बदनाम हुँदै विश्वविद्यालय र विद्यार्थी

  • Get News Alerts

tata

देशकै प्रतिष्ठित विश्वविद्यालयका रुपमा परिचित काठमाडौं विश्वविद्यालय यसपालि विभिन्न शंकास्पद गतिविधिका कारण बदनाम हुँदै गएको छ। एकपछि अर्को गैरकानुनी निर्णय गरेको आरोप खेप्दै आए पनि विश्वविद्यालयले आफूमाथि लागेको आरोप खण्डन गर्न कुनै तदारुकता भने देखाएको छैन।

देशका विभिन्न क्षेत्रमा काठमाडौं विश्वविद्यालयबाट उत्पादित जनशक्तिको उच्च मूल्यांकन भइरहेका बेला हालका घटनाक्रमहरुले ती जनशक्तिलाई पनि लज्जित तुल्याएको छ। अहिलेकै बेथिति जारी रहे तिनलाई समाजले हेर्ने दृष्टिकोणमा परिवर्तन नआउला भन्न सकिन्न। विश्वविद्यालयका सीमित व्यक्तिको स्वार्थपूर्तिको खेलमा विश्वविद्यालयका पदाधिकारीहरु फस्दा त्यहाँबाट उत्पादित सम्पूर्ण जनशक्ति नै बदनाम हुँदै छन्।

यसअघि पोस्टग्राजुयटको प्रवेश परीक्षामा पनि विवाद भएर संसदीय छानबिन समिति नै गठन भएको थियो। अहिले एमबिबिएस प्रवेश परीक्षामा पनि चिट चोरीको घटना सञ्चारमाध्यममा सार्वजनिक भएको छ। यसरी एकपछि अर्को गम्भीर प्रकृतिका घटना दोहोरिरहने तर विश्वविद्यालयले कुनै कदम नचाल्ने प्रवृत्तिका कारण सम्पूर्ण विश्वविद्यालयको काम-कारबाहीप्रति नै प्रश्नचिन्ह उब्जिने स्थिति बनेको छ। यसले हाम्रा विश्वविद्यालयमा नियुक्ति पाउने पदाधिकारी नैतिकवान छन् कि छैनन् भनेर खोज्नुपर्ने अवस्था आइपुगेको छ। हामीले अहिले पनि असल व्यक्तिलाई जिम्मेवार ठाउँमा पुर्याउन चुक्यौं भने हाम्रो सम्पूर्ण शिक्षा प्राणली नै तहसनहस हुने पक्का छ।

हालको हाम्रो प्रमुख समस्या भनेकै सम्पूर्ण क्षेत्रमा हुने राजनीतिक नियुक्तिहरु नै हुन्। दलहरुको सम्पूर्ण ध्यान राम्रालाई भन्दा हाम्रालाई नियुक्ति दिनमै केन्द्रित छ। जुनसुकै मूल्य चुकाएर भए पनि आफ्ना कार्यकर्तालाई विश्वविद्यालयमा भर्ती गर्ने काम जहिलेसम्म रोकिँदैन, त्यति बेलासम्म यस्ता हर्कत दोहोरिरहने छन्। यस्ता हर्कत दोहोरिनुमा जिम्मेवार निकायलाई उन्मुक्ति दिएर भएका घटनाको मात्रै चिरफार गर्नुभन्दा मूल नै सफा गर्ने अभियानमा लाग्नुपर्ने हुन्छ।

हाल आएर मेडिकल क्षेत्रमा किन विद्यार्थीको खडेरी पर्‍यो? यसको कारण खोज्नुको साटो मेडिकल कलेजहरु विद्यार्थीसँग मनपरि शुल्क उठाउने अनि प्रवेश परीक्षामै चिट चोराउनेजस्तो घृणित कार्य गर्न पछि नपर्ने प्रवृत्तिले हाम्रो समजमा भोलि आउने डाक्टरप्रति कस्तो दृष्टिकोण रहला? उनीहरु आफैं पनि भोलि कस्तो डाक्टर होलान् भनेर प्रश्न उब्जिनु स्वाभाविक नै हो। जिम्मेवार निकायले यी प्रश्नहरुको जवाफ दिन पनि जरुरी छ।

जोन डिउलीले भनेका छन्- "शिक्षा जीवनको तयारी होइन जीवन नै हो।" कसैले राम्रो शिक्षा पायो भने उसले समाजलाई सही पथ देखाउन सक्छ तर हाम्रोमा शिक्षा दिने जिम्मा पाएकाहरु नै सुरुआतमै गलत पथ प्रदर्शन गर्न लागिपरेका छन्। जीवन जिउन सिकाउने जिम्मा लिएकाहरुले नै समाजमा गलत नजिर स्थापित गरिरहेका छन्। यस सन्दर्भमा केयुले आफूमाथि लागेका आरोप खण्डन गर्न जरुरी देखिन्छ जसमा सम्पूर्ण विश्वविद्यालयको हित हुनुका साथै उसका सर्टिफिकेट लिएकाहरुको इज्जतमा लागेको दाग मेटाउन पनि मद्दत पुग्ने छ। केयुले यथासिघ्र यसमा कदम चालोस्।

twitter@ seeuabhishek
hundai

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मुस्कान मिठो मिर्साको! मुस्कान मिठो मिर्साको!

    बिहान उठ्दा अन्नपूर्ण २ र ४ मुस्कराईरहेको थियो। करिब १५ मिनेटको बाटोमा रहेको भूमेथान(१६२० मि.) गयौ। जहाँबाट मिर्सा गाउ साह्रै सुन्दर देखियो। फर्किदा भेडी गोठ हुँदै गाउँ पुग्दा चिया र नास्ता तयार थियो। आमा समुहले बिदाई गर्नु भयो, हामी भने मिर्साको मिठो मुस्कान सम्झिदै ओरालो लाग्यौ।

    शुरेन्द्र राना

  • चक्मकाउँदै गरेको जैदी चक्मकाउँदै गरेको जैदी

    संसारले नयाँनयाँ आकार लिइरहेको बेला हाम्रा गाउँघरहरु किन अझँ पछि छन्, किन पछि पारिए? हाम्रा नेताहरुमा किन देश विकास गनुपर्छ भन्ने सोच पलाएन? आदि–आदि कुराले मलाई गाउँ पुग्दा पिरोल्छ। यस्ता अनेकन जिज्ञासा मलाई गाउँघरहरु डुल्दा हुन्छ। हाम्रा गाउँघरहरुलाई हामी बिर्सियौं भने, हामी कहिल्यै अगाडि बढ्न सक्दैनौँ। कारण, हामी सबैको अस्तित्व गाउँसँग जोडिएको छ भन्ने लाग्छ।

    आरके अदिप्त गिरी

  • सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष

    नेपालमै पहिलो पटक पत्रकारिता तथा आमसञ्चार विषयमा स्नातकोत्तर तह सञ्चालन गरी विद्यमान् पत्रकारिता शिक्षामा आमुल परिवर्तन गर्ने उद्धेश्यल २०५७ सालमा कलेज अफ जर्नालिजम् एण्ड मास कम्युनिकेसन (सिजेएमसी) स्थापना भएको हो। त्रिभुवन विश्वविद्यालयले २२ वर्षदेखि पत्रकारिता विषयमा स्नातक तह सञ्चालन गरिरहेको तर स्नातकोत्तर तह सुरु गर्न नसकेको अवस्थामा सिजेएमसीले काठमाडौंको धापासीबाट तीन कोठा भाडामा लिएर सुरु गर्नु आफैंमा चुनौतीपूर्ण थियो। २०५८ साल पुष २७ गते वरिष्ठ पत्रकार भारतदत्त कोइराला, प्राध्यापक र सिजेएमसीका विद्यार्थीबाट सामूहिकरूपमा कलेजको उद्धघाटन भएको थियो।

    डा. मञ्जुश्री मिश्र

साहित्यपाटी

  • शालिकहरुको उपत्यका शालिकहरुको उपत्यका

    गुँरासका रिफ्लेटहरु परेको मेरा आँखालाई
    सहरको श्मशानतिर डोहो¥याउँदा,
    आँखिभौंलाई घरको ढोकामा झुन्ड्याएर
    काँपेको अँगालाले मलाई बेस्सरी
    कसेकी थिइन् आमैले–
    शालिकहरुको उपत्यका किचकन्याहरुको हो भनेर,
    तर, मैले मानेन।

    दीलिप कुँवर

  • माछो माछो भ्यागुतो माछो माछो भ्यागुतो

    ‘उसको अर्थात् यो मुसहरी टोलको अर्थात् उनीहरु जस्ता श्रमजीवीहरुको समस्या कसले हेर्छ त?’ घुरको धुवाँले पिरो हुँदै गएको आँखा मिच्दै ऊ फेरी पनि घोरियो–‘रोजी– रोटीको समस्या कसले टार्न सक्छ? नन्दन रायले वा माधोबाबुले वा शर्माजीले वा अरु? ’अहँ। फलाना थोक गर्छु, तिलाना थोक गर्छु भन्नेहरु नजितुञ्जेल मात्रै डिङ हाक्ने हुन्, जितिसकेपछि त उल्टो लोप्पा ख्वाँउछन्। माछो, माछो भ्यागुतो!

    इस्माली

  • दुध चिया दुध चिया

    कसैको  अलिकति गाली र नमिठो  वचन सहने क्षमता नभएको मलाई उसले सिधै मुर्ख भनिदिई। परिचय नै भएको छैन सिधै इडियट भन्छ, कस्ती केटी हो? सोचेर तलदेखि माथिसम्म उसलाई हेरें। सर्ट, पाइन्ट र कोट लगाएकी ऊ निकै भद्र देखिन्थी। 

    भानुभक्त

पाठक विचार

  • विकासको नाम जपी, माछो-माछो भ्यागुता बनाए

    हेर हाम्रा नेताले, आफैंलाई भुइ-फुट्टा बनाए। बिखन्डनको बाटो रोजी, न यता न उता बनाए ।   अनेकौ वाद तन्त्र भनी सधै जनता झुक्याइरहे, विकासको नाम जपी, ...

    डा. रबिन खड्का

  • हामी मधेसीबाट कहिले नेपाली हुने?

    lsquo;ल् उठनुस तपाईहरु, आ–आफनो झोलाहरु चेकजाच गराउनुहोस्’, यसरी जोडले आएको एक्कासी आवाजले म झस्केर उठेँ। उठेर देख्दा भर्खर हेटौडा, मकवानप...

    सुशीलकुमार साह

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट