कतिपटक मरेपछि सुनिन्छ गोविन्द केसीको आवाज?

skoda
  • Get News Alerts

united
डा. गोविन्द केसीको जीवनरक्षा निम्ति नागरिक आवाज
tata

जीवनमा धेरैप्रति आस्था राखियो, धेरैमाथि विश्वास गरियो। अझ राजनीतिमा धेरैबाट धेरै किसिमले आशा राखियो। तर, मेरो आस्था, विश्वास र आशा धेरैपटक धरापमा परे। क्षतविक्षत भए। आज मैले मभित्र त्यो आशा, विश्वास र आस्था बाँकी छ कि छैन भनेर सिंगै आफ्नो अस्तित्वलाई टक्टक्याएर जाँच्नुपर्ने हुन्छ। खोज्दै जाँदा यसको मूल कारण राजनीतिमै गएर टुंगिने रहेछ।

मलाई लाग्छ, मेरो वरिपरि र मेरो भोट लिएर गरिने राजनीति मैले र मजस्तै सबै आम मान्छेले बुझ्ने खालको हुनुपर्छ। तर, त्यस्तो हुँदै भएन। मेरो देशको राजनीति यति जटिल बनाइयो, यो राजनीति किन, कसरी र कसका लागि हुँदैछ भनेर मभित्र अहिले भयानक अलमल व्याप्त भएको छ। यो अलमलले मेरो अगाडि एउटा डरलाग्दो अँध्यारो उपस्थित गराउँछ। म त्यो अँध्यारोसित डराउँछु।

तर, यही अँध्यारोबीच मैले एउटा मसिनो आशाको दीप पनि बलिरहेको देखेँ। त्यसैमा देखेँ मैले डाक्टर गोविन्द केसीको मुहार। गाढा अँध्यारो व्याप्त हुँदै गैरहेको यो समाजमा जब उनी उपस्थित भए, मलाई फेरि मेरो समयप्रति अलिकति भए पनि विश्वास पलाएर आयो। सकारात्मक सोच जागृत भएर आयो। त्यसैले पनि मलाई हजारपल्ट डाक्टर गोविन्द केसीलाई सलाम गर्न मन लाग्छ।

गोविन्द केसीलाई म नजिकबाट चिन्दिनँ। तर, अहिले आएर सबैभन्दा नजिकबाट चिन्छु भन्ने आभास भएको छ। उनी मेरो लागि अनसन बसिरहेछन्, मेरो सन्तान दर सन्तानका लागि अनसन बसिरहेछन्। नेपालका मेडिकल माफियाबाट यो क्षेत्रलाई चोखो राखेर हाम्रा लागि सहज स्वास्थ्य सेवाको वातावरण बनाउन लागिपरेका छन्। अलिकति भावुकता देखिन्छ उनको यो गतिविधिमा, अलिकति हठ पनि देखिन्छ। तर, यो हठ र भावुकता उनले आफ्नो जायजेथा बढाउन वा आफूलाई समाजको अब्बल चिकित्सक सावित गर्न देखाइरहेका छैनन्। यो त उनले मेरो लागि, मेरो जहान परिवारका लागि, म बाँचेको समाजका लागि देखाइरहेका छन्। म अल्पज्ञानीले त यो कुरा बुझेँ भने मेरो र मजस्ताको मतको भर्यांग चढेर सरकार, सदन र राज्यसत्ताका विभिन्न ग्ल्यामरस सिंहासनमा बसिरहेकाहरुले किन बुझिरहेका छैनन्? किन बुझ्दैन कार्यपालिका, किन बुझ्दैन व्यवस्थापिका र किन बोल्दैन न्यायपालिका?

यो मौनताले डाक्टर गोविन्द केसीको ज्यान पनि लिन सक्छ। मर्दा उनी एक्लै मर्लान्, तर उनीसँगै मेरो आस्था र विश्वास त मर्छ मर्छ, मजस्तै अरू कति कतिको आस्था र विश्वास पनि मर्छ। यो मृत्यु चुपचाप हुने छैन। यो मृत्युसित चित्कार पनि हुनेछ, आवाज पनि हुनेछ। ढिलोचाँडो यो आवाजले सत्तासिंहासनका हातगोडा काँप्ने नै छन्। त्यसको परिणाम खपिनसक्नु हुनेछ। त्यसैले, त्यति धेरै क्षति हुनुअघि नै गोविन्द केसीलाई मर्न दिनु हुँदैन हामीले।

तर लाग्छ, मेरो सरकार त गोविन्द केसीको मृत्यु कुरिरहेछ। भावुकता नै सही, म मेरो आँशु लतपतिएका यी शब्दमार्फत् सरकारलाई प्रश्न गर्न चाहन्छु– तिमीसम्म आवाज पुग्न कतिवटा गोविन्द केसीले चिच्याउनुपर्छ, कतिवटा गोविन्द केसीले अनसन बस्नुपर्छ? कतिवटा गोविन्द केसी मर्नु पर्छ?

सरकार, के त्यो मृत्युको कुनै लगत हुनेछ तिमीसित? किनभने, समयले एक न एकदिन तिमीसित हिसाब त माग्ने नै छ।

Hundai
fasino
sagoon

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट