जो माफियासँग छैन, ऊ गोविन्द केसीसँगै छ

skoda
  • Get News Alerts

united
डा. गोविन्द केसीको जीवनरक्षा निम्ति नागरिक आवाज
tata

गोविन्द केसी भनेका आमनेपालीका डाक्टर हुन्। लामो समयदेखि उहाँका व्यवहार र कदम नियालिरहेका नेपालीले यो बुझिसकेका छन्।

म व्यक्तिगत हिसाबले उहाँलाई चिन्दिनँ। तर, जुन उद्देश्य बोकेर उहाँ अघि बढिरहनुभएको छ, त्यसमा आमनेपाली उभिएको लहरमै म पनि आफूलाई उभ्याउँछु। केसीको अभियानमा आफ्नो तर्फबाट हुनसक्ने जुनसुकै सहयोगका निम्ति म सदा तयार छु।

स्वास्थ्य क्षेत्रमा आएका जति विकृति छन्, त्यसको समाधान खोज्ने क्रममा केसी पटक पटक अनसन बस्नुभएको छ। यस्ता हरेक अनसनपछि सरकारसँग वार्ता पनि हुन्छ। तर, त्यसको कुनै निश्कर्ष देखिँदैन। पालनै हुँदैन। बरु उल्टो विविध किसिमका विकृतिले स्वास्थ्य क्षेत्रमा प्रवेश गरेर आक्रान्त बनाउँदै लगिरहेको छ। त्यसले आमजनता प्रभावित हुँदै आइरहेका छन्। चाहे त्यो मेडिकल कलेजलाई स्वीकृति दिने कुरा होस्, सिट निर्धारण गर्ने कुरा होस् वा पढ्ने विद्यार्थीहरूको न्यूनतम शुल्कका कुरा नै किन नहोस्।

अब अहिले आएर वरिष्ठताका आधारमा डिन नियुक्तिका कुरा पनि उत्तिकै जायज देखिन्छ। यी जति पनि बुँदाहरूमा केसीले प्रश्न उठाउनुभएको छ, त्यो राष्ट्र र जनताको पक्षमै छ।

स्वास्थ्य र शिक्षा क्षेत्रमा अहिले जो विकृति हाबी छ र जो माफियाहरू हाबी छन्, उनीहरूलाई केसीको यस्तो कदम सह्य हुने कुरा होइन। यो पनि हामी सबैले बुझिरहेकै छौं। त्यसो हुनाले उहाँका जायज माग राष्ट्रिय हितका माग हुन्। यसलाई गोविन्द केसीको माग नभनेर निमुखा जनताको माग भन्दै म त्यसमा पूर्ण समर्थन जनाउँछु।

दुर्भाग्यको कुरा त के भने, आफूसँग कुनै अस्त्र नभएका मानिसले अन्तिम अस्त्रका रूपमा बुझिने अनसनजस्तो कुरा पटक पटक बस्नुपरेको छ। यस्ता सत्याग्रहीको ज्यान पटक पटक जोखिममा पर्ने अवस्था आउन दिनुमै राज्यको लापरवाही देखिन्छ।

सरकारले अविलम्ब केसीसँग गरेका सहमतिका प्रत्येक बुँदालाई कार्यान्वयन गरेर यस विषयलाई स्थायी टुंगोमा पुर्याउनै पर्छ। आफ्नो निजी होइन, समाज र राष्ट्रको हितलाई केन्द्रमा राखेर आवाज उठाउने मानिसलाई यसरी जहिल्यै ज्यानको जोखिममा पारिरहनु लाजलाग्दो कुरो हो।

आज जति पनि नेपाली, जो माफियाको पक्षमा छैनन् वा स्वास्थ्य एवं शिक्षा क्षेत्रबाट विकृति हटोस् भन्ने चाहना राखिरहेका छन्, ती सबै केसीकै पक्षमा छन्। यो उनीहरू सबैले अगाडि आएर समर्थन गर्नुपर्ने र सघाउनु पर्ने विषय हो भन्ने मलाई लाग्छ।

यो क्रमलाई सदाको निम्ति नरोक्ने हो भने र यसरी बारम्बार अनसन बस्न बाध्य पारिरहने हो भने कथंकदाचित कुनै बेला ज्यानमा तलबितल परिदिए ठूलो दुर्भाग्य निम्तने छ। केसीको पक्षमा ओर्लिएका वा सडकमै नआए पनि समर्थन जनाएर बसिरहेका ठूलो संख्याका मानिस को भावनालाई बुझेरै भए पनि सरकारले उचित कदम चाल्नै पर्छ। यसको निर्णायक अन्त्य हुनैपर्छ।

अहिले जुन एकखाले मौनता साँधिएको छ, त्यो अत्यन्त दुर्भाग्यपूर्ण अवस्था हो। यस्ता मानिसलाई केही भइहाल्यो भने राष्ट्रकै ठूलो नोक्सानी हुन्छ।

यो पनिः 

संयमको पनि हद हुन्छ

के खेल्छ डा. केसीका मनमा?

राज्यको निम्ति अप्ठेरो बनेका सत्याग्रही

मरण होइन, हत्या हुनेछ

केसीविरुद्धको प्रपञ्च व्यावसायिकता मार्ने षडयन्त्र

बोल बोल (डा. गोविन्द केसीमा समर्पित)

Hundai
fasino
sagoon

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hundai

किनमेल

vianet

ग्लोबल

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • मकैको चामल मकैको चामल

    खाना नलिनु अघिः -यो साउले खाना सोध्दा पुग्यो भने ‘आगायो’ भन् हे!
    -नपुगेको चैँ कसरी भन्ने?
    -‘चायो’ भन् न! मलाई फिटिक्कै खसकुरा नआउने। आखिरमा ‘आगायो’ के खाएर भन्न सक्नु ? बल्लबल्ल ‘चायो’ मेरो मुखबाट पाँच किलोको ढक जस्तो गरुङ्गो भएर सुस्तरी प्रक्षेपण हुन्छ। बाले अर्डर दिँदा भात मेरो लागि चैँ ‘हाफ’ भनेको हुन्छ। खाने बेला मैले ‘फुल’ पो खाइसक्छु, कारणः भात चामलको देखापर्छ।

    छम गुरुङ

  • हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं हामी आफैं उखेलिनुपर्ने जरा हौं

    मैलै जीवनमा धेरै बालबालिकाको कान निमोठेँ। कन्सिरीका रौं तानेँ। गालामा चड्कन लगाएँ। पाइपको लौरोले हत्केला बजाएँ। ढाड भाँचिएला जसरी हिर्काएँ। जबजब म बालबालिकालाई निरीह बनाउँदै शासकीय रवाफमा यी कार्य गर्थेँ म स्वयम् बिरामी पर्थेँ। त्यही दिन या भोलिपल्ट सम्बन्धित बालकसित भेटेर सम्बन्ध पुनसर््थापित भएको अनुभूति भएपछि मात्र आफूलाई सजिलो महसुस हुन्थ्यो।

    नरेन्द्रकुमार नगरकोटी

  • आमा र अनुहारका धर्सा आमा र अनुहारका धर्सा

    घाँटीमा अँगालो मारेर सुत्ने मेरो बानी थियो। बुवासँग सुत्दा पनि त्यसरी नै अँगालो मार्थेँ। उहाँलाई कहिल्यै झर्को लागेन। आमा आइरहन नपाउने। उहाँलाई लिन बुवा नै जानुपर्ने भएकाले चाँडै आँउने सम्भावना कम हुन्थ्यो। चाडपर्वजस्ता विशेष बेलामा मात्र हाम्रो भेट हुन्थ्यो। आमालाई लिन बुवा हिँडेदेखि आईपुगुन्जेलसम्मको पर्खाई सबैभन्दा लामो लाग्थ्यो मलाई। आमालाई सुनाउने धेरै कुराहरु सम्झिएर बस्थेँ म। सुनाउँछु भनेर सम्झिएका धेरै कुराहरु उहाँ नजिकै आईपुग्ने बेलामा हराउँथे।

    सुरज सुवेदी

साहित्यपाटी

  • फर्कनु उसको फर्कनु उसको

    भर्खरै थाहा पाएको हुँ मैले उनी फर्कि आएकी
    उनी जो हाम्रो टोलको सबैभन्दा सुन्दर युवती थिइन्
    अब आएकी छिन् सधैँको लागि विवाहको तीन वर्षपछि फिर्ता

    शिरीष कुमार मौर्य

  • मेयर हर्कचोक मेयर हर्कचोक

    दिनहरु बित्दै गए। मेरा मानसपटलमा ती युवती र त्यो बच्चाको अनुहार धमिलो धमिलो हुँदै गयो। शायद अघिल्लो वाक्य मैले गलत लेखेँ। ती आँखाहरू धमिला हुने किसिमका थिएनन्। सुदूर मानसपटलमा गहिरो गरी कुँदिएका थिए ती।

    शिव संकल्प

  • बैंस बैंस

    चिठी च्यात्छन्। मेरो आफ्नै मुटु च्यातेजसरी दुख्न थाल्छ। चिठी च्यातेपछि राजा घोडा र रेडियो छाडी टाप कस्छन्। त्यसपछि बजिरहेको बाउसा’बको रेडियो पनि बन्द हुन्छ। घोडा मन्टो हल्लाउँदै हेरिरहन्छ- घरी मलाई, घरी नरेशजंग राजा गएतिर त घरी भेरी पारितिर। ‘राजा! किन च्यात्सियो? लालीको चिठी’ भनेर छाडेथे हल्काराले,’ यति भनेर चिठीका टुक्रा उठाउन थाल्छु। बाउसा’ब ओझेल पर्छन्। तैपनि प्रश्नले बाटो छेक्छ, ‘अब लालीको बैंस?’ चिठीका टुक्रा हातमा उठाएर अमूल्य उपहारझैं हेर्न थाल्छु, ‘आँखा देख्ने भए आफैंले सन्चोबेसन्चो सोध्थे हुँला छोरीले पठाएका अक्षरसित।’ जहाँ भए पनि, जे गरे नि लालीले ‘ठीक’ गरेजस्तो ‘अनौठो’ अनुभूत गरी बोलाइरहेछु- लाली!

    नवीन विभास

पाठक विचार

  • प्रधानमन्त्रीज्यू, चुरेभूमिलाई मरुभूमि नबनाईयोस्!

    म कसरी भनूँ मेरो देश चक्रै चक्रको कुचक्रमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ मेरो देश केही मुठ्ठीभर मान्छेहरुको र दलदासहरुको चंगुलमा फँसेको छ भनेर, म कसरी भनूँ स्वार्थको राजनीतिको रापमा देश भत्भति पाकिरहेको छ भनेर ! कसरी भनूँ यहाँ राज्यका अंग अंगमा दलका दासहरुले योग्यता हैन चाकरीको भरमा नोकरी पाउँछन् भनेर ! त्यसैले जब जब अमेरिकीहरुले 'ह्वाई आर यु हियर' भन्छन् तब तब म त्यही नोष्टाल्जियामा हराउँछु । अनि आफैले उठाएको सवाललाई बिषयान्तर गर्छु ।

    - सरगम भट्टराई

  • ठूला सञ्चारमाध्यमको मनोमानी, सरकारको लाचारीपन

     सञ्चारमाध्यमहरुले कहिले समाचारमा त कहिले बिज्ञापनमा पटक पटक यस्ता गल्ती दाहो¥याइरहन्छन् । जसका कारण लोकतान्त्रिक पद्दतिमा पुगेका नेपालीहरुको सही सुचना पाउने अधिकारमा असहजता पैदा भएको छ। यो सुचनजाकै हकमा पहिलो कुरा सञ्चारमाध्यमले स्रोत बिना प्रकाशन/प्रसारण गर्नु नै गल्ती हो। दोस्रो नेपालमा प्रयोग हुने नाङ्गा साबुनको गुणस्तरबारे बिज्ञापन प्रस्ताव आइसकेपछि ती उत्पादनको गुणस्तरबारे छलफल परामर्श तथा सम्बन्धित पक्षको ध्यान आकर्षण गराउनुपथ्र्यो जुन कुरा आम सञ्चारको दायित्वभित्र पथ्र्यो।

    मनीषा अवस्थी

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट