‘मेरी आमा मार्ने त्यो मास्टरलाई कहिले सजाय हुन्छ?’

  • Get News Alerts

united
tata

‘भाई रातभरि निदाउँदैन, यसो निदाए जस्तो गर्छ, मम्मी भन्दै व्यूझेर रून्छ। काखमा राखेर हल्लाई हल्लाई सुताउँछु, अनि फेरि ब्युझिन्छ। उसको हालतको बारेमा हजुरलाई सुनाउनै सक्दैन आन्टी , म पनि निदाएकै छैन , एक रात पनि,‘ लक्ष्मी परियारको जेठो छोरा सागरले मुन्टो निहुराई गहभरि आँसु पारेर भने।

अरू केटाकेटीको तुलनामा कम बोल्ने सागरका पटपटी फुटेका ओठ कापिरहेका थिए। बोली लरबराएको थियो, आफ्नो सानो भाईको कुरा गर्दा गला अबरूद्ध थियो सागरको,  सास नै अड्किए जस्तो। उसलाई जस्तै पीडा मलाई परेको थिएन तर पनि ऊ भन्दा बढी दुःखी मै थिए। उसलाई देखेर नरूने कोही छैनन्, म पनि आँखा भरी आँसु पारेरै उसलाई सुनिरहेँ।

चाचा उर्फ पुराना माओवादी नेता भक्तिराम पाण्डेको किताब चाचा विमोचनमा प्रचण्ड र बाबुरामको भाषण एउटै मन्चमा सुनेर साथी मालालाई लिएर म त्यहाँ पुगेकी थिएँ।

त्यस दिन स्व. लक्ष्मी परियारको बच्चाहरुलाई आर्थिक सहयोग र लुगा किनेर दिने कार्यक्रम थियो। उनीहरूको हालको अवस्था बारे म निक्कै जिज्ञाशु पनि थिएँ।

उनीहरू काठमाडौं आएको कुराले मलाई निकै खुसी बनाएको थियो। सँगै अंगालो हालेर रून मन थियो, उनीहरूको पीडामा रुन मन थियो । दुई थोपा भए पनि आँसु झार्न मन थियो। किनकि म एउटी आमा थिए। मलाई सन्तानको माया र भबिष्यको चिन्ता लाग्छ। मेरा लागि लक्ष्मीका सन्तान मेरै जस्ता थिए।

सागरको बयानले मलाई कैयौ दिनसम्म निदाउन दिएको थियन। म लक्ष्मीले न्याय पाउनुपर्छ भन्दै बिभिन्न ब्यक्तीसँग सल्लाह गर्थेँ, माला अनि दिल निसानी लगायतका साथीहरुले उस्तै मीठा आस्वासन दिन्थे। आक्रोशको मुठ्ठी सँगै उठाउन मन थियो, सानो बच्चालाई आफ्नो छात्तीमा टासेर चुम्न मन थियो।

त्यहाँ पुग्दा लक्ष्मी परियारका ३ छोरा थिए। सानो छोरा माथि देखाउँदै रोईरहेको थियो। उसलाई त्यहाँको कुनै रमाईलोले छोएको थिएन, न त्यहाँको मिठो खाने कुराले उसको मन तानेको थियो, तानेको थियो त केवल बेलुनले ‘बेलुन बेलुन’, भन्दै तोते बोलीमा लोली मिलाउँदै ऊसको रुवाई सिंगो हलभरी गुन्जियो।

उसको रुवाईको वास्ता कसैलाई थिएन। त्यहाँ खानेहरु आफ्नै स्वादमा रमाई रहेका थिए। सुकिला लुगा लगाएका जमातका अगाडि उनीहरु साच्चिकै गरिब देखिन्थे, टुहुरा देखिन्थे, बेसहारा देखिन्थे। उनीहरूको लुगा लगाई चालढाल र रहन सहनले प्रस्ट पारेको थियो कि उनीहरू साच्चिकै अनाथ हुन, गरिब हुन अनि पीडित हुन्। सबैभन्दा त आमा गुमाएर टुहुरा भएका तीन भाईलाई देख्दा म बेला बेला सम्हालिन सक्दिनथेँ।

 म सँगै गएकी मेरो साथी माला बच्चा रोएको देखेर गहभरी आँशु लिएर ऊसको अनुहार हेरेर रुदै थिइन्। मैले नरोऊ भनेर इशारा गरे। मन त मेरो पनि कहाँ नरोएको होर। म रूँदा क्षऊ मलाई सम्हाल्थी , ऊ रूँदा म उसलाई सम्हाल्थेँ। आफ्नै छोरा जस्ता अवोध अनुहार देखेर मैले एकै छिन स्कुलमा गएको मेरो छोरो भुलेको थिए।

मैले त्यहाँ आँशु देखाएर वातवरणलाई खलबलाउन चाहिनँ, कैयौ पटक आँखामै आँसु लुकाए, कैयौ पटक हलबाट बाहिरिए। डाँको छाडेर रुन मन थियो, क्वाँ क्वाँ कराउँदै रोयर मन हल्का गराउन मन थियो।

आफूलाई सम्हालेर बच्चासँग कुरा गर्ने निधो गरेँ,  पहिले बच्चाको नाम सोधेर कुरा सुरू गरेँ, जेठो छोरा सागर लजालु कम बोल्ने, जसले सानो दुधे भाईलाई बोकिरहेको थियो। जे सोध्यो त्यसको जवाफ मात्र दिन्छ, माईलो छोरा सुमन, निडर, आत्मविश्वासी, जसलाई मिडियामा पटक पटक देखेकि थिएँ।

सानो छोरा सुशिल एकदमै मासूम ,उसलाई सम्झदा अहिले पनि आँखा रसाउछन्।

म उनीहरुकै छेऊमा थिएँ, एउटै टेवलमा। साथीहरु पल्लो टेवलमा सहयोगको बारे छलफल गर्दै थिए। बच्चाहरु दायाँ बायाँ नहेरी खाने कुरा खादै थिए, मानौं उनीहरु वर्षौदेखिका भोका छन्, म सानो बच्चालाई काखमा लिएर सागर र सुमनको  बिचमा बसेँ। मगाईएको केही खाने कुरा आफैंले खुवाईदिए सानो बच्चालाई, उनीहरू खाना खाईसके पछि पनि उनिहरूसँग एक्लै बस्न मन थियो उनीहरुको दर्दनाक पीड़ा सुन्न मन थियो, सँगै डाको छोडेर रुन मन थियो। ती निर्दोष अनुहारलाई मायाले चुम्न मन थियो, कोही पनि एकछिन मलाई डिस्टव नगरोस् भन्ने लागेको थियो अब त सानो बावु पनि रुन छोडेको थियो  आमाको काँख पाए जस्तो गरेर।

बच्चासँग नजिकिने बहानाले  मैले लक्ष्मी परियारको ठूलो छोराको अनुहारमा हेर्दै सोधे-  आमाको याद कति आउछ सागर?

ठूलो छोरा सागर आँखाभरी आँसु लिएर शीर निहुरायो। अर्कों छोरा सुमन बोल्यो- ‘आमाको याद एकदम  धेरै आउँछ, आन्टी! सम्झिँदा रून मन लाग्छ। बितेको कुरा केही सम्झनै मन लाग्दैन। दिउँसो त जसो तसो दिन बित्छ। जब रात पर्छ, तब आमाको न्यानो काखमा खुट्टा च्यापेर निदाउन मन लाग्छ, हामीलाई घर जानै मन लाग्दैन। खाना खाने बेला र सुत्ने बेला धेरै याद आउँछ। निन्द्रा लाग्दैन, निदायो भने सपनामा आमालाई देख्छु, फेरि ब्युझिन्छु। भाई मम्मी वुवु भन्दै रोईरहेको हुन्छ। अनि मलाई पनि रून मन लाग्छ। भाइ सँगै रून्छु मुख बन्द गरेर आवज ननिकालेर! हे भगवान! हामीलाई मात्र किन यस्तो जीन्दगी दियौं? आमालाई त लग्यौ, बाबालाई पनि किन टाढा बनायौ? न आमाको काख न बाबाको साथ! साच्चिकै टुहुरा भयौ हामी। मेरी आमाको कुटिएको रक्ताम्मे शरीर झल्झल्ति याद आउँछ। अनि मेरी आमा मार्ने त्यो मास्टरको मासु काँचै खाऊँ  जस्तो लाग्छ आन्टी,’ एकै सासमा यतिका कुरा भन्न भ्यायो , जसले गर्दा मेरा आँखा फेरि रसाए।

म सँगको गफमा ऊ फेरि रोयो , सिँगान र आशुसँगै पुछ्यो ।

उसको भनाईमा दर्दनाक पीड़ा थियो,पिडासँगै आक्रोश पनि थियो । बदलाको भाव थियो । समाज प्रतिको बितृष्णा थियो । त्यो सुनिसके पछि त्यो भन्दा अगाडि केही सोध्ने सामर्थ्य रहेन।

त्यसो त मलाई थाहा छ , आमाको याद कति आउँदो हो , सम्झेर कति रुन मन लाग्दो हो, आमाको कपाल सुमसुमाउदै हातको सिरानी बनाएर सुत्न मन लाग्दो हो, आमाले पकाएर कोख्याई कोख्याई गर्दै खुवाएको तातो भातको याद कति आउँदो हो।

माटो खेलेर चिरा चिरा परेका ती साना हात खुट्टा तातों पानीले धोईदिएको याद कति आउदो हो, लुगा मैलो हुँदा धोईदिएको, शरीर मैलिदा नुहाईदिएको, पलपल प्रत्येक पल सागर सुमन, र सुशील भन्दै बोलाएको सम्झेर मन कति रुदो हो,आफू जस्तै साथीहरु  आफ्नो आमालाई आमा भनेर बोलाउँदा मन तड्पिएर कस्तो हुँदो हो म कल्पिन सक्दैन यतिबेला। किनकी म सँग त्यति ठूलो मुटु छैन , जो सजिलै भुल्न सकूँ।

बिचरा ! ती अवोध बालकहरुको के दोष थियो र? मर्ने त मरेर गैगे, बाच्नेले पो सजाय भोगिरहेका छन् । ती हत्यारा सम्झेर घृणाको थुक थुक्न मन लाग्यो। अलि सहज हुन खोज्दै थिएँ। पुस्कर दाईले बच्चाहरुलाई सहयोगको लागि बोलाउनुभयो।

वातवरण सान्त थियो । पुस्कर  दाईको हातबाट उनीहरूले १ लाख नगद पाए।

उनीहरूलाई त्यो सहयोगले छोएको थिएन। उनीहरुको आँखाले भनिरहेका थिए - सरकार ,अपराधीलाई संजाय कहिले हुन्छ?

Hyundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • नेपाली फोटोपत्रकारिताका बारेमा मेरो कुरा नेपाली फोटोपत्रकारिताका बारेमा मेरो कुरा

    नेपाली फोटोपत्रकारिता भनेजस्तै विकास र उन्नति नहुनुमा नेपाली फोटो पत्रकारहरुले जति सुन्दर तस्बिर कैद गर्छन् त्यस्तै अनुरुपमा फोटो क्याप्सन (फोटो विवरण) नलेखेर हो। उनीहरुलाई लाग्छ कि लेख्नु भनेको लेखक पत्रकारहरुको काम हो। त्यसैले त्यो लेखाइ गलत भैदिन्छ जब क्याप्सन लेखकले फोटोपत्रकारको नजरले हेर्न सक्दैन।

    दीपेन्द्र बज्राचार्य

  • काठमाडौंमा म कसलाई मतदान गरौं काठमाडौंमा म कसलाई मतदान गरौं

    काठमाडौं! आफैं भित्र के छ? अवस्य नै धेरै छ। काठमाडौं मेरो लागि धेरै हो। यसलार्इ राम्रो बनाउन प्रतिज्ञा गर्ने र परिवर्तनका सम्वाहक बन्न खोज्ने मानिसहरूका लागि पनि यही नै सत्य हो, कुनै पनि व्यक्तिका लागि उसको नाम नै सबैथोक हो। काठमाडौंका लागि त्यो अझ बढी हो। तपाईँ आफूलार्इ विवेकशिल वा एमाले, काँग्रेस, माओवादी, साझा, हाम्रो यो वा त्यो अन्य दर्जनौं नामले पुकार्नुहोस्, के तपाईँको काठमाडौं वास्तवमै मेरो भन्दा फरक छ? तिनीहरू भन्छन् कि युवाहरू तेज, लचिलो र दिन चाहने हुन्छन्। तर नेपालका नयाँ राजनीतिक पार्टीहरूलार्इ के भएको छ, मलार्इ थाहा छैन । कुनै पनि नयाँ राजनीतिक पार्टीसँग जित्नका लागि चाहिने कोष, युवाहरूको सहयोग, अनुभव जस्ता सबै कुराहरू पर्याप्त छैनन्। के हामी सबै मिलेर एउटा समूह बनाउन सक्तैनौं जहाँ हामीसँग पर्याप्त कोष, कार्यान्वयन गर्न सक्ने युवाशक्ति र बौद्धिक वार्ताकारले भरिपूर्ण रहुन् अनि त्यहाँ उत्कृष्ठताका लागि फरक हुन सक्छ।

    सुमना श्रेष्ठ

  • फेसबुकमा मात्र हैन, आमालाई मनमा पनि सजाउने कि? फेसबुकमा मात्र हैन, आमालाई मनमा पनि सजाउने कि?

    यसको अर्थ यो नमानौं कि आमाको फोटो फेसबुकमा राख्न पनि नपाउने? पक्कै पनि पाउने। तर आफूले आमालाई कतिको माया गर्छु, बिरामी पर्दा कतिको हेरचाह गर्छु, बृद्ध अवस्थामा कतिको माया र स्नेह गरेँ, आमालाई मिठो मसिनो खान दिएँ कि दिईन लगायतका कुराहरु ख्याल गरेका छौं? एकपटक स्मरण गरौं, हामीमध्ये कतिले फेसबुकमा धेरै खाले ‘क्याप्सन’ सहित तस्बिर राखेका आमाहरु कति बृद्धाश्रममा होलान्, कति खान नपाएर रत्नपार्कमा हात फैलाउन बाध्य होलान्, कति उपचार खर्च नभएर अस्पतालमा जीवन र मृत्युको दोँसाधमा लडिरहेका होलान्।

    गोबिन्द मरासिनी

साहित्यपाटी

  • आमा आमा

    रगतको थोपा थोपा सिन्चित गरेर  आफू भित्र लुकायौ  शारीरिक परिवर्तनसँगै  जाग्राम बसेका  मातृ उमंगहरु  दिन अनि महिना गन्दै...

    मिरा प्रसाई

  • माता तिर्थ औँसी माता तिर्थ औँसी

    लंके दिनभर र्याली र भाषणमा ब्यस्त रह्यो। साँझपख लखतरान परेर पार्टी कार्यलय पुग्यो। कार्यालयको वाइफाइ अटो-कनेक्ट हुनासाथ मोबाइलमा नोटिफिकेसन बज्न थाल्यो। उसले फेसबुक खोलेर हेर्यो। ओहो! आज त आमाको मुख हेर्ने दिन पो रहेछ। आफुसँग दिनभर सँगै हिंडेका मने, रिखे र यामेले फेसबुकमा आमाको फोटो राखेको देखेर ऊ चित खायो। उसले सोच्यो- 'कुन बेला फुर्सद पाएछन यिनेरुले? अनी कहाँको वाइफाइ पाएछन?'

    सन्तोष पौड्याल

  • र, एउटा एस्ट्रे र, एउटा एस्ट्रे

    निभाउँछु उही एस्ट्रेमा ठुटो चुरोट
    र, प्रश्न गर्छु आफैलाई
    मनभित्र एकान्तमा कतै किन चिच्याउँदैछ बच्चु कैलाश?
    ‘टाढा टाढा जानु छ साथी, एकफेर हाँसीदेऊ’

    भोलि त सबेरै छोडेर जानु छ।

    सौरभ कार्की

पाठक विचार

  • किशोर थापाजीलाई खुलापत्र

    राजनितिमा भर्खर प्रवेश गरेकी रन्जुलाई मेयर पदमा निर्वाचित गराएर उनीलाई मार्गदर्शन गर्ने भूमिकामा तपाई रहनु भयो भने निश्चय नै नेपालको राजनैतिक इतिहासमा यो एउटा नयाँ प्रयोग हुनेछ। अरुले पनि यसबाट पाठ सिक्ने छन्। नयाँ पुस्तालाई राजनितिमा स्थान दिन यो कोशेढुंगा साबित हुनेछ। मलाई के पनि विश्वास छ भने वैकल्पिक राजनैतिक शक्ति खोजिरहेका काठमाण्डौबासीहरुले तपाईहरुलाई अवश्य विजय गराउने छन्।

    डा. शैलेन्द्र सिग्देल

  • नयाँ वर्ष प्रण

    रित्तो बोतल र खाली शिशाहरूले सामुहिक आत्महत्या गरे। ऊ परऽऽको एक कुनामा हेर त? एक थुप्रो लासहरू जस्तै डंगुर लडिराछ।   चीत्कार तिरस्कार अपहेलना बित...

    इन्द्र थेगिम

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट