कतिपटक मरेपछि सुनिन्छ गोविन्द केसीको आवाज?

  • Get News Alerts

डा. गोविन्द केसीको जीवनरक्षा निम्ति नागरिक आवाज
tata

जीवनमा धेरैप्रति आस्था राखियो, धेरैमाथि विश्वास गरियो। अझ राजनीतिमा धेरैबाट धेरै किसिमले आशा राखियो। तर, मेरो आस्था, विश्वास र आशा धेरैपटक धरापमा परे। क्षतविक्षत भए। आज मैले मभित्र त्यो आशा, विश्वास र आस्था बाँकी छ कि छैन भनेर सिंगै आफ्नो अस्तित्वलाई टक्टक्याएर जाँच्नुपर्ने हुन्छ। खोज्दै जाँदा यसको मूल कारण राजनीतिमै गएर टुंगिने रहेछ।

मलाई लाग्छ, मेरो वरिपरि र मेरो भोट लिएर गरिने राजनीति मैले र मजस्तै सबै आम मान्छेले बुझ्ने खालको हुनुपर्छ। तर, त्यस्तो हुँदै भएन। मेरो देशको राजनीति यति जटिल बनाइयो, यो राजनीति किन, कसरी र कसका लागि हुँदैछ भनेर मभित्र अहिले भयानक अलमल व्याप्त भएको छ। यो अलमलले मेरो अगाडि एउटा डरलाग्दो अँध्यारो उपस्थित गराउँछ। म त्यो अँध्यारोसित डराउँछु।

तर, यही अँध्यारोबीच मैले एउटा मसिनो आशाको दीप पनि बलिरहेको देखेँ। त्यसैमा देखेँ मैले डाक्टर गोविन्द केसीको मुहार। गाढा अँध्यारो व्याप्त हुँदै गैरहेको यो समाजमा जब उनी उपस्थित भए, मलाई फेरि मेरो समयप्रति अलिकति भए पनि विश्वास पलाएर आयो। सकारात्मक सोच जागृत भएर आयो। त्यसैले पनि मलाई हजारपल्ट डाक्टर गोविन्द केसीलाई सलाम गर्न मन लाग्छ।

गोविन्द केसीलाई म नजिकबाट चिन्दिनँ। तर, अहिले आएर सबैभन्दा नजिकबाट चिन्छु भन्ने आभास भएको छ। उनी मेरो लागि अनसन बसिरहेछन्, मेरो सन्तान दर सन्तानका लागि अनसन बसिरहेछन्। नेपालका मेडिकल माफियाबाट यो क्षेत्रलाई चोखो राखेर हाम्रा लागि सहज स्वास्थ्य सेवाको वातावरण बनाउन लागिपरेका छन्। अलिकति भावुकता देखिन्छ उनको यो गतिविधिमा, अलिकति हठ पनि देखिन्छ। तर, यो हठ र भावुकता उनले आफ्नो जायजेथा बढाउन वा आफूलाई समाजको अब्बल चिकित्सक सावित गर्न देखाइरहेका छैनन्। यो त उनले मेरो लागि, मेरो जहान परिवारका लागि, म बाँचेको समाजका लागि देखाइरहेका छन्। म अल्पज्ञानीले त यो कुरा बुझेँ भने मेरो र मजस्ताको मतको भर्यांग चढेर सरकार, सदन र राज्यसत्ताका विभिन्न ग्ल्यामरस सिंहासनमा बसिरहेकाहरुले किन बुझिरहेका छैनन्? किन बुझ्दैन कार्यपालिका, किन बुझ्दैन व्यवस्थापिका र किन बोल्दैन न्यायपालिका?

यो मौनताले डाक्टर गोविन्द केसीको ज्यान पनि लिन सक्छ। मर्दा उनी एक्लै मर्लान्, तर उनीसँगै मेरो आस्था र विश्वास त मर्छ मर्छ, मजस्तै अरू कति कतिको आस्था र विश्वास पनि मर्छ। यो मृत्यु चुपचाप हुने छैन। यो मृत्युसित चित्कार पनि हुनेछ, आवाज पनि हुनेछ। ढिलोचाँडो यो आवाजले सत्तासिंहासनका हातगोडा काँप्ने नै छन्। त्यसको परिणाम खपिनसक्नु हुनेछ। त्यसैले, त्यति धेरै क्षति हुनुअघि नै गोविन्द केसीलाई मर्न दिनु हुँदैन हामीले।

तर लाग्छ, मेरो सरकार त गोविन्द केसीको मृत्यु कुरिरहेछ। भावुकता नै सही, म मेरो आँशु लतपतिएका यी शब्दमार्फत् सरकारलाई प्रश्न गर्न चाहन्छु– तिमीसम्म आवाज पुग्न कतिवटा गोविन्द केसीले चिच्याउनुपर्छ, कतिवटा गोविन्द केसीले अनसन बस्नुपर्छ? कतिवटा गोविन्द केसी मर्नु पर्छ?

सरकार, के त्यो मृत्युको कुनै लगत हुनेछ तिमीसित? किनभने, समयले एक न एकदिन तिमीसित हिसाब त माग्ने नै छ।

hundai

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष सिजेएमसी यात्राको चुनौतीपूर्ण १६ वर्ष

    नेपालमै पहिलो पटक पत्रकारिता तथा आमसञ्चार विषयमा स्नातकोत्तर तह सञ्चालन गरी विद्यमान् पत्रकारिता शिक्षामा आमुल परिवर्तन गर्ने उद्धेश्यल २०५७ सालमा कलेज अफ जर्नालिजम् एण्ड मास कम्युनिकेसन (सिजेएमसी) स्थापना भएको हो। त्रिभुवन विश्वविद्यालयले २२ वर्षदेखि पत्रकारिता विषयमा स्नातक तह सञ्चालन गरिरहेको तर स्नातकोत्तर तह सुरु गर्न नसकेको अवस्थामा सिजेएमसीले काठमाडौंको धापासीबाट तीन कोठा भाडामा लिएर सुरु गर्नु आफैंमा चुनौतीपूर्ण थियो। २०५८ साल पुष २७ गते वरिष्ठ पत्रकार भारतदत्त कोइराला, प्राध्यापक र सिजेएमसीका विद्यार्थीबाट सामूहिकरूपमा कलेजको उद्धघाटन भएको थियो।

    डा. मञ्जुश्री मिश्र

  • कार्यसम्पादन ठूलो कि जागिर? कार्यसम्पादन ठूलो कि जागिर?

    ओली सरकार छँदै ज्ञवाली नेतृत्वको प्राधिकरणले कर्मचारी तान्न, धान्न र काम लगाउन नसक्ने पुष्टि भइसकेको थियो। कुनै पनि सार्वजनिक पदमा नियुक्ति गर्दा पार्टीप्रतिको वफादारीलाई केन्द्रमा राख्ने नगरेको भए ओलीले पहिले त ज्ञवालीभन्दा धेरै योग्य मानिसलाई प्राधिकरणमा ल्याउने थिए। भुलवश त्यस्तो मानिस नियुक्त भएको भए कार्य सम्पादन हेरेपछि फेरेर अर्को मानिस राख्ने थिए। 

    जीवन क्षत्री

  • माघीलाई मिलनको पर्व बनाउने कि फुटको? माघीलाई मिलनको पर्व बनाउने कि फुटको?

    माघीको मौकामा मालिकहरू गाउँमा गएर गरिब, सोझा अभिभावकलाई ललाईफकाई विभिन्न प्रलोभनमा पारेर, वर्षको सिर्फ एकजोर कपडा दिएर वा एकदम न्यूनतम पैसा दिएर ५ देखि २० वर्ष सम्मका छोरीलाई आफ्नो घरायसी काम गर्नका लागि कमलरीको रूपमा लैजाने चलन थियो। कमलरीको नाउँमा हजारौं थारू चेलीवेटीहरूको विभिन्न तवरले शोषण हँुदै आएको छ। उनीहरू श्रम शोषण, यौन शोषणमा परी मानसिक पीडा भोग्दै विक्षिप्त अवस्थामा मालिकको घरमा नारकीय जीवन जिउन विवश छन्। कुनै न कुनै बहाना पारेर चेलीवटीलाई अझैसम्म कमलरी बनाउने काम हुँदै आएको छ। यसलाई रोक्न समाजका हरेक सचेत नागरिक लाग्नु जरुरी छ। साथै राज्य पक्षबाट यी सामाजिक विकृतिपूर्ण कुप्रथालाई हटाउनका लागि ठोस कार्यक्रम अगाडि ल्याउनु पर्दछ। तर उनीहरुले अझैसम्म कमलरी परिचय पत्र समेत पाएका छैनन्।

    शत्रुघन चौधरी

साहित्यपाटी

  • खाम भित्रको माया खाम भित्रको माया

    मैले भनें– म थाकेकी थिएँ, यसो पल्टेको भुसुक्कै निदाएछु । ‘तिमी बद्लियौ।’ ‘मेल्वर्नको मौसम जस्तै भयौ भन्न खोजेको कल्याण?’ ‘तिमी नजिस्क त मसँग।’ ‘हुन्छ, त्यसो भए अर्कोसँग जिस्किन्छु नि त।’

    निरु त्रिपाठी

  • कसको सिन्दूर? कसको सिन्दूर?

    गएको वैशाखमा गिरानचौरतिर बिहे भएको रहेछ मस्यौरीको। रामदाइ घर फर्किएको खबर सुनेर मामाघर राउतगाउँ जाने बहाना बनाएर आएकी रहिछन् यता।  हुनु–हुनामी भइसक्यो। रिसाएर अथवा रोएर अब केही हुनेवाला थिएन। 'के गछ्र्यौ त अब?' रामदाइले सोधे।  'तिमी जे भन्छौ, त्यही गर्छु... !' उनले आँसु पुछ्दै भनिन्। 'जान्छ्यौ त मसँग?' रामदाइले खिरिल्याएर सोधे। मस्यौरीले मुन्टो हल्लाइदिइन्।

    प्रोल्लास सिन्धुलीय

  • जुग्री जुलुस जुग्री जुलुस

    तराईमा औलो उन्मूलन भयो। पहाडबाट मान्छे ओइरिए। त्यसबेला दाङका फाँटमा धान झुलेका थिए। पहेलपुर तोरी फुलेका थिए। र, तिनकै रङमा भूमिपुत्र थारूका अबोध मन खुलेका थिए। पहेलपुर तोरीको फूलसित बाजी लाग्दै जुग्री–जग्गु प्रेमको कोपिला लागेको थियो। दाङ झरेका शासक खलकका अाँखा पहेलपुर फाँटमा परे। थारू र अक्षर, थारू र राज्यसत्ताबीच गोरु बेचेको साइनो पनि थिएन। त्यसैले ‘शासक खलक’लाई ती फाँट कब्जा गर्न कुनै आइतबार कुर्न परेन।सिङ्गो पञ्चायत नै तिनका भएपछि छिनभरमै सारा फाँट आफ्नो बनाए। हेर्दाहेर्दै पहाडबाट झरेका शासक खलक जति जिम्दार भए भने थारू भूमिहीन।

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • विकासको नाम जपी, माछो-माछो भ्यागुता बनाए

    हेर हाम्रा नेताले, आफैंलाई भुइ-फुट्टा बनाए। बिखन्डनको बाटो रोजी, न यता न उता बनाए ।   अनेकौ वाद तन्त्र भनी सधै जनता झुक्याइरहे, विकासको नाम जपी, ...

    डा. रबिन खड्का

  • हामी मधेसीबाट कहिले नेपाली हुने?

    lsquo;ल् उठनुस तपाईहरु, आ–आफनो झोलाहरु चेकजाच गराउनुहोस्’, यसरी जोडले आएको एक्कासी आवाजले म झस्केर उठेँ। उठेर देख्दा भर्खर हेटौडा, मकवानप...

    सुशीलकुमार साह

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट