेर फुकाउनु पर्‍यो

    सिंगो नेपाल र सप्पै नेपालीको  नेतृत्व गर्छु भन्थ्यो

    मैले जुटाई दिएका दस-बीस जन्तिको नेतृत्व गर्दै दंग पर्‍यो।

    चट्याङ मास्टर

  • दुःख बिर्साउन विदेशिएकी श्रीमती दुःख बिर्साउन विदेशिएकी श्रीमती

    ऊ बेला मुनाले आफ्ना मदनको बाटो छेक्न सकेकी थिइनन्। अहिले मदन हार खाइरहेको छ।’ अन्ततः ऊ ‘केयर गिभर’ को ट्याग भिर्दै इजरायल हान्निएकी थिई।  ‘अहिलेसम्म त केही बिग्रेको छैन। यताको चिन्ता छैन। हरपल मन त्यतै डुलिरहन्छ। छोरीलाई पुरा अवधि स्तनपान गराउन सकिन। आफ्नी आमाका रसिला दुधे स्तन चुस्न आँ गरिरहेकी उसको मुखमा तितेपाती कोचिदिएँ मैले। आधारभूत बालअधिकार समेत उपभोग गर्न पाइन उसले, मेरै कारणले। डर लागिरहन्छ, मलाई भोलि के भन्ली उसले?’

    शिव अर्याल

  • इन्गेजमेन्ट इन्गेजमेन्ट

    अव त्यसपछि मैल बोल्ने केही देखिन, मस्तिष्कमा शुन्यता छायो। तै पनि अन्तिम प्रयत्न गर्दै भनेँ, ‘हेर त्यसो नभन, म त बर्वाद हुन्छु, कसैको अगाडि मुख देखाउनलायक हुन्न, म त मरे पनि हुन्छ। तिम्रो पनि भविष्य ड्यामेज हुन्छ, के सोचेर यस्तो निर्णय गर्यौ?'

    लक्ष्मण अधिकारी

पाठक विचार

  • गगन थापा र विश्वप्रकाशहरुलाई चिठ्ठी !

    क्षमा गर्नुहोला, म कांग्रेसको सदस्य भएका कारण कांग्रेसको गर्विलो इतिहास र शक्तिशाली बर्तमानको विषयमा निश्चय पनि अनभिज्ञ छैन। सँगै देशको समृद्ध भविश्यको राजमार्ग आजको विद्यमान कांग्रेसको काम गर्ने सोच र शैलीले सुनिश्चित गर्न सक्दैन भन्ने कुरामा पनि अनभिज्ञ छैन। नेतृत्वका लक्ष्यहरु सधै आफू केन्द्रित मात्र छन्। सत्ता र शक्ति जोगाउन मात्र नेतृत्वको प्राथमिकताको विषय बन्छ। नेतृत्वसँग न इमान–जमान छ, न विधि र प्रकृया छ, न सपना र कल्पनाशिलता, न समस्याहरुको समाधान गर्नसक्ने कार्यकौशलता छ। त्यसैले महोदयहरु, मेरा अघि देश फेर्नका लागि भनेर कांग्रेस फेरिन्छ कि फेरिदैन भन्ने प्रश्न खडा भएको छ।

    चन्द्र के.सी.

  • भारतीय प्रहरीको गोलीले नेपाली मारिँदा साझा बसमा आगो किन?

    नेपालमा हुने बन्द हड्तालका कार्यक्रममा धेरैजसो आगजनी र तोडफोडका कार्यक्रम सम्भवत: विप्लवले नै आयोजना गरेका बन्दमा हुने गर्छन्। त्यसमा पनि धेरै नोक्सानी मजदुर वर्गले नै खेप्नुपरेको देखिन्छ। चालकलाई ट्याक्सी भित्रै राखेर बाहिरबाट आगो लगाइएका घट्ना समेत हामीले यस्ता बन्द हड्तालमा देखिसकेका छौँ। ती घटनासम्म त मैले पनि  केही लेखिनँ। माओवादी जनयुद्धको समयमा यस्ता आगजनीका घट्ना धेरै देखिएकाले पनि स्वभाविकै ठानियो।

    कृष्णप्रसाद शर्मा

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट