मेडिकल विद्यार्थीमाथि अत्याचार कहिलेसम्म?

skoda
  • Get News Alerts

united
tata

समय यसरी अनि यती छिटो बद्लिन सक्छ र त्यो पनि आफ्नो प्रतिकूल? मेडिकल कलेज सञ्चालकले सोचेर पनि उत्तर पाउन सकिरहेका छैनन् अहिले यो प्रश्नको ।

गत वर्षसम्म मोल बढाबढ शैलीमा टेन्डर आह्वान गरे जस्तो गरी बिक्री हुने एमबीबीस र बीडीएसका सीटहरु यसपाली खासै बिक्री भएनन किनकि भर्ना हुन विद्यार्थीहरु नै गएनन्। किन गएनन् भनेर अहिले सर्बत्र छलफलको विषय भएको छ ।

यो विषयको उत्तर पाउन हामीले धेरै कुर्नुपर्ला जस्तो मलाई लाग्दैन तर म यस्को कारण यो हो  भनेर भन्न पनि चाहन्न, किनकि कतिपय प्रश्नको जवाफ समय सँगै आउँदा बढी चाखलाग्दो हुने गर्छन्।

आम मनिसहरुले यसपली देखि विद्यार्थीहरूमा डाक्टरी पढ्ने रूची हराएकै हो त? भनेर प्रश्न गर्न थालेका छ्न्। नगरून् पनि कसरी यथार्थ त यो छ कि पटक पटक भर्ना गर्न आव्हान गर्दा पनि  विद्यार्थी भर्ना हुन नै गएनन् तर गत वर्षको इतिहास हेर्दा मात्रै पनि तछाडमछाडको स्थिति थियो।

आखिर के फेरियो यस पटक? सबैलाई विद्यार्थी भर्ना भएनन् भनेर जिज्ञासा लाग्ने तर पर्दा पछाडिका खेलाडीका बारेमा जिज्ञासा नराख्ने प्रवृतिले आजको समयमा उब्जेको प्रश्नको जवाफ नआएको हो।

 म आफैं पनि नेपालकै मेडिकल कलेजबाट पढाइ सकेर हाल नेपालकै एक स्वास्थ्य संस्थामा कार्यरत छु। हालको   अवस्था आउनुमा मुख्य दोषी मेडिकल कलेज नै हो।

विद्यार्थी बाहिरबाट जस्तो सोचेर यो क्षेत्रमा आउँछन् त्यहाँ पुग्दा विभिन्न बहानामा विद्यार्थीमाथि शोषण हुन्छ। त्यो कुनै पनि हालतमा एउटा असल विद्यार्थीले सहन सक्ने हुँदैन। जब आफ्नो भविश्य तिनै सञ्चालकको हातमा छ भन्ने थाहा पाउछन् अनि चुपचाप सहेर बाँकी दिन गुजारिरहेका हुन्छन्।

अस्पातलको आम्दानीमा कम अनि विद्यार्थीकै भरोषामा अधिकांश निजी मेडिकल कलेज हुन्छन् । यद्यपी विद्यार्थीका समस्या बरेमा कुनै सुनवाइ हुन्न। आखिर किन? जवाफ प्रष्ट छ- तिनले विद्यार्थीका कुरा  नसुने पनि उनीहरुको काम चलेकै छ।

उदाहरणका लागि म आफैं पढेको कलेजमा कर्मचारीहरूको दबदबा थयो, उनीहरूको तलब-सुबिधा बढ़ेंन भने तालाबन्दी जस्ता काम सुरू भैहाल्थ्यो। सायद त्यही भएर होला प्रशासनले बेला बखत तिनीहरुलाई खुशी पार्ने काम गर्ने अनि तीनका कुरा सुन्ने र बुझ्ने काम गर्ने गर्थ्यो। तर विद्यार्थीको कुरा कहिले सुन्दैनथ्यो।

यती सम्म कि राति डिउटी पर्ने इन्टर्न डाक्टर र  रेजिडेन्ट डक्टरलाई बस्ने प्रबन्ध गर्न आग्रह गर्दा पनि सुनुवाई हुँदैनथ्यो। अनि रेजिडेन्ट डाक्टरलाई विद्यार्थीभन्दा बढी कामदारको रूपमा प्रयोग गरिन्थ्यो। यतिसम्म हुन्थ्यो कि मेडिकल कलेजमा विद्यार्थीको सिट संख्यामा वृद्धि हुनासाथ कर्मचारीको बिभिन्न मागहरु प्रश्तुत हुन्थे तर विद्यार्थीहरुको कुनै पनि माग सम्बोधन हुँदैनथ्यो ।

अधिकांश मेडिकल कलेजहरू इन्टर्न र रेजिडेन्ट डाक्टरहरुले धानेका हुन्छन् तर, तीनकै कुराको कहिलै सुनवाई हुँदैन। आखिर कहिले सम्म? 

मेडिकल कलेजको सम्पूर्ण आम्दानीको स्रोत भनेकै विद्यार्थी (शुल्क तिरेर तथा सेवा दिएर) हुन्।

केही समय पहिले एक निजी मेडिकल कलेजमा इन्टर्न डाक्टरहरुले तलब समयमा दिनुपर्ने माग गर्दा तिनीहरुलाई छात्राबासबाट निकालेर गुन्डा  लगाई पिटिएको कुरा पनि बाहिर आएको थियो।

कस्तो बिडम्बना आफ्नो श्रमको पारिश्रमीक माग्दा कुटिनु पर्ने, मेडिकल स्कुलमा गुन्डागर्दीको राज चल्ने। यस्तो अव्स्थामा कसरी विद्यार्थीमैत्री हुन सक्छन् हाम्रा मेडिकल स्कुलहरू?

केही समय पहिलेदेखि मैले पनि ‍लेख लेखेकै भरमा हप्की दप्की खेप्नुपरेको छ।  कतिपयले कसैले मतलब नगरेको कुरामा तिमीलाई किन टाउको दुखाउनु पर्ने भने, कसैले तिमीले कतै जागिर खानु छैन, जे होस अधिकांश नकारात्मक नै थिए। यस्तो भन्नेमा कलेजका प्रतिनिधिनै थिए।

मैले त लेखेँ। तर म भन्दा पीडित अधिकांश साथीहरू चुप छन्। आखिर यो मौनता कहिलेसम्म?

Hundai
fasino
sagoon

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट