तीस सेकेण्डको पाँच सय तिर्ने हामी बाइकवाला

  • Get News Alerts

tata

नेपालीको साझा विशेषता हो–समयको कुनै मतलब नहुनू। ‘नेपाली टाइम’ भनेर यो बेमतलबीलाई हामीले ब्राण्डिङ नै गरिसकेका छौं। कुनै ठाउँमा जान वा आउन पन्ध्र मिनेटको ढिलाइलाई हामी सहजै स्वीकारिदिन्छौं। सरकारी निकायदेखि प्राइभेट अफिससम्म सबैलाई यो सुविधा प्राप्त छ।

तर जब हामी मोटरसाइकलको एक्सिलेटर समातेर सडकमा निस्कन्छौं। हामीलाई समयको यति प्रवाह हुन थाल्छ, एक मिनेटमात्र हामी रोकियौं भने जिन्दगीका सारा काम बर्बाद हुन्छन् जसरी हामी मोटरसाइकल चलाउँछौं। साँघुरो ठाउँमा यसो मिलाएर छिराउँछौं। कसैलाई अलिकति पेलेर जान्छौं। अझ सबैभन्दा बढी त निस्फिक्री अर्को लेनमा छिर्दै सानसँग एक्सिलेटर बटार्छौं।

यसो गर्नेमा म पनि एक हुँ। म अचेल बिहान सात बजेसम्म सुत्छु। साढे छ बजे नै उठौं भनेर मलाई कहिल्यै हतारो हुँदैन। बरू कहिलेकाहीँ सवा सात बजेसम्म सुतिदिन्छु। अरू काम पनि म बिस्तारै गर्छु, एकबारको जुनीमा मरिलानु के छ र झैं गरी। तर जब म अफिस आउन मोटरसाइकल स्टार्ट गर्छु, समयसँगै दौडिन चाहन्छु। कसैले मलाई ओभरटेक नगरोस् भन्ने लाग्छ। कीर्तिपुरदेखि झम्सीखेल पुग्दा जाम नभए सात मिनेट लाग्छ जाम हुँदा धेरै लागे १५ मिनेट लाग्छ। बिहान सात बजेसम्म सिरकभित्र गुटुमुटु भइरहने मलाई मोटरसाइकल चढेपछि भने त्यो आठ मिनेटले बेचैन बनाइदिन्छ।

अफिस आउँदामात्र होइन, अफिसबाट रिर्पोटिङ जाँदामा पनि बाइकको हतारो उस्तै हो। सकभर ओभरटेक गरेर, पेलेर, अर्को लेनमा चलाएर भए पनि गइहाल्ने। एक मिनेट भएपनि छिटो पुग्ने गरी चलाउने। एक दुई चोटी म पनि लाइनको पछाडि बसेको छु। तर जब मभन्दा पछाडि आएको मोटरसाइकल कहाँ अगाडि पुगिसकेको देख्छु, मलाई सहिनसक्नु हुन्छ, सायद हिनताबोध हुन्छ। त्यही भएर सकभर अगाडि जान खोज्छु। सडकमा म सधैं अघोषित प्रतिष्पर्धामा हुन्छु।

गत बिहीबार रिर्पोटिङका लागि नागपोखरी जानु थियो। कुपण्डोलको पुलभरि जाम थियो। थापाथलीबाट सुरू भएको गाडीको लाइन पुल पारि नै पुगेको थियो। मलाई लाइनमा बस्न मनै लागेन। बरू सुन्धारातिरबाट जान्छु भन्ने सोचेर छेउको लेनमा घुँसे। पुल सकिनै लाग्दा अर्को लेनमा अलिकति ठाउँ खाली रै’छ। मोटरसाइकलका दुई पांग्रा अटाउने ठानेपछि म त्यतै घुसेँ। ३० सेकेण्ड नपुग्दै जाम खुल्यो। म विजय भावका साथ अगाडि बढेँ। मसँग आएका अझै पछाडि लाइन बसेका देखेर मेरो मर्दाङ्गी माथि आफैं गदगद थिएँ। तर मेरो त्यो खुसी धेरैबेर टिकेन। बीचतिरबाट आएको मलाई थापाथली चोकका ट्राफिक प्रहरीले रोक्न इसारा गरे।

मैले ङिच्च हाँस्दै बाइक साइड लगाएँ। खल्तीबाट चिट निकाल्दै उनले भने– धेरै चलाख बन्न खोज्नुहुन्न। लाइसेन्स निकाल्नुस्।

मसँग फर्काउने जवाफ थिएन। लाइसेन्स निकालेर दिएँ। उनले मलाई चिट थमाए र भने – बैंकमा पाँच सय जम्मा गर्नू, लाइसेन्स लिन बग्गीखाना आउनू।
कस्तो नमज्जा लाग्यो।

अर्को दिन १२ बजेतिर बग्गीखाना पुगेँ। भीड थियो, म जस्तै जरिवाना तिर्नेको। भीडमा पुरूषहरु धेरै थिए। दुई चार महिला पनि हातमा चिट बोकेर उभिएका देखिन्थे। कोही त केही दिन अघि मात्रै लाइसेन्स लिएर गएकाहरु पनि थिए।

लाइनमा लागेर पाँच सय रुपैयाँ बुझाएँ। पैसा तिरेर मात्र लाइसेन्स फिर्ता नपाइने रहेछ। एक घण्टा ट्राफिक सचेतनामूलक कक्षा लिनु पर्ने भने। एक पटकमा असी जना मात्रै अट्ने भएकोले पालो दिउँसो तीन बजे मात्र आउने भयो। नत्र अर्को दिन क्लास लिन आउनुपर्ने।

दिनभरि बग्गी खानाको चौरमा धुलो खाँदा लाग्यो– तीस सेकेण्डका लागि हतार नगरेको भए यस्तो सास्ती बेर्होन पर्दैनथ्यो। न पैसा नै जान्थ्यो। अर्को मनले सोचेँ– पैसा तिरेपछि खुरूक्क लाइसेन्स दिनु नि। बेकारमा के क्लास/स्लास भनेर समय बर्बाद गरिरहेका होलान्।

तीन बज्यो। चौरमै पाल टाँगेर बनाइएको टहरामा छिरियो। त्यतिञ्जेल प्यासले मेरो गला सुकेको थियो। ‘पिउने पानी राख्नु भएको छैन’, मैले त्यहाँ खटिएका ट्राफिकलाई सोधेँ।

‘यो होटल हो र?’,उनले रूखो प्रतिप्रश्न गरे। मेरो प्यास त्यत्तिकै मरेर गयो।

केहीबेरमा अगाडि राखेको टिभीमा ट्राफिक नियमबारेको गीत बज्यो। अनि चालकका लापरबाहीले भएका दुर्घटनाका फुटेज देखाइयो। ती फुटेजले आङै सिरिङै बनायो।

एकछिनमा टिभी बन्द भयो र ट्राफिक प्रहरी  नायब निरीक्षक‌*ले बोल्न थाले। उनले लेन अनुशासन मिचेर बग्गीखाना पुगेका हामीलाई स्वागत गरे। र, मैले गल्ती नै नगरी ट्राफिकले समात्यो भन्ने गुनासो गरेकाहरुलाई लेनका बारेमा भने। सचित्र उनले गरेको वर्णन जान्ने टोपली बसेको मलाई पनि थाहा रहेनछ।

सडकमा हामीले तीन वटा लाइन देख्छौं। तीमध्ये एउटा लाइन बीच बीचमा ब्रेक भएको हुन्छ। त्यो लाइनले लेन छुट्याउनुका साथै ओभरटेक पनि गर्न मिल्ने अर्थ दिने रै’छ। अर्को सिधा नछुट्टयाएको लाइन हुन्छ। त्यो चेतावनी लाइन रहेछ। त्यसको अर्थ अर्को लेन प्रयोग गर्नु जोखिमयुक्त छ भन्ने रै’छ। तेस्रो दुइटा सिधा रेखा भएको लाइन हुन्छ। त्यो लाइन भनेको बीच सडकमा पर्खाल लगाएको बराबर हो। जसरी हामी पर्खाल नाघेर अर्कोतिर सवारी चलाउन सक्दैनौं त्यसरी गरी दुई रेखा वाला लाइन मिचेर अन्त जानु हुँदैन। उनले चोकमा सवारी मोड्दा कसरी जानेदेखि ओभरटेकमा नाम हामी कसरी गलत लेनमा ड्राइभ गरिरहेका हुन्छौं भनेर पनि बुझाए।

चार बजे क्लास सकियो। लाइसेन्स फिर्ता ल्याएर म फर्किएँ। त्यही कुपण्डोलको पुलमा हेरेँ। जुन रेखा मिच्दै मैले मोटरसाइकल हाँकेको थिएँ। त्यो चेतावनी रेखा रहेछ। मलाई बल्ल आफूले गरेको गल्ती बोध भयो। ट्राफिक क्लासले मैले नजानेको नयाँ कुरा सिकाइदियो।

अचेल मलाई हत्तपत्त ओभरटेक मन लाग्दैन। बरू सडकका लाइनमा ध्यान जान्छ। कतै बिचमा छुटेका लाइन, कतै सिधा लाइन, त कतै दुइटा सिधा लाइन। तिनलाई मिच्ने हिम्मत आउँदैन किनकि एकातिर पाँच सय रुपैयाँ अर्कातिर बग्गीखानाको दिनभरिको धुलो।

तर धेरै मोटरसाइकलवालाहरु अझै पनि चर्को आवाज निकाल्दै, नागबेली बनाउँदै सडकमा गुडिरहेका हुन्छन्। ‘एकदिन बग्गीखाना जान्छन् अनि यीनले चाल पाउँछन्– लेन भनेको के हो’, सोचेर मनमनै हाँसो उठ्छ।

* सच्याइएको।

hundai

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मुस्कान मिठो मिर्साको! मुस्कान मिठो मिर्साको!

    बिहान उठ्दा अन्नपूर्ण २ र ४ मुस्कराईरहेको थियो। करिब १५ मिनेटको बाटोमा रहेको भूमेथान(१६२० मि.) गयौ। जहाँबाट मिर्सा गाउ साह्रै सुन्दर देखियो। फर्किदा भेडी गोठ हुँदै गाउँ पुग्दा चिया र नास्ता तयार थियो। आमा समुहले बिदाई गर्नु भयो, हामी भने मिर्साको मिठो मुस्कान सम्झिदै ओरालो लाग्यौ।

    शुरेन्द्र राना

  • चक्मकाउँदै गरेको जैदी चक्मकाउँदै गरेको जैदी

    संसारले नयाँनयाँ आकार लिइरहेको बेला हाम्रा गाउँघरहरु किन अझँ पछि छन्, किन पछि पारिए? हाम्रा नेताहरुमा किन देश विकास गनुपर्छ भन्ने सोच पलाएन? आदि–आदि कुराले मलाई गाउँ पुग्दा पिरोल्छ। यस्ता अनेकन जिज्ञासा मलाई गाउँघरहरु डुल्दा हुन्छ। हाम्रा गाउँघरहरुलाई हामी बिर्सियौं भने, हामी कहिल्यै अगाडि बढ्न सक्दैनौँ। कारण, हामी सबैको अस्तित्व गाउँसँग जोडिएको छ भन्ने लाग्छ।

    आरके अदिप्त गिरी

  • सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष

    नेपालमै पहिलो पटक पत्रकारिता तथा आमसञ्चार विषयमा स्नातकोत्तर तह सञ्चालन गरी विद्यमान् पत्रकारिता शिक्षामा आमुल परिवर्तन गर्ने उद्धेश्यल २०५७ सालमा कलेज अफ जर्नालिजम् एण्ड मास कम्युनिकेसन (सिजेएमसी) स्थापना भएको हो। त्रिभुवन विश्वविद्यालयले २२ वर्षदेखि पत्रकारिता विषयमा स्नातक तह सञ्चालन गरिरहेको तर स्नातकोत्तर तह सुरु गर्न नसकेको अवस्थामा सिजेएमसीले काठमाडौंको धापासीबाट तीन कोठा भाडामा लिएर सुरु गर्नु आफैंमा चुनौतीपूर्ण थियो। २०५८ साल पुष २७ गते वरिष्ठ पत्रकार भारतदत्त कोइराला, प्राध्यापक र सिजेएमसीका विद्यार्थीबाट सामूहिकरूपमा कलेजको उद्धघाटन भएको थियो।

    डा. मञ्जुश्री मिश्र

साहित्यपाटी

  • शालिकहरुको उपत्यका शालिकहरुको उपत्यका

    गुँरासका रिफ्लेटहरु परेको मेरा आँखालाई
    सहरको श्मशानतिर डोहो¥याउँदा,
    आँखिभौंलाई घरको ढोकामा झुन्ड्याएर
    काँपेको अँगालाले मलाई बेस्सरी
    कसेकी थिइन् आमैले–
    शालिकहरुको उपत्यका किचकन्याहरुको हो भनेर,
    तर, मैले मानेन।

    दीलिप कुँवर

  • माछो माछो भ्यागुतो माछो माछो भ्यागुतो

    ‘उसको अर्थात् यो मुसहरी टोलको अर्थात् उनीहरु जस्ता श्रमजीवीहरुको समस्या कसले हेर्छ त?’ घुरको धुवाँले पिरो हुँदै गएको आँखा मिच्दै ऊ फेरी पनि घोरियो–‘रोजी– रोटीको समस्या कसले टार्न सक्छ? नन्दन रायले वा माधोबाबुले वा शर्माजीले वा अरु? ’अहँ। फलाना थोक गर्छु, तिलाना थोक गर्छु भन्नेहरु नजितुञ्जेल मात्रै डिङ हाक्ने हुन्, जितिसकेपछि त उल्टो लोप्पा ख्वाँउछन्। माछो, माछो भ्यागुतो!

    इस्माली

  • दुध चिया दुध चिया

    कसैको  अलिकति गाली र नमिठो  वचन सहने क्षमता नभएको मलाई उसले सिधै मुर्ख भनिदिई। परिचय नै भएको छैन सिधै इडियट भन्छ, कस्ती केटी हो? सोचेर तलदेखि माथिसम्म उसलाई हेरें। सर्ट, पाइन्ट र कोट लगाएकी ऊ निकै भद्र देखिन्थी। 

    भानुभक्त

पाठक विचार

  • विकासको नाम जपी, माछो-माछो भ्यागुता बनाए

    हेर हाम्रा नेताले, आफैंलाई भुइ-फुट्टा बनाए। बिखन्डनको बाटो रोजी, न यता न उता बनाए ।   अनेकौ वाद तन्त्र भनी सधै जनता झुक्याइरहे, विकासको नाम जपी, ...

    डा. रबिन खड्का

  • हामी मधेसीबाट कहिले नेपाली हुने?

    lsquo;ल् उठनुस तपाईहरु, आ–आफनो झोलाहरु चेकजाच गराउनुहोस्’, यसरी जोडले आएको एक्कासी आवाजले म झस्केर उठेँ। उठेर देख्दा भर्खर हेटौडा, मकवानप...

    सुशीलकुमार साह

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट