लोकलज्जाको पर्वाह छैन ?

skoda
  • Get News Alerts

united
tata

डाक्टर गोविन्द केसी भन्छन्, ‘नेताहरू हुन् कि माफिया, म छुट्याउनै सक्दिनँ।’ चिकित्सा शिक्षामा सुधारको माग राखेर डा केसीले थालेको दसौं पटककको आमरण अनसन आज २०औं दिनमा आइपुग्दासम्म पनि राज्यले नसुनेको देख्दा प्रश्न उठ्छ, हामी जसलाई नेता भन्छौं असलमा ती नेता हुन वा माफिया?

डाक्टर केसीले उठाएका मागलाई सरकारले नाजायज भन्न सकेको छैन, तर पूरा गर्न चाहिरहेको पनि छैन। सरकार स्वयंले थाल्नु पर्ने सुधारलाई एक निस्वार्थ र निस्पृह चिकित्सकले आफ्नो जीवन नै वलिवेदीमा चढाउँदा समेत हाम्रा नेतृत्व पंक्ति संवेदनशील देखिएको छैन। सरकार र डा केसीका प्रतिनिधिवीच वार्ताको थालनी भएदेखि एउटै कुरामा गएर हलो अड्किएको छ, त्रिविका उप-कुलपति तीर्थ खनियाँ र आइओएमका डिन केपी सिंहको राजीनामा।

कुलपति खनियाँमा केसीको जीवन रक्षाप्रति संवेदनशीलता नरहनु कुनै आश्चार्यको विषय पनि भएन तर आफूलाई केसी कै ‘अनन्य’ मित्र दावी गर्ने सिंह किन डिनको कुर्सीमा फेबिकोल लगाएर टाँसिइबसेका छन्, त्यो निकै रहस्यपूर्ण छ। किनकि, स्वयं चिकित्सक रहेका सिंहलाई ६० वर्ष कटेको व्यक्ति २० दिनभन्दा बढी निराहर बस्दा कुन अवस्थामा पुगिसकेको हुन्छ र आउने दिनको परिणति के हुनेछ भन्ने कुराको भलिभाती ज्ञान छ। तर, उनी मित्र केसीको शरीर चीसोमै किन नबदलियून, तर कुर्सीको न्यानो त्याग्न नसक्ने देखिन्छन्।

निस्कर्ष दिन नसक्ने वार्ता यसैगरी लम्बिइने हो भने, यसबाट आउने दुष्परिणाम बारे अब कसैले के हुनेछ भनेर लख काटिरहनु पर्दैन। सरकारको संवेदनहीनता अनि उप-कुलपति र डिनको भित्री मनशाय बुझ्दा यी सबै डा केसीको अन्त्य पर्खिरहेको प्रष्ट हुन्छ। जन नेता भनाउनेहरूका लागि एक सदाचारी चिकित्सकभन्दा ‘प्लाजिरिस्ट’ एकेडेमिसियन प्रिय हुन्छ, अनि तिनै प्लाजिरिस्ट एउटा प्यादा खोजेर आफ्नो अभीष्ट सिध्दीका लागि चिकित्सा क्षेत्र तहस-नहस गर्न खोज्छन्। र, एउटा मित्र लोकलज्जाको कुनै पर्वाह नगरी आफ्ना ‘अनन्य’ मित्रलाई मृत्यु तर्फ धकेल्छन्, यी सवै परिदृश्यले माफिया पोषित तथा पल्लवित नेता केसीको अन्त्य कुरिरहेका गिध्दहरू जस्ता झैं देखिइरहेका छन्।  

चिकित्सा शिक्षालगायत देशका तमाम वेथिति प्रति सत्याग्रहको शान्तिपूर्ण अस्त्र प्रहार गर्दै आएका डा केसी दसौं सत्याग्रहसम्म आइपुग्दा जन-जनका हृदयमा वास बसिसकेको प्रमाण उनको समर्थनमा लेक, बेँसी, तराई, पहाड सर्वत्र देखिएको समर्थन हो। तर, यस बिपरित, उनको सत्याग्रहबाट रन्थनिएका सिटामोलमा कमिसन खाने व्यापारी, चिकित्सा शिक्षालाई विष्णुमति किनारको बधशाला झै व्यापार गर्ने शैक्षिक माफिया र तिनैको नजरानाले सुविधा बिलास गर्ने नेताका स्वर्गका सबैभन्दा ठूला तगारो डा. केसी नै बनिसकेको कुरा छर्लङ्ग छ। यसै कारण नेता-माफिया गठबन्धन वार्तालाई लिसिङ्-पिसिङ् गर्दै केसीको अन्त्य चाहिरहेको बुझ्न गाह्रो पर्दैन। नभए देशमा राजतन्त्रको जरै उखेल्न र प्रतिकूलताका बावजूद पनि संविधान जारी गर्न सक्ने नेतृत्वपंक्ति वौध्दिक चोरी र अनियमितताका बात लागेका उप-कुलपति खनियाँ र विभिन्न अनियमिततामा मुछिइसकेका डिन सिंहलाई वर्खास्त किन गर्न सक्दैनन्?

डा. केसी प्रतिको असंवेदनशीलता उनलाई हृदयमा राख्ने करडौ नेपालीको धैर्यको परिक्षा पनि हो। कदाचित् केसीलाई कुनै अनिष्ट भइहाले ती असंख्य नेपाली उनको अन्त्य चाहने गिध्दहरूमाथि अरिङ्गल झैं जाइलाग्ने छन्। करोडौं नेपालीको हितलाई लत्याएर सय-दुईसय मुनाफाखोर माफिया पोस्ने ती नेताहरूको हविगत के हुनेछ, त्यो समयले नै देखाउनेछ। सबैलाई चेतना भया! 

Hundai
fasino
sagoon

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट