सम्झौता कार्यान्वयन नगर्ने सरकारी रवैया

skoda
  • Get News Alerts

united
डा. गोविन्द केसीको जीवनरक्षा निम्ति नागरिक आवाज
tata

निजी क्षेत्रको प्रवेशसँगै नेपालको चिकित्सा क्षेत्रमा धेरै विसंगति र विकृति भित्रिए। अन्य क्षेत्रभन्दा चिकित्सा क्षेत्र धेरै संवेदनशील भएकाले यसमा आएका विकृति सिधै नागरिकको जीवन र मरणसँग जोडिएका हुन्छन्। 

यस्तो संवेदनशील क्षेत्रमा रहेका विकृति सधैंका लागि अन्त्य गर्नुपर्छ भन्ने बृहत उद्देश्य बोकेर डा. गोविन्द केसी पटकपटक अनसन बस्दै आउनुभएको छ। उहाँले पहिलादेखि नै चिकित्सा क्षेत्रको गुणस्तरीयता, पिछडिएको ठाउँ र वर्गमा यसको पहुँच, सुगम र दुर्गम ठाउँबीच रहेको खाडल मेट्नुपर्ने माग गरिरहनु भएको छ। 

डा. केसीले निःस्वार्थ भावले राख्नुभएका माग र त्यसका लागि उहाँले अवलम्बन गर्नुभएको अनसनको बाटो सराहननीय कुरा हो।

केसी १० औं पटक अनसन बसेको आज १९ औं दिन भइसक्यो। उहाँको स्वास्थ्य जटिल बनिरहेको छ। सरकार यसअघि पनि अवस्था जटिल बनेपछि मात्रै उहाँको अनसनमा चासो दिने गर्थ्यो। सुरुमा वास्ता नगर्ने, अन्तिम समयमा आएर उहाँसँग पूरा गर्न सकिने/नसकिने सहमति गर्ने सरकारको चलनै भइसक्यो। सरकार केसीसँग सहमति त गर्छ तर ती सहमतिलाई प्रभावकारी रुपमा कार्यान्वयन गर्न जिम्मेवारी कहिल्यै निर्वाह गर्दैन। यो क्रम दोहोरिरहेको छ। सहमति गरिदिने तर कार्यान्वयनमा तदरुकता नदेखाउने सरकारी रवैयाले नै केसीले पटक–पटक अनसन बस्नुपरेको हो।

केसीले उठाएका मुद्दा सही छन् भनेर हामीले नैतिक समर्थन त गर्न सक्छौं, तर त्यसको कार्यान्वयन सरकारले नै गर्नुपर्छ। उहाँको स्वास्थ्य थप जटिल बन्दै जानु हुँदैन। सरकारी निकायले जिम्मेवारीपूर्वक उहाँको मुद्दा सम्बोधन गर्नुपर्छ।

अहिले उहाँले उठाएका मागमध्ये आइओएम डिन र त्रिभुवन विश्वविद्यालयका उपकुलपतिको बर्खास्तगी पनि छ। केदारभक्त माथेमाको समितिले दिएको प्रतिवेदनमा नेतृत्वको तहका पदाधिकारी चयन गर्दा ध्यान दिनुपर्ने अधारहरू हामीले सिफारिस गरेका छौं।  डिन लगायत अन्य जिम्मेवार पदाधिकारी चयन गर्दा ती बुँदाहरुमा अधारित हुन उपयुक्त हुन्थ्यो। एकोहोरो अाक्षेप लगाउनुभन्दा स्थापित सिद्धान्तका आधारमा नियुक्ति भएको छ कि छैन भनेर अनुसन्धान हुनुपर्छ। छानबिनमा उनीहरूल कानुनी अाधार, सिद्धान्त र मान्यता मिचेको पुष्टी भएमा उनीहरूलाई कारबाही गर्नुपर्छ।

Hundai
fasino
sagoon

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट