मेडिकल विद्यार्थीमाथि अत्याचार कहिलेसम्म?

  • Get News Alerts

united
tata

समय यसरी अनि यती छिटो बद्लिन सक्छ र त्यो पनि आफ्नो प्रतिकूल? मेडिकल कलेज सञ्चालकले सोचेर पनि उत्तर पाउन सकिरहेका छैनन् अहिले यो प्रश्नको ।

गत वर्षसम्म मोल बढाबढ शैलीमा टेन्डर आह्वान गरे जस्तो गरी बिक्री हुने एमबीबीस र बीडीएसका सीटहरु यसपाली खासै बिक्री भएनन किनकि भर्ना हुन विद्यार्थीहरु नै गएनन्। किन गएनन् भनेर अहिले सर्बत्र छलफलको विषय भएको छ ।

यो विषयको उत्तर पाउन हामीले धेरै कुर्नुपर्ला जस्तो मलाई लाग्दैन तर म यस्को कारण यो हो  भनेर भन्न पनि चाहन्न, किनकि कतिपय प्रश्नको जवाफ समय सँगै आउँदा बढी चाखलाग्दो हुने गर्छन्।

आम मनिसहरुले यसपली देखि विद्यार्थीहरूमा डाक्टरी पढ्ने रूची हराएकै हो त? भनेर प्रश्न गर्न थालेका छ्न्। नगरून् पनि कसरी यथार्थ त यो छ कि पटक पटक भर्ना गर्न आव्हान गर्दा पनि  विद्यार्थी भर्ना हुन नै गएनन् तर गत वर्षको इतिहास हेर्दा मात्रै पनि तछाडमछाडको स्थिति थियो।

आखिर के फेरियो यस पटक? सबैलाई विद्यार्थी भर्ना भएनन् भनेर जिज्ञासा लाग्ने तर पर्दा पछाडिका खेलाडीका बारेमा जिज्ञासा नराख्ने प्रवृतिले आजको समयमा उब्जेको प्रश्नको जवाफ नआएको हो।

 म आफैं पनि नेपालकै मेडिकल कलेजबाट पढाइ सकेर हाल नेपालकै एक स्वास्थ्य संस्थामा कार्यरत छु। हालको   अवस्था आउनुमा मुख्य दोषी मेडिकल कलेज नै हो।

विद्यार्थी बाहिरबाट जस्तो सोचेर यो क्षेत्रमा आउँछन् त्यहाँ पुग्दा विभिन्न बहानामा विद्यार्थीमाथि शोषण हुन्छ। त्यो कुनै पनि हालतमा एउटा असल विद्यार्थीले सहन सक्ने हुँदैन। जब आफ्नो भविश्य तिनै सञ्चालकको हातमा छ भन्ने थाहा पाउछन् अनि चुपचाप सहेर बाँकी दिन गुजारिरहेका हुन्छन्।

अस्पातलको आम्दानीमा कम अनि विद्यार्थीकै भरोषामा अधिकांश निजी मेडिकल कलेज हुन्छन् । यद्यपी विद्यार्थीका समस्या बरेमा कुनै सुनवाइ हुन्न। आखिर किन? जवाफ प्रष्ट छ- तिनले विद्यार्थीका कुरा  नसुने पनि उनीहरुको काम चलेकै छ।

उदाहरणका लागि म आफैं पढेको कलेजमा कर्मचारीहरूको दबदबा थयो, उनीहरूको तलब-सुबिधा बढ़ेंन भने तालाबन्दी जस्ता काम सुरू भैहाल्थ्यो। सायद त्यही भएर होला प्रशासनले बेला बखत तिनीहरुलाई खुशी पार्ने काम गर्ने अनि तीनका कुरा सुन्ने र बुझ्ने काम गर्ने गर्थ्यो। तर विद्यार्थीको कुरा कहिले सुन्दैनथ्यो।

यती सम्म कि राति डिउटी पर्ने इन्टर्न डाक्टर र  रेजिडेन्ट डक्टरलाई बस्ने प्रबन्ध गर्न आग्रह गर्दा पनि सुनुवाई हुँदैनथ्यो। अनि रेजिडेन्ट डाक्टरलाई विद्यार्थीभन्दा बढी कामदारको रूपमा प्रयोग गरिन्थ्यो। यतिसम्म हुन्थ्यो कि मेडिकल कलेजमा विद्यार्थीको सिट संख्यामा वृद्धि हुनासाथ कर्मचारीको बिभिन्न मागहरु प्रश्तुत हुन्थे तर विद्यार्थीहरुको कुनै पनि माग सम्बोधन हुँदैनथ्यो ।

अधिकांश मेडिकल कलेजहरू इन्टर्न र रेजिडेन्ट डाक्टरहरुले धानेका हुन्छन् तर, तीनकै कुराको कहिलै सुनवाई हुँदैन। आखिर कहिले सम्म? 

मेडिकल कलेजको सम्पूर्ण आम्दानीको स्रोत भनेकै विद्यार्थी (शुल्क तिरेर तथा सेवा दिएर) हुन्।

केही समय पहिले एक निजी मेडिकल कलेजमा इन्टर्न डाक्टरहरुले तलब समयमा दिनुपर्ने माग गर्दा तिनीहरुलाई छात्राबासबाट निकालेर गुन्डा  लगाई पिटिएको कुरा पनि बाहिर आएको थियो।

कस्तो बिडम्बना आफ्नो श्रमको पारिश्रमीक माग्दा कुटिनु पर्ने, मेडिकल स्कुलमा गुन्डागर्दीको राज चल्ने। यस्तो अव्स्थामा कसरी विद्यार्थीमैत्री हुन सक्छन् हाम्रा मेडिकल स्कुलहरू?

केही समय पहिलेदेखि मैले पनि ‍लेख लेखेकै भरमा हप्की दप्की खेप्नुपरेको छ।  कतिपयले कसैले मतलब नगरेको कुरामा तिमीलाई किन टाउको दुखाउनु पर्ने भने, कसैले तिमीले कतै जागिर खानु छैन, जे होस अधिकांश नकारात्मक नै थिए। यस्तो भन्नेमा कलेजका प्रतिनिधिनै थिए।

मैले त लेखेँ। तर म भन्दा पीडित अधिकांश साथीहरू चुप छन्। आखिर यो मौनता कहिलेसम्म?

Hyundai
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • नेपाली फोटोपत्रकारिताका बारेमा मेरो कुरा नेपाली फोटोपत्रकारिताका बारेमा मेरो कुरा

    नेपाली फोटोपत्रकारिता भनेजस्तै विकास र उन्नति नहुनुमा नेपाली फोटो पत्रकारहरुले जति सुन्दर तस्बिर कैद गर्छन् त्यस्तै अनुरुपमा फोटो क्याप्सन (फोटो विवरण) नलेखेर हो। उनीहरुलाई लाग्छ कि लेख्नु भनेको लेखक पत्रकारहरुको काम हो। त्यसैले त्यो लेखाइ गलत भैदिन्छ जब क्याप्सन लेखकले फोटोपत्रकारको नजरले हेर्न सक्दैन।

    दीपेन्द्र बज्राचार्य

  • काठमाडौंमा म कसलाई मतदान गरौं काठमाडौंमा म कसलाई मतदान गरौं

    काठमाडौं! आफैं भित्र के छ? अवस्य नै धेरै छ। काठमाडौं मेरो लागि धेरै हो। यसलार्इ राम्रो बनाउन प्रतिज्ञा गर्ने र परिवर्तनका सम्वाहक बन्न खोज्ने मानिसहरूका लागि पनि यही नै सत्य हो, कुनै पनि व्यक्तिका लागि उसको नाम नै सबैथोक हो। काठमाडौंका लागि त्यो अझ बढी हो। तपाईँ आफूलार्इ विवेकशिल वा एमाले, काँग्रेस, माओवादी, साझा, हाम्रो यो वा त्यो अन्य दर्जनौं नामले पुकार्नुहोस्, के तपाईँको काठमाडौं वास्तवमै मेरो भन्दा फरक छ? तिनीहरू भन्छन् कि युवाहरू तेज, लचिलो र दिन चाहने हुन्छन्। तर नेपालका नयाँ राजनीतिक पार्टीहरूलार्इ के भएको छ, मलार्इ थाहा छैन । कुनै पनि नयाँ राजनीतिक पार्टीसँग जित्नका लागि चाहिने कोष, युवाहरूको सहयोग, अनुभव जस्ता सबै कुराहरू पर्याप्त छैनन्। के हामी सबै मिलेर एउटा समूह बनाउन सक्तैनौं जहाँ हामीसँग पर्याप्त कोष, कार्यान्वयन गर्न सक्ने युवाशक्ति र बौद्धिक वार्ताकारले भरिपूर्ण रहुन् अनि त्यहाँ उत्कृष्ठताका लागि फरक हुन सक्छ।

    सुमना श्रेष्ठ

  • फेसबुकमा मात्र हैन, आमालाई मनमा पनि सजाउने कि? फेसबुकमा मात्र हैन, आमालाई मनमा पनि सजाउने कि?

    यसको अर्थ यो नमानौं कि आमाको फोटो फेसबुकमा राख्न पनि नपाउने? पक्कै पनि पाउने। तर आफूले आमालाई कतिको माया गर्छु, बिरामी पर्दा कतिको हेरचाह गर्छु, बृद्ध अवस्थामा कतिको माया र स्नेह गरेँ, आमालाई मिठो मसिनो खान दिएँ कि दिईन लगायतका कुराहरु ख्याल गरेका छौं? एकपटक स्मरण गरौं, हामीमध्ये कतिले फेसबुकमा धेरै खाले ‘क्याप्सन’ सहित तस्बिर राखेका आमाहरु कति बृद्धाश्रममा होलान्, कति खान नपाएर रत्नपार्कमा हात फैलाउन बाध्य होलान्, कति उपचार खर्च नभएर अस्पतालमा जीवन र मृत्युको दोँसाधमा लडिरहेका होलान्।

    गोबिन्द मरासिनी

साहित्यपाटी

  • आमा आमा

    रगतको थोपा थोपा सिन्चित गरेर  आफू भित्र लुकायौ  शारीरिक परिवर्तनसँगै  जाग्राम बसेका  मातृ उमंगहरु  दिन अनि महिना गन्दै...

    मिरा प्रसाई

  • माता तिर्थ औँसी माता तिर्थ औँसी

    लंके दिनभर र्याली र भाषणमा ब्यस्त रह्यो। साँझपख लखतरान परेर पार्टी कार्यलय पुग्यो। कार्यालयको वाइफाइ अटो-कनेक्ट हुनासाथ मोबाइलमा नोटिफिकेसन बज्न थाल्यो। उसले फेसबुक खोलेर हेर्यो। ओहो! आज त आमाको मुख हेर्ने दिन पो रहेछ। आफुसँग दिनभर सँगै हिंडेका मने, रिखे र यामेले फेसबुकमा आमाको फोटो राखेको देखेर ऊ चित खायो। उसले सोच्यो- 'कुन बेला फुर्सद पाएछन यिनेरुले? अनी कहाँको वाइफाइ पाएछन?'

    सन्तोष पौड्याल

  • र, एउटा एस्ट्रे र, एउटा एस्ट्रे

    निभाउँछु उही एस्ट्रेमा ठुटो चुरोट
    र, प्रश्न गर्छु आफैलाई
    मनभित्र एकान्तमा कतै किन चिच्याउँदैछ बच्चु कैलाश?
    ‘टाढा टाढा जानु छ साथी, एकफेर हाँसीदेऊ’

    भोलि त सबेरै छोडेर जानु छ।

    सौरभ कार्की

पाठक विचार

  • किशोर थापाजीलाई खुलापत्र

    राजनितिमा भर्खर प्रवेश गरेकी रन्जुलाई मेयर पदमा निर्वाचित गराएर उनीलाई मार्गदर्शन गर्ने भूमिकामा तपाई रहनु भयो भने निश्चय नै नेपालको राजनैतिक इतिहासमा यो एउटा नयाँ प्रयोग हुनेछ। अरुले पनि यसबाट पाठ सिक्ने छन्। नयाँ पुस्तालाई राजनितिमा स्थान दिन यो कोशेढुंगा साबित हुनेछ। मलाई के पनि विश्वास छ भने वैकल्पिक राजनैतिक शक्ति खोजिरहेका काठमाण्डौबासीहरुले तपाईहरुलाई अवश्य विजय गराउने छन्।

    डा. शैलेन्द्र सिग्देल

  • नयाँ वर्ष प्रण

    रित्तो बोतल र खाली शिशाहरूले सामुहिक आत्महत्या गरे। ऊ परऽऽको एक कुनामा हेर त? एक थुप्रो लासहरू जस्तै डंगुर लडिराछ।   चीत्कार तिरस्कार अपहेलना बित...

    इन्द्र थेगिम

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट